ตลอดทั้งวันลานกว้างของจวนเ้าเมืองมีคลื่นพลังของเพลงกระบี่และร่องรอยการทำลายไปทั่วลานพื้นที่นี้กว้างใหญ่พอที่จะสามารถบรรจุกองทหาร500คนแต่ตอนนี้ลานแทบไม่เหลือเค้าเดิม ‘พื้นก็แตกต้นไม้ก็ถูกโค่น’ ถึงตงโฉจะกางม่านพลังป้องกันความเสียหายก็ไม่สามารถหยุดยั้งแรงทำลายของพวกนาง
"ซีเหมยเ้าต้องเร็วกว่านี้ไม่งั้นจะมีช่องว่างให้ศัตรูโจมตีกลับ"
"ข้าเข้าใจแล้วค่ะท่านพ่อ"
ความเข้มงวดเคี่ยวเข็ญของตงโฉนับว่าเห็นผลดีอย่างมาก บุตรสาวทั้งสองต่างฝึกฝนได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจในเพลงกระบี่ของตนหากต้องไปในเวลานี้เขาก็วางใจว่าทั้งสองจะปกป้องทุกคนที่นี่ได้
"ซีซีเ้าผ่อนแรงที่แขนลงอีก ต้องร่ายรำให้พลิ้วเหมือนดอกไม้ที่ลู่ไปตามยามลมพัด"
ซีซีตอบรับก่อนที่จะเริ่มร่ายรำกระบี่ใหม่อีกครั้งนางโอนอ่อนตัวไปตามสายลมที่พัดมากระทบกายงดงามเหมือนกำลังร่ายรำร่างกายที่อ่อนพลิ้วกลับมีคลื่นพลังปราณมีพลังทำลายล้างรุนแรงเพียงแค่สะบัดมือก็สามารถทำลายหินั์ที่สูงสามเมตรลงเป็เพียงฝุ่นผง
ตงโฉสะท้านกายหากเป็คนที่โดนเข้าไปคงไม่เหลือแม้เส้นผมพลังปราณของพวกนางทั้งสองช่างน่ากลัวหากถูกใช้ไปในทางที่ไม่ดี แผ่นดินนี้คงไม่มีใครต่อกรพวกนางได้
"พอแค่นี้ก่อนพวกเ้าไปพักได้แล้ว"
สองสาวได้ยินก็หยุดมือลงทันทีก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพวันนี้ถือเป็การฝึกที่โหดที่สุดหนักที่สุดก็ว่าได้
"วันนี้พวกเ้าทำได้ดีมากสามารถแก้ไขจุดที่บกพร่องของตัวเองได้ดีหากยอมรับว่าตนยังมีจุดที่อ่อนด้อยแล้วนำมาแก้ไขก็ไม่มีสิ่งใดที่พวกเ้าจะไม่สามารถทำได้"
"ท่านพ่อลูกอยากตามท่านพ่อไปแต่ก็รู้ว่าท่านห่วงทางนี้ข้าและซีเหมยจะอยู่ดูแลจวนแทนท่านพ่อเองไม่ต้องห่วง ท่านพ่อจงไปช่วยชาวบ้านอย่างสบายใจและรีบจบศึกกลับมาอย่างปลอดภัยนะเ้าค่ะ"ซีซีเอ่ยบอกตงโฉอย่างหนักแน่น
"ท่านพ่อถึงฝีมือข้ายังไม่ถึงครึ่งของท่านพี่ซีซีข้าก็จะช่วยท่านพี่ปกป้องคนที่จวนไม่ให้มีสิ่งใดเล็ดลอดเข้ามาทำร้ายพวกเขาได้อย่างแน่นอน"
คนตัวเล็กไม่พูดเปล่าทำท่าทางเหมือนบัณฑิตพล่ามกล่าวเธอไม่อยากให้ท่านพ่อของเธอต้องเป็กังวลยามนี้พวกเธอคงต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเพื่อความปลอดภัยของชาวบ้านที่อยู่ในเมืองทุกคนโดยเฉพาะครอบครัวของพวกเธอ
"พวกเ้าก็ดูแลตัวเองให้ดีอย่าทำอะไรที่เสี่ยงอันตรายแค่ดูแลท่านแม่ของพวกเ้าก็พอพ่อจะทิ้งทหารฝีมือดีไว้ให้จำนวนหนึ่งคงจะสามารถดูแลรอบๆจวนนี้ได้"
"ข้าขอให้ท่านพ่อได้รับชัยชนะกลับมาเร็วๆนะเ้าค่ะ"
ทั้งสองสาวประสานเสียงอวยพรให้ท่านพ่อของพวกนางแม้จะไม่ใช่บุตรที่แท้จริงพวกเธอก็มีสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจนเหมือนเป็ครอบครัวเดียวกัน
ตกเย็น่เวลาที่กินข้าวฮูหยินส่งสายตาเศร้าสร้อยออกมานางไม่เคยชินกับการห่างจากสามีเมื่อมีเหตุสำคัญเกิดขึ้นแม้มันอาจจะเป็แผนร้ายนางก็ไม่อาจฉุดรั้ง ได้แต่ทำใจและคอยภาวนาให้สามีปลอดภัยกลับมา
ตงโฉและบุตรสาวทั้งสองต่างสังเกตเห็นอาการของฮูหยินก็พากันคอยเอาใจและพูดคุยเพื่อให้ฮูหยินไม่ต้องคิดมากจวบจนดึกก็พากันไปส่งที่ห้องนอนท่านพ่อคงอยากมีเวลาส่วนตัวกับท่านแม่พวกนางทั้งสองเลยรีบเดินกลับมาที่เรือนฝั่งขวาก่อนจะเดินเข้าไปที่ศาลาริมน้ำเพื่อนั่งพักและนั่งมองดวงจันทร์หวังรวบรวมกำลังใจในสิ่งที่จะทำต่อไปนี้
"ข้าตัดสินใจแล้วท่านพี่ ข้าจะไม่ยอมตกเป็เหยื่อของพวกนั้นแน่นอน"
ซีเหมยพูดพลางกล่าวเป็นัยถึงคนของตระกูลรองที่วันนี้รีบออกเดินทางออกจากจวนแต่เช้าทั้งยังอ้างถึงธิดาที่าเ็ว่าจะพาไปรักษาที่จวนของตระกูลรองนี่มันก็แค่ข้ออ้างที่จะรีบออกจากจวนเ้าเมือง หึ คิดว่าอ้างแค่นี้จะปกปิดพิรุธได้เหรอคนชั่วปกปิดยังไงหางมันก็โผล่ออกมาอยู่ดี
"ซีเหมยข้ารู้ว่าเ้าห่วงทุกคนที่อยู่ที่นี่ใช่ว่าข้าจะไม่ห่วงแต่เราต้องใจเย็นรอให้ท่านพ่อออกจากจวนก่อนส่วนเราก็เตรียมตัวเผารังหนูได้เลยหาได้ต้องมานั่งคิดให้หนักใจเรามานั่งชมจันทร์ให้สบายใจค่อยไปพักเก็บแรงไว้ใช้พรุ่งนี้เถอะ"
กลับเป็ซีเหมยที่อึ้งกลับคำพูดของซีซีที่พูดออกมาราวกับเป็เื่ที่ธรรมดาเหมือนการกินข้าวทั่วไปนี่....มันไม่ใช่พี่สาวของเธอ
"บอกมานะเธอเป็ใครนี่มันไม่ใช่พี่สาวของฉันใครปลอมตัวมาหลอกฉันเผยโฉมออกมาเดี๋ยวนี้"
ซีซีได้แต่กลอกตาไปมาเธอไม่คิดว่าน้องสาวของเธอจะติ๊งต๊องได้ขนาดนี้
"ซีเหมยนี่มันไม่ใช่โลกที่เราเคยอยู่นะ โลกนี้ใครแข็งแกร่งคือผู้อยู่รอดปลาใหญ่กินปลาเล็กนะเคยได้ยินไหมหากเรายังอ่อนแอศัตรูคงได้โอกาสที่จะฆ่าเราทุกเมื่อถ้าอย่างนั้นไม่สู้เราชิงลงมือก่อนจะดีกว่าหรือ"
ซีเหมยได้ฟังก็คิดได้ เื่บางเื่ก็หาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ถ้าหากเธอไม่มองหาอนาคตแล้วเธอเอาแต่มองปัจจุบันชีวิตจะเดินหน้าได้อย่างไรพอแล้วกับจิตสำนึกแบบเดิมนี่คือโลกใหม่ใครกำปั้นใหญ่กว่าคือคนชนะถึงผลจะออกมายังไงเธอก็จะไม่สนใจขอแค่ปัจจุบันครอบครัวของเธออยู่อย่างสงบและปลอดภัยเป็พอ
แสงนวลของดวงจันทร์ฉายลงมากระทบร่างบางทั้งสอง มองดูแล้วเหมือนเทพธิดาบนสรวง์ที่ลงมาเยือนโลกมนุษย์แต่หารู้ไม่ว่าทั้งสองโฉมงามนี้แหละจะกลายเป็มือสังหารที่น่ากลัวที่สุด
เช้านี้ชาวเมืองต่างออกมารอส่งเ้าเมืองของพวกเขาทุกคนต่างเชื่อมั่นว่าเ้าเมืองตงโฉจะนำชัยกลับมาเหล่าทหารต่างฮึกเหิมไม่ว่าใครคนไหนก็ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยทุกคนต่างเชื่อมั่นในตัวเ้าเมืองและศรัทธาในฐานะนักรบที่เก่งกาจที่กล้านำกองทัพออกศึกไม่เหมือนเ้าเมืองคนอื่นๆที่จะมีแม่ทัพนำกองทัพต่างหาก
"ฮูหยินไม่ต้องห่วงข้าจะรีบกลับมา อยู่ดูแลทางนี้รอข้านะดูแลบุตรีทั้งสองให้ดีอย่าให้มีชายหนุ่มที่ไหนมาใกล้ลูกๆของเรานะ"
บรรยากาศที่หวานซึ้งเริ่มจืดไปทันทีที่เ้าเมืองกล่าวถึงบุตรสาวและแสดงอาการหวงบุตรีตงโฉกลัวว่าเหล่าคุณชายต่างเมืองจะแอบย่องมาหาบุตรสาวของเขา ‘อย่าให้ข้ารู้นะไม่งั้นเขาจะตามไปเตะก้นถึงที่’
"ท่านพี่นี่ท่านยังมาพูดเล่นอยู่ได้ห่วงตัวท่านเองก่อนเถอะอย่าพึ่งมาแสดงอาการหวงลูกสาวตอนนี้เลยไว้กลับมาเมื่อไหร่ท่านค่อยมาเป็ตาแก่ที่เฝ้าบ้านไม่ให้ชายหนุ่มที่ไหนมาเกี้ยวลูกๆของเรา"
"เ้านี่ช่างเจรจาเสียจริงน้องหญิงไว้ข้ากลับมาข้าจะคิดทั้งต้นทั้งดอกเสีย"
"แฮ่มๆๆๆๆลูกและน้องยังอยู่ตรงนี้นะท่านพ่อช่วยเกรงใจเด็กๆหน่อยหากว่าข้าและน้องเกิดการนอกลู่นอกทางท่านจะมาเสียใจไม่ได้นะ"
ตงโฉได้แต่อ้าปากค้างที่โดนลูกสาวย้อนให้ เอาเถอะอย่างน้อยตอนนี้บรรยากาศก็ดีกว่าที่จะมาเห็นฮูหยินของเขาเศร้าสร้อยเป็เช่นนี้แหละดีแล้ว
"ท่านจงรีบไปเถิด เดี๋ยวจะสายแล้วกว่าจะถึงหมู่บ้านวังเมฆก็ใช้เวลาสามวันไม่ใช่หรืออย่ามัวเสียเวลาอีกเลย"
ท่านเ้าเมืองกอดปลอบฮูหยินของเขาครั้งสุดท้ายก่อนจะะโขึ้นหลังม้าด้วยท่าทางที่องอาจขบวนเคลื่อนไปตามทางชาวบ้านก็ส่งเสียงโห่ร้องให้กำลังใจ หญิงสาวทั้งสองก็แสดงความเคารพย่อกายให้ท่านพ่ออย่างอ่อนช้อยงดงามกิริยาที่ชาวเมืองเห็นต่างชื่นชมเสน่ห์ที่เหลือล้นพวกเธอ
"ท่านแม่ขบวนของท่านพ่อก็ไปลับตาแล้ว ข้าว่าเราเข้าไปพักข้างในกันเถอะ"
ซีเหมยรีบเดินมาประคองร่างของฮูหยินเข้าจวนทันทีหากช้ากว่านี้อาจไม่ทันแผนการของคนตระกูลรองที่วางไว้ก็ได้
"หลินเออร์เ้าพาท่านแม่ไปพักผ่อนที่สวนดอกไม้ก่อนแล้วก็ให้ท่านแม่อยู่แต่ภายในเขตจวนกลางอย่าให้ออกไปไหนไกลเ้าทำได้หรือไม่"
ซีซีเริ่มสั่งการทันที หลินเออร์ถึงจะไม่เข้าใจแต่ก็รับปากโดยทันที
"พวกเ้าจงแบ่งทหารตามแผนที่ข้าเขียนไว้และคุมกำลังให้ดีอย่าชะล่าใจเด็ดขาดเข้าใจไหม"
หัวหน้ากองทหารที่ตงโฉทิ้งไว้ให้รับคำสั่งอย่างแข็งขันเขาเปิดดูแผนการวางคนที่คุณหนูเขียนไว้ให้นี่...มันสุดยอดการวางแผนกลยุทธ์ที่รับมือศัตรูและการวางคนที่มีจำนวนจำกัดได้อย่างไม่มีจุดอ่อนหรือช่องโหว่เลย
หลังจากที่สั่งงานเสร็จซีซีก็ได้กลับมาที่ห้องเพื่อเปลี่ยนชุดและหมวกที่ไว้สวมเพื่อปิดบังใบหน้าสักพักซีเหมยก็ตามมาก่อนที่จะเปลี่ยนชุดโดยเร็วเหมือนกลัวว่าซีซีจะทิ้งไว้และไปโดยไม่รอ
"พร้อมหรือยัง"
ซีซีหันมาถามน้องสาวตัวเล็กของเธอ พวกเธอได้วางแผนการโจมตีที่รัดกุมหลายแผนเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเธอต้องเผยตัวออกมาหากไม่จำเป็
ซีเหมยเดินปราณสักครู่ก็พยักหน้าให้ก่อนที่พวกนางจะลอบออกทางหน้าต่างความเร็วและสุดยอดวิชาตัวเบาที่เพิ่มขึ้นทำให้พวกนางเดินทางสะดวกยิ่งนักแม้แต่ทหารฝีมือดียังไม่รู้สึกว่าพวกนางได้ผ่านพวกเขาไป การจัดการกับกองกำลังคงจะใช้เวลานานฉะนั้นพวกเธอต้องแข่งกับเวลาให้เสร็จเร็วที่สุดเพื่อไม่ให้ท่านแม่สงสัย
ทางด้านกองกำลังที่หุบเขามรณะกำลังเตรียมตัวที่จะออกมาจากูเาพวกทหารรับจ้างต่างคึกคักส่งสีหน้าโเี้กระหายการฆ่าฟันออกมา พวกนี้ไม่สนใจชีวิตคนอื่นพวกมันคิดแต่จะหาประโยชน์ของตนยิ่งตอนนี้มีชาวยุทธ์ที่รับงานนี้มาเพิ่มพวกเขายิ่งมั่นใจในศึกครั้งนี้แววตาที่ส่งออกมามันยิ่งกว่าพวกเดนตายไอสังหารก็แผ่ออกมาจนสัตว์น้อยใหญ่ต่างวิ่งหนีเพราะทนอยู่ไม่ได้
ขณะที่ตั้งขบวนทัพท้องฟ้าก็ปั่นป่วนเมฆฝนจำนวนมากกำลังก่อตัวแผ่ขยายออกกว้างครอบคลุมไปทั่วหุบเขาพวกทหารของศัตรูต่างแปลกใจที่อยู่ดีๆก็มีเมฆฝนมาทั้งที่ไม่มีเค้าเลย ยังไม่ทันที่แม่ทัพของศัตรูจะได้เอ่ยวาจาใดฝนก็ค่อยๆตกลงมาแต่พอโดนตัวของเหล่าทหารทุกคนกลับล้มตัวลงไปร้องโหยหวนดิ้นทุรนทรายอย่างทรมาร
"นี่.....มันฝนกรดทุกคนหาที่หลบเร็ว!!!"
หัวหน้าแม่ทัพใหญ่ที่มีฝีมือเพียงแค่สังเกตเขาก็รู้แล้วจึงรีบส่งเสียงเตือนคนของตัวเองแต่ก็ยังช้าไปเพราะตอนนี้เกือบครึ่งของกองทัพที่ยิ่งใหญ่เมื่อครู่ได้ล้มตายไปแล้วนี่มันยิ่งกว่าเทพเ้าพิโรธไม่ถึงห้านาทีกองทหารของเขาก็แตกกระเจิงแถมล้มตายจำนวนมาก
น่ากลัว..............ศัตรูยังไม่เผยโฉมก็สามารถฆ่าคนไปครึ่งกองทัพได้ตอนนี้เขาไม่คิดถึงสิ่งใดแล้วเขาต้องหนีออกจากที่นี่และรีบไปแจ้งให้เ้านายของเขารับรู้ถึงศัตรูที่น่ากลัวคนนี้ไม่งั้นความหวังของเ้านายคงไม่มีวันประสบผลสำเร็จแน่ ไม่คิดว่าการที่เ้านายของเขาเลือกที่จะส่งคนมาสนับสนุนตาเฒ่าหลี่กลับทำให้กองกำลังที่เตรียมมาต้องจบชีวิตโดยที่ยังไม่ได้ออกแรงสู้สักนิด
หลังจากที่ทหารหาที่หลบฝนกรดโดยอาศัยหลบตามช่องหินของูเาไม่นานฝนก็หยุดตกนายทหารคนหนึ่งค่อยๆชะโงกออกมาดูเกือบนาทีก็ไม่มีทีท่าว่าจะตกซ้ำลงมา พวกเขาจึงรีบหาช่องทางที่จะหลบหนีตอนนี้พวกทหารรับจ้างต่างก็ใขวัญหนีดีฝ่อพวกเขาไม่เคยเจอศัตรูที่น่ากลัวขนาดนี้เลย
ขณะที่ทุกคนกำลังหนีตายมารวมที่ทางออก ก็ได้มีเพลิงสีดำร้อนแรงลอยมาปะทะตัวทหารก่อนจะมีเพลิงลุกเผาไหม้ทหารที่อยู่ด้านหน้าเพลิงไหม้สีดำลุกลามติดตัวของทหารเ่าั้อย่างรวดเร็ว คนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์ต่างวิ่งหนีร้องะโราวคนเสียสติแต่ก็ไม่พ้นเปลวเพลิงบรรลัยกัลป์ที่ลามมาติวตัวเหล่าทหารและจอมยุทธ์ที่รวมตัวอยู่ใกล้ๆกันราว50คน ทุกคนต่างใช้วิชาตัวเบาหนีออกจากหุบเขามรณะขึ้นมาที่เนินเขาได้สำเร็จตอนนี้พวกเขาต่างก็ต้องห่วงชีวิตของตัวเองก่อน แผนการที่ช่วยตาเฒ่าหลี่ชิงเมืองก็ต้องยกเลิกไปเพราะศัตรูที่น่ากลัวแถมยังฆ่าคนได้อย่างเืเย็นมันทำให้พวกเขากลัวอย่างสุดขีด ไม่เคยมีครั้งไหนที่จอมยุทธ์อย่างพวกเขาจะเข้าใกล้ความตายอย่างนี้
"ข้าว่าเราแยกกันหลบหนีดีกว่า หากยังเกาะกลุ่มกันเห็นทีคงไม่มีใครรอด"
ท่านแม่ทัพที่องอาจเมื่อกี้ได้หายไปตอนนี้เหลือแค่คนที่กลัวตายหน้าซีดปากสั่นขาสองข้างแทบยืนไม่อยู่ไม่เหลือเค้าของแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่เลย ทุกคนต่างก็พยักหน้ารับและรีบหลบหนีทันที
"พวกเ้าจะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น"
ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ขยับตัวก็มีเสียงไพเราะของหญิงสาวที่เปล่งออกมาขัดขวางพวกตนเสียงนี้ช่างหวานหูยิ่งหากไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้พวกเขาก็ยินดีที่จะนั่งฟังทั้งวันทั้งคืน
คนที่เหลือเริ่มเดินเข้ามาเกาะกลุ่มกันสายตากวาดมองไปที่ตรงหน้าเป็ที่แน่ชัดแล้วว่าศัตรูที่โหดอำมหิตนี้เป็เพียงสตรีเท่านั้นพวกเขาต่างระวังตัวเพราะรับรู้ได้ถึงแรงกดดันและกลิ่นอายของความตายที่ใกล้เข้ามาที่ทำได้ตอนนี้คือใช้ปราณสร้างม่านพลังออกมาป้องกันตัวถือว่านี่เป็การดิ้นรนสุดท้ายของพวกเขา
"ท่านพี่เราอย่ามัวเล่นอีกเลยหากช้ากว่านี้เราอาจจะไม่ทันมื้อเที่ยงก็ได้"
ซีเหมยเตือนพี่สาวของเธอๆกังวลว่ามารดาจะสังเกตเห็นแล้วว่าพวกนางหายไปหากยังช้าอยู่พวกเธอจะโดนท่านแม่ดุก็ได้และอาจทำให้ท่านแม่กังวลใจ‘ไม่ได้พวกนางจะทำให้ท่านแม่ที่รักเป็กังวลไม่ได้คงจะเสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว’
ซีเหมยเริ่มร่ายรำเพลงกระบี่ มันช่างอ่อนหวานงดงามพวกจอมยุทธ์นิ่งงันไปชั่วขณะแต่แค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้คนที่ไม่ระวังล้มลงสิ้นใจไปเสียแล้วเพียงแค่ซีเหมยสะบัดข้อมือเท่านั้น
กว่ายี่สิบคนที่หมดลมหายใจเหล่าจอมยุทธ์บางคนกลัวมากจนแทบสิ้นสติบางคนถึงกับเยี่ยวรดกางเกงปีศาจ............พวกนางเป็ปีศาจ
"แกยัยปีศาจข้าจะขอแลกชีวิตกับพวกเ้า"
ท่านแม่ทัพวิ่งเข้าใส่ซีซีเพื่อหวังแลกชีวิต เขาไม่หวังว่าจะได้มีชีวิตรอดกลับไปแต่หากจะต้องตายเขาจะลากนางปีศาจพวกนี้ลงนรกไปด้วย
ซีซีแค่นเสียงหึในลำคอเบาๆก่อนจะยกดาบวาดเป็วงกลมเพียงแค่นี้ท่านแม่ทัพก็ล้มลงก่อนที่จะทันได้ถึงตัวของซีซี
"ข้าไม่ชอบที่จะเห็นคนตายแต่ถ้าหากเป็คนที่คิดจะเอาชีวิตของชาวเมืองและคนที่ข้ารักข้าก็ยินดีที่จะเห็นมันล้มลงตายต่อหน้า"
กล่าวจบไม่รอให้จอมยุทธ์ทั้งหลายตั้งตัวเธอยกกระบี่ไร้เงาวาดเพลงดาบไปบทหนึ่งเพียงแค่นี้จอมยุทธที่เหลือก็ล้มลงตายทั้งหมด‘อนิจจายังไม่ทันสู้ก็ต้องตายเสียแล้ว’
"ท่านพี่เรารีบกลับกันเถอะข้ากลัวท่านแม่จะรู้ว่าเราแอบหนีออกจากจวน"
ซีซียิ้มให้น้องสาวก่อนจะพยักหน้า
"ข้ารู้แต่เราไม่สามารถปล่อยศพไว้อย่างนี้เพราะอาจเป็พาหะของโรคได้"
สิ้นคำซีซีก็ปล่อยไฟบรรลัยกัลป์เผาศพพวกนั้นไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูกช่างน่ากลัวเสียจริง
"ข้าจะไม่ทำให้ท่านโกรธเด็ดขาด"
ซีเหมยเย้าพี่ของนางพลางทำหน้าตาเหมือนเด็กกำลังถูกรังแกซีเหมยรู้ไม่ว่าเธอจะทำผิดแค่ไหนซีซีก็จะอยู่ข้างนางเสมอและจะไม่กล่าวโทษใดๆแถมจะลงมือทำให้เสียเอง
"ข้าว่าเรากลับกันเถอะข้าอยากกินอาหารฝีมือท่านแม่แล้วละ"
พริบตาเดียวร่างทั้งสองก็หายไปจากจุดที่ยืนอยู่โดยไม่รู้ถึงการมีตัวตนของใครอีกคนที่แอบมอง..................
553
