ณ แผนกบัญชี/การเงินชั้น 2 เวลา 9.00 นาฬิกา
"ซาชิมิ~ เมี๊ยวๆ (^o^)"
"เมี๊ยว~" ผมยื่นมือเข้าไปลูบหัวเ้าแมวดำตัวน้อยเบาๆอย่างเอ็นดู มันเดินเข้ามาคลอเคลียหว่างขาของผมอย่างขี้อ้อน นั้นทำให้ผมรู้สึกใจละลายเมื่อเห็นการกระทำของมัน อ้า...น่ารักมากเลย~ อยากเอากลับไปเล่นที่ห้องจัง ^_^
"นี้! ช่วยตั้งใจฟังหน่อยได้มั้ย! (-*-)"คุณไฮระเริ่มชักสีหน้าใส่หลังเห็นผมเอาแต่สนใจซาชิมิอย่างเดียว ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องประชุมขนาดเล็กที่มีของเล่นแมวและอื่นๆสำหรับแมวเต็มไปหมด ไม่รู้ใครไปปล่อยข่าวแต่หลังจากที่ทุกคนรู้ว่าคุณไฮระแอบเลี้ยงแมวก็มีพนักงานบางคนซื้อของมาให้และยกห้องประชุมนี้เป็ห้องของซาชิมิเรียบร้อย นั้นทำให้คุณไฮระไม่ต้องแอบเลี้ยงอีกแถมสามารถลดอาการตึงเครียดระหว่างหัวหน้ากับพนักงานได้อีกด้วย ผมรู้สึกยินดีกับเขาจริงๆที่สามารถคุยกับลูกน้องได้อย่างไม่มีปัญหา
"ผมฟังอยู่ครับ พูดต่อได้เลย"
"ก็นั้นแหล ถ้าจะเบิกงบอีกในปีนี้ต้องเป็เหตุฉุกเฉินเท่านั้น และห้ามเอาไปใช้ส่วนตัวละเข้าใจมั้ย?"
"ครับผม"
"อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้ ส่วนบิลที่นายเอามาให้เดี๋ยวฉันไปเช็คอีกที"คุณไฮระเดินถือเอกสารที่ผมเอามาให้ติดมือไปด้วยพร้อมเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างเงียบๆ ผมจึงก้มตัวไปลูบหัวเ้าแมวน้อยที่กำลังขดตัวนอนอย่างสบายใจอยู่ข้างล่างเบาๆ อื้ม~ถึงจะเจอแต่เื่เครียดๆแต่เมื่อสัมผัมขนนุ่มๆทำให้ผ่อนคลายได้มากเลยทีเดียว อยากเกิดเป็แมวบ้างจัง...
ครืน~
"ซาชิมิ~ มาหาแล้วจ้า~ (^_^)" ระหว่างนั้นประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมเสียงคุ้นหูของใครบางคนแต่กลับรู้สึกแปลกๆ ผมจึงหันไปมองด้านหลังก็พบบุคคลคุ้นเคยอย่างพ่อหนุ่มเคย์ที่กำลังยิ้มสดใสมาทางผมและซาชิมินั้นเอง
"( 0.0)/(' ' )?"ผมกับเคย์เผลอสบตากัน เขาดูใมากก่อนที่เคย์จะเป็ฝ่ายปิดประตูหนีไป ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆเพราะยังงงๆแต่สักพักเคย์ก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมพุ่งตรงมาทางผมอย่างรวดเร็ว
จึก!
"เห็นมันแล้วใช่มั้ย...."เคย์พูดด้วยน้ำเสียงเ็าต่างกับตอนแรกลิบลับพร้อมยกมือทำเป็รูปปืนจ่อตรงหน้าผากของผม นั้นทำให้ผมนิ่งไปสักพักเพื่อปะติดปะต่อเื่ในหัว ที่ถามว่าเห็นนี้เห็นอะไร? เห็นเขามาที่นี้เหรอ? หรือตอนทำหน้าตลกๆเมื่อกี้? ไม่เข้าใจแหะ...
"ตอบสิ!!!"
"เอ่อ...จะเห็นมันก็เห็นแหล--"
"อ้าก!!!! แม่งเอ้ย!"หลังจากได้รับคำตอบเคย์ก็ก้มตัวลงไปแนบกับโต๊ะพร้อมสบถออกมาเสียงดังลั่น นั้นทำให้ผมทั้งใและงงด้วยว่าเขาเป็อะไรกันแน่?
"เื่เมื่อกี้...ห้ามเอาไปบอกใครเข้าใจมั้ย!"
"ถ้าไม่อยากให้บอกก็จะไม่บอก โอเค๊?"
"แน่ใจนะ?"
"อืม!"
"(-*-)/(' ')?"เคย์เอาแต่จ้องหน้าผมเหมือนไม่ไว้ใจ นั้นทำให้ผมชูสามนิ้วขึ้นมาเพื่อยืนยันว่าจะไม่เอาไปบอกใครแน่นอน เขาเห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มตัวลงมาเล่นกับซาชิมิเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หมอนี้...เป็เอามากแหะ ทำไมต้องกลัวคนอื่นเห็นตัวเองยิ้มด้วยนะ? หรือจริงๆแล้วอาจเป็คนขี้อาย!
"มาทำอะไรที่นี้?"เคย์ถามเสียงห้วนๆพร้อมเงยหน้าขึ้นมามอง นั้นทำให้ผมตะลึงเล็กน้อยที่เขาเป็ฝ่ายเปิดปากก่อน รู้สึกดีใจนิดๆอย่างบอกไม่ถูก
"มาคุยธุระกับคุณไฮระนะ แต่ตอนนี้เสร็จแล้วเลยมาเล่นกับซาชิมินิดหน่อยแล้วค่อยกลับ นายละมาทำอะไร?"
"แค่อยากมาหาเ้านี้เฉยๆ"
"รู้ได้ไงว่าซาชิมิอยู่นี้? แล้วนายชอบแมวด้วยเหรอ?"คราวก่อนพอพูดถึงแมวก็เห็นชักสีหน้าใส่นึกว่าไม่ชอบซะอีก
"รู้ตั้งนานแล้ว! ส่วนเ้านี้...ก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้นแค่มันน่ารักดี"เคย์ใช้นิ้วเขี่ยขนนุ่มๆบนตัวของซาชิมินั้นทำให้เ้าแมวน้อยกลิ้งไปมาอย่างออดอ้อน ฮื้ม~น่ารักอีกแล้ว~
"งั้นตามสบายนะ เดี๋ยวจะไปหาซาโตรุสักหน่อย อยากเห็นตอนเขาแสดงมากเลย"
"อืมๆ"
"ว่าแต่...สถานที่ถ่ายทำมันอยู่ตรงไหนเหรอ(' ')?"
"อยู่ฝั่งห้องพักหญิง"
"อ๋อ! ขอบคุณนะ แล้วรู้มั้ยว่าซาโตรุถ่ายที่ห้องไหน(' ')?"
"(-*-)"
.
.
5 นาทีผ่านไป
ณ ห้องพักฝ่ายหญิงชั้น 6 เวลา 9.05 นาฬิกา
ติ๊ด~
"ขอบใจนะที่มาเป็เพื่อน ที่จริงส่งแค่ตรงนี้ก็ได้(^^ )"
"เดี๋ยวพาไปเอง! เดี๋ยวก็หลงแล้วก็ย้อนมาถามอีกมันน่ารำคาญ! (-*-)" ผมกับเคย์เข้ามาในโซนฝั่งหญิงด้วยกัน ด้วยความมีน้ำใจ?เขาเลยพามาส่งถึงที่เลยละ พอก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์สิ่งแรกที่ััได้คือกลิ่น ฝั่งห้องพักหญิงมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้แตกต่างจากห้องพักชายที่ได้กลิ่นแค่แอร์ การตกแต่งก็แตกต่างออกไปด้วย มีภาพวาดแขวนตามทาง การปูพรมที่เรียบเนียน สีผนังให้ความรู้สึกหวานชื้นใจ แต่ที่แน่ๆคือสวยกว่าฝั่งชายอีก!
"นู้น! ซาโตรุน่าจะอยู่ห้องนั้น"เมื่อเดินมาสักพักเคย์ยกมือชี้ไปห้องข้างในสุดทางเดิน มันเป็ห้องปิดทึบทำให้ไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างในบ้าง ผมจึงพยายามแอบส่องช่องประตูเพื่อตรวจสอบ แต่ด้วยความรำคาญหรืออะไรก็แล้วแต่ของเคย์ทำให้เขาเดินเข้ามาเปิดประตูให้พร้อมผลักผมให้เข้าไปข้างในเต็มแรง
"ยึกยักอยู่นั้นแหลบอกห้องนี้ก็ห้องนี้สิ! (-*-)"
"ใจเย็นสิ...กำลังเช็คอยู่ว่าซาโตรุอยู่หรือเปล่า!"ไอเด็กนี้มันใจเย็นไม่เป็หรือไง! ชอบใช้กำลังตลอดเลย -_-
"นั้นไง"เคย์หันหน้าไปอีกทางนั้นทำให้ผมหันตามไปด้วย ภายในห้องมีทางเดินเข้าไปได้อีกและได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบพรมดังเป็จังหวะ มีคนกำลังเดินมาทางนี้พร้อมเสียงชายหญิงพูดคุยดังขึ้นมาแว่วๆ
"สัญญาก่อนสิว่าคืนนี้จะมาหา~"
"ฮ่าๆก็ได้ๆ อ้อนขนาดนี้ติดใจหรือไง..."
"แน่นอนสิ..."
จุ๊บ~~
"('0')/(=0=)"สองคนนั้นดูเหมือนยังไม่เห็นพวกเราจึงเริ่มััรับรสริมฝีปากของกันและกันอย่างบ้าคลั่ง ผมกับเคย์ได้แต่ยืนอ้าปากค้างพร้อมดูฉากสุดเร้าร้อนของพวกเขาเงียบๆ จนฝ่ายหญิงสังเกตเห็นพวกเราตอนกำลังจะถอดเสื้อจึงหยุดชะงักพร้อมตบไหล่ชายตรงหน้าให้หยุดด้วย
"อุ้ย! มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะเคย์"หญิงสาวคนนั้นรีบปรี่เข้ามากอดแขนเคย์พร้อมทำหน้าบึ้งตึงด้วยความโมโห แต่เคย์ดูไม่ชอบใจนักจึงทำหน้าเหยเกอย่างไม่สบอารมณ์ ผมจึงหันไปสนใจซาโตรุเพื่อหวังจะแซวเขาสักหน่อย แต่พอพวกเราสบตากันสีหน้าของเขาก็เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อพร้อมจงใจหลบสายตาผมอย่างเห็นได้ชัด นั้นทำให้ผมยิ่งอยากแกล้งเขาเข้าไปใหญ่จึงเดินเข้าไปใกล้ๆแต่พอลองมองดีๆแล้วคนๆนี้คือ...
"อ่าว...ซาโตชิ!?"แม้จะแต่งตัวคล้ายรสนิยมของซาโตรุแต่พอเข้ามามองใกล้ๆก็พบว่าคนๆนี้คือซาโตชิต่างหาก ถามว่าผมแยกสองคนนี้ได้ยังไงนะเหรอ...ถ้าสังเกตดีๆสีหน้าของซาโตชิจะอ่อนโยนกว่าและกลิ่นน้ำหอมที่พวกเขาใช้คนละกลิ่นกัน ถึงจะเป็ฝาแฝดแต่สิ่งที่ชอบก็แตกต่างกันอยู่ดีแหลนะ
"หึ๊ย...เคย์! นี้นายเป็คนพามาเหรอ!"
"ก็หมอนี้อยากมาหาซาโตรุ เขาไม่รู้ทางก็เลยมาพาส่ง (-_-)"
"ซาโตรุอยู่อีกฝั่งนู้น!!"
"จะไปรู้มั้ยละ! ก็นึกว่าซาโตรุอยู่ฝั่งนี้ (-_-)"
"โถ่เอ้ย...ชีวิตตูพังหมดแล้ว!!"ซาโตชิยกมือปิดหน้าตัวเองพร้อมโอดครวญกับตัวเองอย่างน่าสงสาร ผมที่อยู่ใกล้เขาสุดตบไหล่เขาเบาๆเพื่อให้กำลังใจแม้ไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากแค่ไหนก็ตาม
"ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวพวกเราจะช่วยปิดข่าวให้ เคย์!นายห้ามไปบอกใครนะ"
"รู้แล้วละนะ!"
"มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับ!"ซาโตชิะโเสียงดังลั่นจนทั้งผมและเคย์ต่างใไปตามๆกัน จากนั้นหญิงสาวคนเมื่อกี้ก็เดินเข้ามาใกล้ซาโตชิอีกครั้งพร้อมกอดแขนเขาหลวมๆเอาไว้
"พวกเราแค่ one night stand กันเฉยๆค่ะ ไม่ได้คบกันจริงๆนะ (^^)"เมื่อได้ยินแบบนั้นผมจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมหันไปกระทุ้งแขนซาโตชิอย่างหยอกล้อ
"แหม...ร้ายเหมือนกันนะเรา เื่แค่นี้เองไม่เห็นต้องอายเลย (^^)"
"พี่ครับ...คือเื่เมื่อกี้--"
"นี้! เดี๋ยวเขาก็ถ่ายกันเสร็จก่อนหรอกจะไปก็รีบไป!"พ่อหนุ่มเคย์เริ่มออกอาการหงุดหงิดพร้อมเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว นั้นทำให้ผมต้องรีบตามเขาไปเพราะเดี๋ยวหลงหาทางไปไม่ถูกอีก ผมจึงหันไปหาซาโตชิอีกรอบเพราะดูเหมือนเขาอยากพูดอะไรสักอย่าง
"มีอะไรรีบพูดมาสิ"
"ไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้"
"งั้นตั้งใจทำงานนะ รอดูผลงานของนายไม่ไหวแล้ว"
"ครับผม" เมื่อได้ยินแบบนั้นผมจึงโบกมือลาซาโตชิไวๆพร้อมเดินตามเคย์ที่นำโด่งไปนู้นแล้ว หมอนี้เดินไวชะมัดเลยแถมไม่รอกันอีก! แต่สงสัยเหมือนกันว่าซาโตชิจะพูดอะไรกันแน่...
.
.
เวลาเดียวกัน
- ซาโตชิ talk -
"เฮ้อ..."ผมเดินถอนหายใจเป็่ๆเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อกี้ทำให้ผมรู้สึกอับอายมาก ไอเ้าเคย์ไม่รู้จะพามาทำไม! แบบนี้ฮาจิมะก็รู้แล้วนะสิ จะพูดแก้ตัวก็ไม่ทันซะแล้ว แบบนี้...ได้โดนเกลียดแน่เลย ToT
"นี้...ขอถามอะไรหน่อยสิ..."หญิงสาวข้างกายผมเธอชื่อ เมริกะ เมย์ อายุ23ปี เป็นักแสดงหญิงซึ่งผมกับเธอต้องแสดงด้วยกันวันนี้ แต่เธอมีนิสัยประหลาดชอบone night standกับผู้ชายที่เธอถูกใจแต่จะเกลียดทันทีถ้าคนนั้นมาสารภาพรักกับเธอ เห็นมั้ยว่าเธอมันแปลกขนาดไหน...
"ว่ามาสิ"
"นายชอบคุณผู้ช่วยเหรอ?"
"...!"ผมนิ่งเงียบไปเพราะไม่คาดฝันว่าเธอจะดูออกได้ เธอเพิ่งเคยเจอฮาจิมะครั้งแรกเองนะแถมผมก็ไม่ได้ออกตัวแรงขนาดนั้น เดี๋ยวนะ...แต่แบบนี้ความลับของผมก็โป๊ะแตกนะสิ! ไม่ได้ๆต้องรีบปฏิเสธ--
"ฉันไม่บอกใครหรอกน่า แค่อยากรู้ว่าใช่หรือเปล่า..."เหมือนเธออ่านความคิดผมออกจึงพูดดักขึ้น นั้นทำให้ผมโล่งอกไปครู่หนึ่งพร้อมพยักหน้ารับเป็การตอบ
"อื้ม~ใช่จริงๆด้วย สารภาพรักกับเขาไปยังละ?"
"อืม บอกไปแล้ว"
"เอ๋! แบบนี้ก็แย่นะสิ! เขาเห็นพวกเราตอนจูบกันด้วยนี้(0_0)"
"นั้นสิ...ผมก็คิดอยู่ว่าจะโดนเกลียดหรือเปล่า..."
"อืม...อ้ะ! ฉันมีของดีๆที่จะทำให้พวกนายคืนดีกันละ คืนนี้มาหาที่ห้องฉันนะเดี๋ยวจะเอาให้ดู (^^)"
"ขอบคุณ แต่...ทำไมถึงช่วยผมขนาดนี้ละ?"ผมเริ่มสงสัยในตัวเมย์ขึ้นมาว่าทำไมถึงยอมช่วยขนาดนี้ หรือมีเหตุผลอื่นที่อยากช่วย?
"ก็แค่รู้สึกผิดที่ทำให้พวกนายไม่สบายใจนะ อีกอย่าง...ฉันอยากรู้ว่าความสัมพันธ์แบบนี้จะเป็ไปได้หรือเปล่า..."เธอเริ่มมีสีหน้าแดงขึ้นและมีอาการสั่นเล็กน้อยพร้อมหยิบมือถือขึ้นมากดหยิกๆก่อนจะชูภาพถ่ายให้ผมดู มันเป็ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยิ้มมาทางกล้องอย่างสดใส ในภาพมีข้อความเขียนไว้ด้วยว่า I love you นั้นทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าเธอกำลังมีความรัก! แต่...กับผู้หญิงเนี่ยนะ! เธอผ่านผู้ชายมาเยอะแต่ดันไปชอบผู้หญิงเนี่ยนะ!! แต่เอ๊ะ...มันก็เหมือนเคสของผมนี้หว่า
"น่ารักปะ! เรารู้จักกันตอนร่วมงานครั้งที่แล้ว ฉันพยายามตีสนิทเธอแต่ไม่กล้าสารภาพรักออกไปเพราะ...กลัวจะเสียเธอไป..."เธอมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด ผมเข้าใจความรู้สึกเธอนะ ตอนที่ผมกำลังจะสารภาพรักกับฮาจิมะก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกันว่า...ถ้าเขาปฏิเสธจะมองหน้ากันติดหรือเปล่า....
"ถ้ายังไม่มั่นใจก็อย่าเพิ่งบอกดีกว่า อย่างน้อยได้นั่งมองหน้าก็มีความสุขแล้วนี้"
"ก็จริงของนาย ฮ่าๆขอบใจที่บอกนะ งั้นฉันจะยังไม่บอกละกัน(^^)"เมย์เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นนั้นทำให้ผมเผลอยิ้มตามไปด้วย แต่...ปัญหาของผมก็ไม่ได้แก้อยู่นี้ แบบนี้คงไม่มีสมาธิจำบทแน่เลย ToT
.
.
.
676
