ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        ลูกไฟพุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงยิ่งขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงของไป๋ฉางเซิงที่หวังจะจู่โจมให้ซวนหนีหยกทมิฬตั้งตัวไม่ติด

        ประกอบกับการปลดปล่อยในระยะประชิดเพียงชั่วพริบตาเดียว ลูกไฟก็พุ่งเข้าถึงเบื้องหน้าของซวนหนีหยกทมิฬแล้ว

        หากเปลี่ยนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามหรือแม่ทัพยุทธ์ระดับต้นอื่นมาเผชิญหน้าคงต้องประสบเคราะห์หนักภายใต้ลูกไฟนี้ หรือกระทั่งอาจถึงแก่ชีวิตได้เลยทีเดียว

        ทว่าเมื่อลูกไฟลูกนี้พุ่งเข้าหาซวนหนีหยกทมิฬผลลัพธ์กลับถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว

        ซวนหนีหยกทมิฬเพียงแค่ยกกรงเล็บขึ้นอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะตะปบลูกไฟไว้ในอุ้งมือได้อย่างง่ายดายเสียจนน่าเหลือเชื่อ

        ไป๋ฉางเซิงขยับจิตสัมผัสหมายจะจุดระเบิดลูกไฟนั้นทิ้งเสีย แต่ซวนหนีหยกทมิฬกลับชิงลงมือก่อนกรงเล็บมหึมาเพียงออกแรงบีบเบาๆ ลูกไฟก็แตกกระจายออกราวกับฟองสบู่

        แม้จะมีประกายไฟกระเด็นไปทั่วทิศทางแต่มันกลับสูญเสียอานุภาพที่ควรจะมีไปจนสิ้น

        ไป๋ฉางเซิงรู้ดีว่าเขากับซวนหนีหยกทมิฬนั้นมีช่องว่างขนาดไหนแต่เมื่อได้เห็นกับตาว่าอีกฝ่ายรับการโจมตีเต็มกำลังของเขาได้ง่ายดายเพียงนี้ความตื่นตะลึงในใจก็ยากจะพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้

        นี่น่ะหรือคือความแข็งแกร่งของราชาอสูร?ช่างร้ายกาจจนหลุดพ้นไปแล้วจริงๆ

        หลังจากบีบลูกไฟจนแตกละเอียดซวนหนีหยกทมิฬก็เอียงศีรษะราชสีห์อันใหญ่โตของมันพลางพ่นลมหายใจออกมาวูบหนึ่งเพื่อเป่าเปลวเพลิงที่ยังหลงเหลืออยู่ในฝ่ามือให้ดับมอดลง

        “เหอะ... พี่ใหญ่... ก็ยังเป็น... พี่ใหญ่... วันยังค่ำ...”

        คำพูดตะกุกตะกักที่มาพร้อมกับท่าทางยโสเยี่ยงนั้นแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าเจ้านี่คือราชาอสูรตัวหนึ่ง

        คณบดีเฉียนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้างถึงกับมุมปากกระตุกวูบ

        แต่ไป๋ฉางเซิงกลับรับส่งบทกับซวนหนีหยกทมิฬได้อย่างเข้าขาแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส พลางเอ่ยปากออกมาทันที

        “โอ้โห นี่น่ะหรือราชาอสูร? การโจมตีเต็มกำลังของฉัน...กลับโดนบีบจนแหลกได้ด้วยมือเดียว”

        “เกรงว่าต่อให้เทพอสูรจุติมาเอง ก็คงเก่งได้ประมาณนี้ล่ะมั้ง?”

        เมื่อได้ยินไป๋ฉางเซิงเยินยอซวนหนีหยกทมิฬก็เชิดคางขึ้นอย่างพึงพอใจ

        “อืม... ก็... ก็พอใช้ได้...”

        ‘พวกนายสองคนจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับเทพอสูร!’ คณบดีเฉียนนึกในใจถ้าท่านจุติมาจริงๆ อย่าว่าแต่ไป๋ฉางเซิงเลยต่อให้เป็นซวนหนีหยกทมิฬก็คงโดนตบตายในทีเดียว

        มุมปากของคณบดีเฉียนกระตุกอีกรอบแม้แต่เจียงจืออวี๋ที่มองภาพการสื่อสารระหว่างอสูรทั้งสองก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำสายตาแปลกๆ

        “แน่นอนว่า... นาย... ก็ไม่เลว...”

        “กรงเล็บเมื่อกี้... ฉันออกแรง... ไปตั้งหนึ่งส่วนแน่ะ...”

        ออกแรงหนึ่งส่วน?

        เมื่อได้ยินคำพูดของซวนหนีหยกทมิฬคณบดีเฉียนที่เดิมทีตั้งใจจะดุด่ามันเสียหน่อยก็พลันชะงักไป

        การที่ราชาอสูรเอ่ยปากเช่นนี้ย่อมพิสูจน์ได้ว่าอานุภาพการโจมตีของไป๋ฉางเซิงเมื่อครู่นั้นรุนแรงเพียงใด

        แน่นอนว่าพวกเขาย่อมสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากลูกไฟนั้นแต่ในเมื่อไม่ได้เผชิญหน้าโดยตรงความรู้สึกจึงไม่ชัดเจนเท่ากับที่ซวนหนีหยกทมิฬได้รับ

        หากวัดกันที่อานุภาพการทำลายล้างเกรงว่าในยามนี้แม่ทัพยุทธ์ระดับต้นจำนวนไม่น้อยคงเทียบไป๋ฉางเซิงไม่ได้แล้วและที่สำคัญคือเขาก็เพิ่งจะเลื่อนระดับเป็นแม่ทัพอสูรระดับต้นเท่านั้นเอง!

        หากปล่อยให้เขาทำความคุ้นเคยกับอิทธิฤทธิ์เทวะแต่กำเนิดมากกว่านี้และรอให้ค่าพลังเลือดพุ่งสูงขึ้นไปอีกมิได้หมายความว่าเขาจะไร้พ่ายในระดับเดียวกันหรอกหรือ?

        คณบดีเฉียนจินตนาการภาพที่ตนเองนำเรื่องนี้ไป‘ตบหน้า’ ตาแก่อีกสองคนนั้นอย่างบ้าคลั่งความปรีดาในใจก็พลันพุ่งปรี๊ดจนเลิกใส่ใจท่าทางเล่นตลกของไป๋ฉางเซิงและซวนหนีหยกทมิฬไปโดยปริยาย

        “การยกระดับสายเลือดผลาญพละกำลังไปมหาศาลฉันเตรียมยาเลือดพยัคฆ์ไว้ให้เสี่ยวไป๋แล้ว หนูเอาไปป้อนเขาเถอะ”

        “หลังจากนี้ก็แค่หมั่นทำความคุ้นเคยกับอิทธิฤทธิ์เทวะแต่กำเนิดพร้อมกับเพิ่มพูนค่าพลังเลือดไปตามลำดับ”

        “ถ้าเป็นไปได้ทางที่ดีที่สุดคือการขัดเกลาอำนาจควบคุมอิทธิฤทธิ์เทวะผ่านการต่อสู้จริง”

        คำพูดของคณบดีเฉียนเป็นการเตือนสติไป๋ฉางเซิงได้เป็นอย่างดี

        จะว่าไปตั้งแต่ได้รับคุณสมบัติสายฟ้ามา เขาก็ยังไม่มีโอกาสได้ศึกษามันอย่างจริงจังเลยตอนนี้ยังมีเพลิงสวรรค์เพิ่มมาอีกอย่างเขาจำเป็นต้องผ่านการต่อสู้จริงจำนวนมากเพื่อเพิ่มพูนความเข้าใจในสาขาสายวิวัฒนาการระดับสูงสุดทั้งสองนี้

        การโจมตีด้วยธาตุย่อมไม่ได้จำกัดอยู่เพียงรูปแบบเดียวแน่นอน

        กระทั่งไป๋ฉางเซิงยังสัมผัสได้ลางๆว่า อิทธิฤทธิ์เทวะระดับท็อปทั้งสองสายนี้อาจมีความเป็นไปได้ที่จะผสานการโจมตีเข้าด้วยกัน

        “ในเมื่อสายเลือดของเสี่ยวไป๋ยกระดับสำเร็จแล้วก็ถึงเวลาที่ฉันต้องไปช่วยเจ้านี่ยกระดับสายเลือดบ้างเสียที”

        “จืออวี๋ ตอนจะไปก็แค่ดึงประตูให้ปิดสนิทก็พอ ไม่ต้องล็อก”

        หลังจากได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของไป๋ฉางเซิงกับตาคณบดีเฉียนก็ไม่อาจยับยั้งความปรารถนาในใจได้อีกต่อไป

        ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ต้องรอให้พร้อมเต็มสิบส่วนแล้วค่อยลงมือหรอกสู้ตัดสินใจให้เด็ดขาดไปเลยจะดีกว่า

        พูดจบคณบดีเฉียนก็เตรียมจะเก็บซวนหนีหยกทมิฬเข้าถุงกักวิญญาณส่วนเจียงจืออวี๋ก็ประสานมือขอบคุณและกล่าวลา

        ทว่านึกไม่ถึงว่าในตอนนั้นซวนหนีหยกทมิฬกลับเกิดอาการขัดขืนขึ้นมา

        “น้องชาย... ร้องโหยหวน... ฉันไม่เอา...”

        คำว่า‘ร้องโหยหวน’ ของมันเกือบจะทำให้ไป๋ฉางเซิงหลุดมาด

        ความเจ็บปวดที่ราวกับวิญญาณและร่างกายถูกเผาผลาญพร้อมกันนั่นต่อให้เป็นใครหน้าไหนมาเจอเข้าก็ต้องร้องโหยหวนทั้งนั้นแม้ในยามนี้ความรู้สึกจะจางหายไปแล้ว แต่ไป๋ฉางเซิงก็ยังรู้สึกขยาดอยู่ลึกๆ

        “เชื่อฟังหน่อยสิ นี่น่ะของดีนะ กินเข้าไปแล้วมีประโยชน์ต่อนายมาก”

        คณบดีเฉียนเองก็รู้ว่าสภาพของไป๋ฉางเซิงเมื่อครู่นั้นดูอนาถเกินไปจึงได้แต่ปลอบโยนด้วยความอดทน

        แต่ทว่าคำพูดต่อมาของซวนหนีหยกทมิฬกลับทำให้คณบดีเฉียนถึงกับไปไม่เป็น

        “ของดี... ยกให้น้องชายหมดเลย...”

        “มีสุขเขารับ... มีทุกข์ฉันแบกเอง...”

        สิ้นคำนี้ไป๋ฉางเซิงถึงกับเบิกตากว้างทันที

        ‘ไม่ใช่แล้วพี่ชาย! ฉันไม่เคยสอนอะไรแบบนี้เลยนะ อย่ามาปรักปรำกันสิ!’

        ไป๋ฉางเซิงอยากจะแก้ต่างใจจะขาดแต่พอเห็นสีหน้าของคณบดีเฉียนที่เริ่มเปลี่ยนไป เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อยรีบมุดพรวดเข้าไปในถุงกักวิญญาณข้างเอวของเจียงจืออวี๋ทันที

        ทางด้านเจียงจืออวี๋เองก็รีบประสานมืออำลาแล้วหันหลังเดินออกจากห้องฝึกตนไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง

        สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนที่ปล่อยไป๋ฉางเซิงไว้กับคณบดีเฉียนเจ้านี่แอบไปสอนอะไรซวนหนีหยกทมิฬไว้บ้าง

        และดูจากทรงแล้วคณบดีเฉียนคงจะไม่ยอมให้ซวนหนีหยกทมิฬได้เข้าใกล้ไป๋ฉางเซิงไปอีกพักใหญ่แน่ๆ

        ไม่รู้ทำไมเจียงจืออวี๋ถึงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆว่าเสี่ยวไป๋ของเธอออกไปข้างนอกแค่ประเดี๋ยวเดียวก็ดันไปพาลูกชาวบ้านเสียคนไปซะแล้ว

        เธอส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากสมอง

        เพราะยาบำรุงพลังต้นกำเนิดเพียงเม็ดเดียวทำให้ความแข็งแกร่งของไป๋ฉางเซิงพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วจนตอนนี้ทั้งค่าพลังเลือดและอานุภาพการโจมตีล้วนแซงหน้าเธอไปหมดแล้วหากเจียงจืออวี๋ยังไม่เร่งฝึกฝนเกรงว่าเธอคงจะถูกไป๋ฉางเซิงทิ้งห่างไปไกลลิบแน่นอน

        สุดท้ายแล้วซวนหนีหยกทมิฬก็ไม่อาจหนีพ้น‘การลงทัณฑ์’ ของคณบดีเฉียนไปได้

        ยาบำรุงพลังต้นกำเนิดเป็นสิ่งที่ต้องกินอย่างแน่นอนเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงการเลื่อนระดับเป็นจักรพรรดิอสูรของซวนหนีหยกทมิฬไม่ใช่เรื่องที่มันจะบอกว่าไม่อยากกินแล้วจบไปได้ง่ายๆ

        ทว่าเพื่อป้องกันไม่ให้มันเป็นเหมือนไป๋ฉางเซิงที่พอกลืนยาบำรุงพลังต้นกำเนิดเข้าไปก็ดิ้นรนทุรนทุรายจนควบคุมไม่อยู่คณบดีเฉียนจึงพามันไปต่อหน้าอธิการบดี

        เขาเพียงคนเดียวไม่อาจสยบซวนหนีหยกทมิฬที่กำลังบ้าคลั่งได้แต่อธิการบดีทำได้

        ทว่าแม้จะมีอธิการบดีคอยกดดันไม่ให้ซวนหนีหยกทมิฬเสียสติจนเตลิดไปแต่เสียงร้องของมันก็ยังไม่อาจเลี่ยงที่จะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่

        สมกับที่เป็นราชาอสูรเสียงคำรามนั้นแม้แต่เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงที่อยู่ในห้องฝึกตนยังได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

        และระยะเวลาการยกระดับสายเลือดของซวนหนีหยกทมิฬนั้นนานกว่าไป๋ฉางเซิงเสียอีกเพราะมันใช้เวลานานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม!

        พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตลอดสี่ชั่วโมงมานี้ซวนหนีหยกทมิฬต้องทนผ่านมันมาได้อย่างไร

        ทางด้านไป๋ฉางเซิงนั้นเรียกได้ว่า‘ได้ยินเต็มสองหู แต่เจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ’ แทนพี่ชายจริงๆ