ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

บทที่ 3 งานกีฬาสีโรงเรียนเกรทเทอร์

ตอนที่ 49 เมด และรุ่นพี่

นักเรียนภายในห้องดูแตกตื่นกันเป็นอย่างมากหลังจากที่อาจารย์อเล็กซ์พูดจบ

ในอดีตที่ผ่านมาคลาสบราวน์ทอรัสไม่เคยชนะการแข่งขันเลยสักครั้งและทุกกีฬาที่ลงแข่งขันก็ได้อันดับที่โหล่มาโดยตลอด...

แต่ในครั้งนี้มันแตกต่างกันในครั้งนี้หากพวกเขายังได้ที่โหล่ในทุกกีฬาอีก สิทธิหลายๆอย่างของนักเรียนในคลาสบราวน์ทอรัสจะถูกตัดทิ้งทันทีนั่นรวมถึงสิทธิในการเข้าออกดันเจี้ยนอย่างอิสระภายในเกาะเกอแรนด้าอีกด้วย

ในงานแข่งกีฬาสีครั้งนี้ คลาสบราน์ทอรัสจะต้องไม่เป็นที่โหล่ในรายการกีฬาอะไรก็ได้อย่างน้อยหนึ่งรายการ...พวกเขาถึงจะไม่ถูกตัดสิทธิ

และนี่แหละคือเหตุผลหลักว่าทำไมอาจารย์อเล็กซ์ถึงดูเคร่งเครียดและเหล่านักเรียนต่างก็แตกตื่นขึ้นมาทันที

“การแข่งขันกีฬาสีในครั้งนี้ถือว่าสำคัญกำพวกเรามากจริงๆ เพราะงั้น...พวกเธอเข้ามาได้!”

เมื่ออาจารย์พูดจบก็ผายมือไปทางประตูหลัง...

“ครืด~”

เสียงเปิดประตูดังขึ้น

แล้วหลังจากนั้นก็มีกลุ่มคนในชุดนักเรียนคลาสบราวน์ทอรัสจำนวนเจ็ดคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่อกผายไหล่ผึ่ง

สายตาของคนกลุ่มนั้นมองมาที่เหล่านักเรียนน้องใหม่อย่างหยามเหยียด

...ซึ่งกอนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาต้องชักสีหน้าเข้มๆแล้วใช้สายตาแบบนั้นมองมาที่พวกเราด้วย

“อะแฮ่ม! พวกเธอบางคนอาจจะรู้จักพวกเขาแล้วนี่คือเหล่ารุ่นพี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเธอ...โดยที่อาจารย์จะให้พวกเขาเข้ามาช่วยในการคัดหาคนไปแข่งขันและฝึกซ้อมในงานกีฬาสีครั้งนี้”

อาจารย์อเล็กซ์กะแอมพูด...

สาเหตุที่อาจารย์อเล็กซ์ให้เหล่ารุ่นพี่มาช่วยฝึกซ้อมให้กับหน้าใหม่นั้นก็เพราะการแข่งขันจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มนั้นก็คือกลุ่มปกติ และกลุ่มหน้าใหม่...

ซึ่งกลุ่มปกตินั้นแทบจะไม่มีโอกาสชนะการแข่งขันได้เลยเพราะนักเรียนเกรทเทอร์ที่ได้ฝึกฝนสกิลเป็นหลักนับวันก็ยิ่งแข็งแกร่งและห่างชั้นกันมากขึ้นเรื่อยๆ...ดังนั้นทุ่มทรัพยากรทั้งหมดไปที่หน้าใหม่ยังคงมีความหวังและโอกาศที่จะชนะมากกว่า

“วันนี้อาจารย์จะให้พวกเธอได้ทำความรู้จักและสนิทสนทกับรุ่นพี่ไปก่อนแล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันวันหลัง”

เมื่อกล่าวจบเหล่าอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไปภายในห้องเหลือแต่รุ่นน้อง และรุ่นพี่คลาสบราวน์ทอรัส

แล้วหลังจากนั้นเหล่ารุ่นพี่ก็เริ่มแนะนำตัวทีละคนด้วยท่าทางที่หยิ่งยโส...

กอนนั้นไม่ได้ใส่ใจฟังการแนะนำตัวของพวกรุ่นพี่สักเท่าไหร่และเมื่อเหล่ารุ่นพี่แนะนำตัวกันครบแล้ว ก็มีรุ่นพี่ใบหน้าเข้มๆผิวสีน้ำตาลจอนยาว ก้าวเท้าออกมานำหน้ารุนพี่คนอื่นๆหนึ่งก้าว

“รุ่นน้องต้องจำชื่อรุ่นพี่ทุกคนให้ได้และห้ามทำผิดกฎระเบียบที่รุ่นพี่ได้กล่าวไว้เด็ดขาด...หลังจากนี้รุ่นน้องต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมที่รุ่นพี่จัดขึ้นทุกคนห้ามมีใครกลับบ้าน...หากมีการทำผิดเพียงแค่คนเดียวทุกคนจะต้องโดนทำโทษ”

เมื่อรุ่นพี่พูดจบรุ่นน้องทั้งหลายต่างก็ฟังอย่างไม่หือไม่อือ...

แต่แล้วก็มีรุ่นน้องชายร่างอ้วนคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม

“เย็นนี้ผมไม่ว่างนะ ผมขอไม่เข้าร่วมได้ไหม”

ชายคนนั้นคือคาร์ลนั้นเองเขาพูดด้วยสีหน้าที่แน่นิ่ง...

ความจริงแล้วคาร์ลนั้นน่าจะอายุเท่ากับรุ่นพี่พวกนี้หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ...เขาไม่อยากที่จะทำตามคำสั่งกับกฎที่พวกรุ่นพี่คิดขึ้นมาเองสักเท่าไหร่ และอีกอย่างรุ่นพี่ในคลาสบราวน์ทอรัสก็ไม่ได้มีความแตกต่างจากรุ่นนอกมากมายอะไรทั้งในด้านกามายและในด้านของมานา

...คาร์ลมองไปที่พวกรุ่นก็เห็นเพียงแค่นักเรียนเกรทเทอร์ที่ฝีมือพอๆกับตัวเองแต่มีความอวดดี และบ้าอำนาจที่มากกว่าหลายเท่า

.

.

“ไออ้วนแกว่ายังไงนะ พูดกับรุ่นพี่ให้มันมีหางเสียงหน่อยซิ!!!”

“กฎระเบียบที่เพิ่งบอกไปน่ะลืมไปแล้วเหรอ!”

เหล่ารุ่นพี่เป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาทันทีกับการพูดด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งของคาร์ล

แล้วหลังจากนั้นรุ่นพี่จอนยาวก็เริ่มพูดอย่างเกรี้ยวกราด

“ไม่ได้!!! ลืมไปแล้วเหรอคำพูดของรุ่นพี่ถือเป็นที่สุด...ไปยกเลิกธุระอื่นๆของแกทั้งหมดซะ”

แล้วหลังจากนั้นรุ่นพี่จอนยาวก็เดินมาจ้องตาคาร์ลในระยะกระชั้นชิด

“อย่าอวดดีให้มันมากนักไออ้วน...”

จากนั้นรุ่นพี่จอนยาวก็หันไปพูดกับรุ่นน้องคนอื่นๆ

“พวกแกทุกคนฟังไว้ให้ดี ใครก็ตามที่ไม่มาเข้าร่วมกิจกรรมพวกที่เหลือทุกคนจะต้องถูกทำโทษ!!”

เหล่ารุ่นน้องที่ฟังอยู่ต่างก็มีสีหน้าที่ไม่พอใจขึ้นมาแต่พวกเขาก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับฟังอย่างเดียว เพราะไม่อยากมีปัญหากับพวกรุ่นพี่...

เมื่อหมดธุระภายในห้องเรียนเหล่ารุ่นพี่ก็เดินออกจากห้องไปพร้อมบอกรุ่นน้องว่าจะไปรอที่สนาม

และเมื่อถึงเวลาที่กำหนดรุ่นน้องต้องไปรวมตัวกันที่สนามอย่างพร้อมหน้าเช่นกัน

.

.

“คาร์ลนายจะไม่มาเข้าร่วมจริงๆเหรอ”

เหล่าเพื่อนๆภายในห้องต่างเข้ามาถามคาร์ล

หลังจากที่ฝึกฝนกามายกับอาจารย์อเล็กซ์ผ่านมาได้สักพักก็ทำให้พวกเขาได้รู้ว่าในบรรดารุ่นน้องคลาสบราวน์ทอรัส คาร์ลเป็นหนึ่งคนที่มีระดับกามายสูงมากๆโดยเฉพาะด้านความทนทานของร่างกาย...

พวกเขาจึงไม่อยากมีปัญหากับคาร์ลด้วยเช่นกันจึงพยายามชักชวนให้คาร์ลไปเข้าร่วมด้วยอย่างระมัดระวัง

“ใช่!!! ชั้นไม่อยากไปให้เสียเวลาเปล่าถ้าพวกนายไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ...ส่วนนายเองก็จะไม่อยากไปเหมือนกันใช่ไหมกอน”

คาร์ลหันมาถามกอนที่ตอนนี้กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่โดยที่ไม่ได้สนใจเรื่องของงานกีฬาสี หรือพวกรุ่นพี่เลย

“ไม่รู้สิ…ขอคิดดูก่อนแล้วกัน”

กอนตอบด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

.

.

.

ณ สถานที่ประชุมของเหล่าเกรทเทอร์ระดับผู้อาวุโสและผู้นำต่างๆ

“เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมพวกเอลฟ์ทางตอนเหนือที่เป็นพันธมิตรกับเราถึงกลายมาเป็นศัตรูอย่างกะทันหัน”

ชายแก่คนหนึ่งกล่าวถามในที่ประชุม

“ไม่มีใครรู้เหตุผลที่พวกมันอาละวาดหรอกยังดีที่ตอนนี้เราทำลายดันเจี้ยนที่เชื่อมต่อไปยังดินแดนของพวกมันทั้งหมดแล้ว”

ชายแก่อีกคนตอบ...

“ตัดความสัมพันธ์กับพวกมันลงก็ดีเหมือนกันนะพวกเอลฟ์ทางตอนเหนือมันก็เป็นแค่พวกหูยาวที่ไม่ค่อยมีประโยขน์อะไรต่อพวกเราสักเท่าไหร่...ในโลกของพวกเอลฟ์ยังมีพวกที่น่าสนใจกว่าเอลฟ์ทางตอนเหนืออีกเยอะ”

...การประชุมของเหล่าผู้นำยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆดูเหมือนว่าเรื่องราวเกี่ยวกับเอลฟ์ทางตอนเหนือจะกลายเป็นเรื่องรองไปเสียแล้วเมื่อสิ่งใดก็ตามที่ไม่ค่อยมีผลประโยชน์ต่อพวกเขา ความสนใจก็จะลดต่ำลงแทบจะทันที

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic