เด็กหญิงนางหนึ่งยืนแน่นิ่งบนเก้าอี้ไม้เก่า มือสองข้างสั่นระริกกำลังยื่นขึ้นไปเหนือศีรษะ แล้วคว้าเอาเชือกบ่วงกันไว้มาจ่อตรงหน้า ใบหน้างามซีดสรดเปื้อนน้ำตาพลางหลับตาสนิทแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ หากสิ่งที่เธอกระทำมันถูกควรทวยเทพเทวดาองค์ใดก็จะยกย่องสรรเสริญ ครั้นภาพที่ประจักษ์อยู่นี่เป็ดั่งบ่วงกรรมอันหนึ่ง ซึ่งมันกำลังจะบ่วงคอระหงเอาไว้ ไม่รู้ว่าหญิงนางนั้นมีทุกข์อันใดนักหนาจึงเลือกกระทำเช่นนั้น ทันใดนั้น ปานว่าทวยเทพท่านแลเห็น ร่างหญิงสาวพลัดตกลงจากเก้าอี้ พานให้บ่วงอันหนึ่งนั้นหลุดออกจากคออย่างหวุดหวิด ชีวิตหนึ่งที่แลดูมีค่าทว่าไร้ค่ากลับนั่งนิ่งนองน้ำตา พร้อมกับเสียงร่ำไห้ปานขาดใจ เธอทำราวกับชีวิตหนึ่งนั้นมันเท่าเรี่ยไรนึกจะปลิดนึกจะทิ้งย่อมทำได้อย่างไม่คิดเสียดาย
หากโชคชะตามันแสร้งแกล้งให้ท้อเล่นๆ ยังจะละทิ้งชีวิตหนึ่งที่ได้มาด้วยความรักอันสูงส่งหรือ?
"หากมันทุกข์มากนัก ไฉนถึงไม่ดับมันเสียเล่า หากมันทรมานนักใยไม่หยุดแล้วยั้งไว้ยังทุกสิ่ง หากมันเ็ปใยไม่หนีมันเล่าหือ..."
สิ่งเหล่านี้คงจะเป็สิ่งที่หญิงสาวผู้นั้นคิดอยู่เนืองๆ เธอทอดมองไปยังภาพครอบครัวเก่าๆ พ่อแม่ที่ยิ้มแย้มราวกับได้โลกทั้งใบมาครอง กำลังโอบอุ้มเด็กตัวน้อยบนตักนั่งยิ้มแป้นจนเห็นฟันสองซี่ แลดูเป็ภาพที่ให้ความอบอุ่นใจ หากมันเป็เช่นนั้นเหตุใดแม่สาวน้อยถึงได้คิดสั้นอย่างนี้เล่า
เธอร่ำไห้ออกมาปานว่าหัวใจดวงนั้นมันแหลกลาญไม่เหลือชิ้นดี เด็กสาวอายุราวๆ สิบกว่าปีพยายามพาตัวเองให้ลุกขึ้น เธอเอามือปาดน้ำตาพลางรีบรุดเก็บอุปกรณ์เ่าั้ร่างบางรีบเร่งอย่างผิดปกติ ใบหน้าจิ้มลิ้มผลัดเปลี่ยนท่วงอารมณ์ แล้วสาวเท้าออกจากห้องพลางยกยิ้ม ไม่นานคนคู่หนึ่งก็เปิดประตูเข้ามา เธอรีบเดินไปหาแล้วเอ่ยต้อนรับ
"กลับแล้วเหรอคะ คุณพ่อคุณแม่"
บุคคลทั้งสองตอบรับเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วยื่นถุงหนึ่งให้ เด็กสาวรับมันมาอย่างดีใจแล้วค่อยกล่าวขอบคุณ ทว่าร่างสองร่างนั้นกลับเดินผ่านผู้ที่เป็บุตรสาวไปราวกับเธอเป็คนแปลกหน้า
**********
1K
