Chapter 8
"อ๊ะๆรอบที่เท่าไหร่เเล้วเปา น้ำคxยมันเต็มรูพี่เเล้วพักก่อนเถอะ"ตั้งเเต่เช้าลากยาวมาจนเถียงจนตอนนี้ตะวันจะตกดินอยู่เเล้วยังจ่ายค่าอาหารไม่หมดสักที รู้งี้ไม่กินเยอะขนาดนั้นหรอกเข็ดเเล้ว
"ไม่พอครับ ยังไม่ถึงครึ่งเลยอดทนหน่อยนะครับ เดี๋ยวก็จ่ายหมดเเล้ว"กระเเทกกระทั้นจนคนที่จับราวระเบียงเเทบจะยืนไม่ไหว ไม่ผ่อนเเรงเลยมีเเต่ใส่เต็มที่ ทั้งจุกทั้งเสียวน้ำก็เต็มรูจนล้นออกมาเปื้อนขาจนเหนียวไปหมด
"อ๊ะๆเข้าข้างในเถอะกลัวคนมาเห็น อายเขา"ไม่ฟังเลยด้วยซ้ำฟาดมือลงบนตูดขาวจนเป็รอยมือเเดงก่ำ พร้อมกับขย้ำด้วยความหมั่นไส้ ยึดเอวบางไว้เเน่นก่อนจะกระเเทกเอวรัวๆเพราะจะถึงจุดสุดยอดเเล้ว
ปั่ก ปั่ก ปั่ก
"เสร็จเเล้วครับพี่น่าน อ่าาาา โคตรเสียว"พอปล่อยเอวคนพี่ เมืองน่านก็ทรุดลงบนพื้นทันทียืนไม่ไหวเเล้วขาอ่อนเจ็บรูไปหมด
"พอก่อนได้ไหมค่อยมาต่อก็ได้ วันหลังเดี๋ยวพี่มาจ่าย"อั่งเปาเห็นหน้าคนพี่ที่ช้อนตาขึ้นมองกันอย่างอ้อนวอนคงจะเหนื่อยจริงๆงั้นวันหลังค่อยมาต่อก็ได้ วันหลังที่หมายถึงวันพรุ่งนี้อะคิดได้เเบบนั้นก็อุ้มคนพี่ขึ้นท่าเ้าสาวพาไปบนเตียงก่อนเอาทิชชู่เปียกไปเช็ดให้สภาพรูคือบวมเป้ง ตอดขมิบไม่หยุดคงจะพยายามหุบเข้าให้เหมือนเดิมคงไม่ได้เพราะพึ่งผ่านศึกอันยาวนานมาเห็นเเบบนั้นเขายิ่งอยากเเกล้งจึงก้มไปลงลิ้นในรูของคนพี่ทำเอาคนพี่ใอย่างมาก
"เฮ้ยจะไม่ให้พักกันเลยรึไง"หันมาถลึงตาใส่กันอย่างคาดโทษ พอได้เเกล้งสมใจก็ปล่อยคนพี่นอนพักส่วนตัวเองก็กลับห้องไปเอาของที่เคยซื้อเตรียมไว้มาเก็บไว้ในห้องคนพี่
"วันพรุ่งนี้ก็มาจ่ายค่าอาหารอีกนะครับคนสวย"มาขึ้นเตียงก็พูดกระซิบคนที่หลับไปเเล้วพร้อมจุ้บหน้าผากก่อนจะกอดเอวไว้เเน่นกลัวว่าตื่นมาจะไม่เจอคนพี่
08:45
อั่งเปาตื่นก่อนเหมือนเคยจึงลุกไปเตรียมอ่างน้ำไว้รอ พร้อมไปสั่งอาหารชุดใหญ่ที่จัดหนักจัดเต็มกว่าเมื่อวานมารอไว้ถ้าคนพี่ตื่นจะได้กินทันทีพร้อมออกกำลังกายทันทีเเค่คิดก็มีความสุขเเล้ว ยืนภูมิใจที่ตัวเองสามารถเอาคนพี่มาได้ ได้อยู่ด้วยได้ทำอะไรหลายๆอย่างให้ ห้าปีที่เขาเฝ้ารอมันคุ้มค่าจริงๆภูมิใจจังที่ได้คุณไรท์คนโปรดมาอยู่กับตัวเองทีนี้เขาจะเป็คนที่ได้อ่านนิยายของคนพี่ไม่ว่าจะเื่ไหนเขาก็คงได้อ่านก่อนใคร
Rrrrrrrrrr
พอเดินกลับเข้ามาในห้องอั่งเปาก็ได้ยินโทรศัพท์คนพี่สั่นจึงเดินไปหยิบขึ้นมาดูเบอร์ที่โชว์ขึ้นหน้าจอเป็เบอร์เเปลกเขาคิดว่าคงเป็เบอร์คอลเซนเตอร์จึงกดวางสายเเต่ก็ต้องโมโหที่มันโทรกลับมาอีกครั้งเขาเลยคิดจะด่ามันเล่นๆดีกว่าถือว่าสนุกๆเเต่เช้า จึงกดรับเเล้วเดินออกมาคุยตรงระเบียงกลัวคนพี่ตื่น
"ฮัลโหลน่าน โทรไปตั้งหลายสายทำไมพึ่งมารับ หายไปเป็เดือนเบอร์เก่าก็บล็อกเค้าไปเลยนะเกลียดกันขนาดนั้นเลยหรอ"คนในสายทำเสียงเหมือนตัดพ้อน้อยใจอั่งเปาจำเสียงนี้ได้ดีมันคือไอ้เฮงซ่วยที่มันทำคุณไรท์เขาหายไปเป็เดือนไอ้เฮงซ่วยนั้นกล้าดียังไงถึงโทรกลับมาหาพี่เมืองน่านอีก
"..."เขาเลือกที่จะไม่ตอบเพราะอยากจะฟังว่ามันจะพูดอะไรอีก จะตอเเหลอะไรอีกคนๆนี้เขาตามสืบเื่ราวของมันกับเพื่อนสนิทที่หักหลังพี่เมืองน่านจนรู้ทุกอย่างหมดเเล้ว พวกมันใช้ความเชื่อใจของคนพี่หลอกเอาเงินทองทุกอย่างที่พี่เขาหามาด้วยตัวเองหลอกให้จ่ายนั่นจ่ายนี้ให้รวมถึงรถก็ให้คนพี่ออกให้เพื่อพวกมันสองคนจะได้ขับไปเอากัน ส่วนคนที่จ่ายเงินกลับไม่ได้มีสิทธิ์นั่งเลยด้วยซ้ำยิ่งคิดยิ่งเเค้นเเทนที่โทรกลับมาเงินคงหมดเเล้วล่ะสิเลยคิดจะกลับมาหลอกพี่เมืองน่านอีกเขาไม่ยอมหรอกกว่าจะกลับมายิ้มสดใสได้ขนาดนี้เขาพยายามอย่างหนัก
"ไม่คุยกับเค้าเลยหรอเธอ เค้าคิดถึงเธอมากเลยนะ เหมือนใจจะขาดเลย ตอนนี้เค้ารู้เเล้วว่าใครคือคนสำคัญสำหรับเค้าจริงๆเค้ารู้เเล้วว่าเค้ารักใครจริงๆเค้ารักเธอไงน่านตลอดห้าปีเค้าพึ่งเผลอนอกใจเธอไปเองเพราะเพื่อนเธอมาอ่อยเค้าไม่ได้อยากจะทำเเบบนั้นเลยสักนิดเธอกลับมาหาเค้านะน่าน"อั่งเปายืนฟังไปเบะปากกรอกตามองบนไปตอเเหลทั้งหมด ดีเเล้วที่เขาเป็คนรับสายกลัวว่าถ้าเป็คนพี่กลัวจะเชื่อคำโกหกตอเเหลของไอ้หน้าด้านนี้
"..."
"น่านค้าบบบ ฟังอยู่ไหมเนี่ยเค้าอยากให้เธอกลับมานะคิดถึงอยากกอดเเล้ว ตอนนี้เค้าอยู่ข้างล่างคอนโดของเธอลงมาเจอกันหน่อยไหม"มันรู้ที่อยู่ด้วยฉลาดเหมือนกันนะเนี่ยเเบบนี้คงต้องลงไปเจอกันหน่อยเเล้วไหม จะได้เอาให้คนเขารู้ไปทั่วเลยว่าพี่น่านมีผัวเเล้ว
"..."
"ไม่ตอบเลยลงมาหาเค้านะรออยู่ที่ล็อบบี้"พอได้ยินเเบบนั้นอั่งเปากดวางทันทีไม่คิดจะสวมใส่เสื้อด้วยซ้ำเพราะอยากให้ไอ้หน้าด้านนั่นมันเห็นรอยเล็บรอยดูดที่คนพี่ทำไว้เขาอยากจะเคลียร์ให้มันจบจะได้เลิกยุ่งกันสักทีเขาจะได้มีความสุขกับพี่น่านได้เต็มที่
ล็อบบี้คอนโด
อั่งเปาเดินออกมาลิฟต์ตอนนี้เขามองเห็นไอ้นั่นได้ชัดขึ้นสภาพมันดูย่ำเเย่กว่าครั้งล่าสุดที่เห็นดูเหมือนมันจะโดนซ้อมด้วยนะเพราะใบหน้ามันมีรอยเเผลอยู่คงจะเป็เื่หนี้พนันบอลล่ะสิเเต่ก่อนมีพี่น่านคอยจ่ายคอยเคียร์ให้พอเเหล่งเงินเเหล่งทองหายไปมันก็คงจะเป็สภาพที่น่าสมเพชเเบบนี้เเหละ อยากถ่ายไว้ให้พี่น่านดูจังว่าผลของการกระทำที่มันทำกับพี่เมืองน่านมันเป็ยังไง อั่งเปาเดินไปหยุดต่อหน้ามันพร้อมกอดอกมองตั้งเเต่หัวจรดเท้ามองเเบบเหยียดๆ
"มึงเป็ใครมายืนมองเหยียดกูอยู่นี้"เเฟนเก่าเมืองน่านลุกขึ้นมองจู่ๆก็มายืนกอดอกมองกันเเบบนี้มันหาเื่กันชัดๆนี่หว่าวันนี้ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่เเล้วได้ต่อยคนสักหน่อยคงดี
"กูเป็ผัวพี่เมืองน่าน มึงเป็เเฟนเก่าเขาใช่ไหมกูจะมาบอกมึงว่ามึงเลิกยุ่งกับเมียกูได้เเล้ว รำคาญ!"อั่งเปาเดินเข้าไปใกล้มันมองหน้ามันหาเื่เต็มที่สองคนมองกันเหมือนมีกระเเสไฟผ่านสายตานั้น รปภ ว่าจะเข้าไปห้ามพอเห็นหน้าคนที่ยืนกอดอกมองเเล้วรีบถอยทันทีนั่นมันเ้านายเขาเลยนะยังไม่อยากตกงานตอนนี้
"เขายังไม่บอกกูด้วยซ้ำว่าเขามีผัวมึงมั่นหน้าเนาะพูดเองเออเอง"
"หึ มึงไม่เห็นรอยในตัวกูหรอตาบอดหรอ คงไม่ต้องให้กูบอกหรอกนะว่าใครเป็คนทำ"ทำหน้าอย่างผู้ชนะ ก็เขาชนะอยู่เเล้วสิมันก็เเค่ของเก่าของเน่าของเสียกับเขาที่เอาอกเอาใจเก่งขนาดนี้มาดูกันสิว่าพี่น่านเขาจะเลือกใคร มั่นใจพอตัวอะ
"อย่าบอกนะว่านี้คือรอยที่น่านทำ กูไม่เชื่อหรอกคนที่ไม่คิดจะให้กูเอาทั้งที่คบกันได้ตั้งห้าปีจะกล้าทำรอยให้ใครอยู่หรออย่ามาหลอกกูเลยกูไม่ใช่เด็ก"อั่งเปารู้อยู่เเล้วว่ามันจะพูดเเบบนี้เขาเลยเปิดรูปที่คนพี่นอนเปลือยท่อนบนกกกอดกันอยู่ พอมันเห็นตาก็โตทันทีเขาบอกเเล้วว่ามันจะอึ้ง
"กูกับเขาเข้ากันดีสุดๆเลยล่ะอย่าพึ่งอึ้งจนเป็ลมไปก่อนล่ะ กูขอเตือนมึงไว้เลยนะอย่ามายุ่งกับเมียกูอีกเื่หนี้พนันของมึงมึงไม่ต้องมาขอร้องให้เมียก็ช่วยอีก ไสหัวไปเเล้วอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก กูเตือนมึงเลยนะกูรู้ข้อมูลมึงหมดทุกอย่างกูทำได้ทุกอย่างนะเพื่อเมียของกู เเล้วรถก็ไม่ต้องขับกลับไปนั่นเงินเมียกูเดินไปถ้าไม่อยากจะโดนกูไล่กระทืบ"อั่งเปาเเผ่รังสีที่น่ากลัวใส่จนคนรอบข้างสั่นกลัวรวมถึงไอ้เเฟนเก่านั่นรู้สึกกลัวสายตานั้นจนต้องรีบหนีทันที คนเฉิ่มๆเชยๆเเบบนั้นหาเเฟนได้น่ากลัวขนาดนี้ได้ไงวะ มันดูจะรวยด้วยเมืองน่านมันวาสนาดีขนาดนั้นเลยเชียว
TBC
นี้เเหละเขาเรียกว่าบุญกีบารมีเเท๊ด ไม่ได้หาเองด้วยนะมีเเต่เขาเข้าหาเลยน่าอิจฉาสุดๆส่วนไอ้เเฟนเก่าก็ได้รับผลของการกระทำตัวเองไป
667
