ซ่งจวินพุ่งเข้าปะทะกับซ่งิอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีการออมมืออีกแล้วซ่งจวินถึงกับใช้วิชาระดับสูงเข้าปะทะ ทว่าซ่งิกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อยใช้วิชาระดับสูงโต้ตอบกลับไปเช่นกัน
‘อันใดกัน’ซ่งจวินรู้สึกใ เขาใช้พลังเต็มที่แล้วแต่ซ่งิก็ยังต้านทานได้เดิมทีซ่งจวินตั้งใจว่าจะทำให้ซ่งิพ่ายแพ้ด้วยพลังที่ต่างกันแล้วบังคับให้อีกฝ่ายถอยไปนึกไม่ถึงเขาไม่สามารถบีบบังคับซ่งิได้เลย
“ท่านพี่ ดูเหมือนจะฝีมือตกไปนะ” ซ่งิหัวเราะอย่างสบายๆ จากการปะทะครั้งนี้พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ได้ด้อยกว่าแต่ซ่งิเองก็ยังไม่ได้เอาจริงเช่นกันนี่หมายความว่าซ่งิได้ก้าวข้ามซ่งจวินไปแล้ว
‘ต่อให้เป็ซ่งเจี่ยก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี’ ซ่งิดวงตาเปล่งประกาย มันไม่ใช่เื่ไร้เหตุผลที่เขาแข็งแกร่งขึ้นและยิ่งไม่ไร้เหตุผลกับการที่เขาออกหน้าปกป้องซ่งไป่หลาง
‘ต้องขอบคุณผู้าุโจาง ที่ให้การสนับสนุนข้าเท่านี้ตำแหน่งผู้นำตระกูลย่อมต้องเป็ของข้า’ หลังจากที่ซ่งไป่หลางได้ฉายแสดงความโดดเด่นผู้าุโจางได้วางแผนมากมายเพื่อช่วยซ่งไป่หลางในทางลับเพื่อดึงให้ซ่งไป่หลางเข้าร่วมและภักดีต่อนิกายมากกว่าตระกูล
เขาเริ่มจากการติดต่ออย่างลับๆกับซ่งิที่มีความทะเยอทะยานสูงแต่กลับขาดอำนาจในตระกูลเมื่อเทียบกับพี่ชายทั้งสองแล้วซ่งิแทบไม่มีความหวังที่จะชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลเลย
ผู้าุโจางได้เสนอทรัพยากรเพื่อให้ซ่งิพัฒนาระดับอย่างก้าวะโจนมั่นใจว่าสามารถเท่าเทียมหรือเหนือกว่าซ่งเจี่ยและซ่งจวินได้เพื่อการนั้นซ่งิจะต้องคอยสนับสนุนซ่งไป่หลางอย่างลับๆโดยเฉพาะป้องกันซ่งไป่หลางไม่ให้ได้รับอันตรายจากคนในตระกูล
ซ่งิย่อมไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธบุตรของซ่งินั้นเป็เพียงเด็กธรรมดาทั่วไปที่ไม่ใช่อัจฉริยะของตระกูลต่อให้ซ่งไป่หลางโดดเด่นหรือไม่ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรแต่ถ้าซ่งิสามารถชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลมาเขาก็สามารถสนับสนุนบุตรของตนได้ในภายหลัง
“หลีกทางซะ” ซ่งจวินไม่ยินยอมเด็ดขาด พุ่งเข้าปะทะกับซ่งิอีกครั้งหนึ่งวิชาระดับสูงของซ่งจวินนั้นมีมากมายทว่าแทบทั้งหมดล้วนฝึกฝนถึงเพียงระดับสามเท่านั้นไม่ถือว่าโดดเด่นมากนักจึงทำให้ซ่งิสามารถรับมือได้อย่างง่ายดาย
“หึหึ รับหมัดของข้าหน่อย”
เคล็ดหมัดทลายปฐี ขั้นที่สาม
วิชาหมัดทลายปฐีเป็วิชาขั้นสูงที่มีพลังทำลายล้างสูงเป็อันดับต้นๆเมื่อใช้ออกสามารถทำลายการป้องกันของวิชาระดับสูงได้อย่างง่ายดายซ่งจวินสั่นสะท้านไม่กล้าต้านรับตรงๆได้แต่ดีดร่างหลบหนีออกไปด้านข้าง
ซ่งิชะงักไปเล็กน้อยหมัดของเขาพลาดเป้าและทำให้เขามีช่องว่าง ซ่งจวินหัวเราะเสียงเ็า “ซ่งิแม้ว่าเ้าจะแข็งแกร่งขึ้นแต่เ้าก็ยังเป็แค่เด็กน้อยโง่เง่าอยู่ดีลงไปนอนเฉยๆแล้วเลิกยุ่งเื่ของข้า”ซ่งจวินชกหมัดออกไปด้วยพลังทั้งหมดเล็งเป้าหมายไปที่จุดตันเถียนของซ่งิหมัดนี้สามารถส่งให้ซ่งิเจ็บหนักจนไม่อาจลุกขึ้นได้ในเวลาหนึ่งชั่วยาม
ชั่วพริบตานั้นซ่งิกลับเผยรอยยิ้มเกร็งพลังป้องกันเอาไว้ที่จุดตันเถียนอย่างเต็มที่หมัดของซ่งจวินกระแทกใส่ร่างแล้วผลักซ่งิกระเด็นไปซ่งิกระอักเืออกมาก่อนจะร่ำร้องด้วยความเ็ป
“อ้าก ท่านพี่ เหตุใดต้องทำร้ายข้า” เขากรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปทรมาน
ซ่งจวินสีหน้าแปรเปลี่ยนรู้สึกถึงความผิดปกติซ่งิที่แข็งแกร่งขึ้นทั้งยังได้เปรียบอยู่ตลอดกลับเผยช่องว่างจนได้รับาเ็นี่มันบังเอิญเกินไปหรือไม่
“ิเอ๋อ!! จวินเอ๋อเ้ากล้าทำร้ายพี่น้องของเ้า” เสียงอันโกรธเกรี้ยวของซ่งหงเฉินดังขึ้น
หัวใจของซ่งจวินสั่นสะท้านไปด้วยความกลัวและความโกรธ‘ซ่งิเ้าคนสารเลว เขาแข็งแกร่งแต่แกล้งทำเป็อ่อนแอทั้งยังยอมถูกทำร้ายต่อหน้าท่านพ่อ’
ไม่เพียงซ่งหงเฉินยังมีอีกสามคนที่เห็นเหตุการณ์นี้
คนหนึ่งคือซ่งเจี่ยที่เพิ่งมาถึงที่นี่หลังจากรับรู้ถึงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นคนต่อไปคือซ่งชุนที่มีเป้าหมายอยู่ที่การสั่งสอนซ่งไป่หลางและคนสุดท้ายย่อมเป็ซ่งไป่หลางที่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบกับซ่งหงเฉินได้
ซ่งไป่หลางขมวดคิ้วภายใต้การบอกเล่าของเซี่ยหยางเขารู้ว่าซ่งิเป็ฝ่ายได้เปรียบแต่จงใจแกล้งาเ็เพื่อสร้างปัญหาให้กับซ่งจวิน
อย่างไรก็ตามซ่งไป่หลางไม่มีความประทับใจต่อซ่งจวินและซ่งชางหยางแม้แต่น้อยดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็ต้องเปิดโปงเื่นี้ เพียงแค่รอรับชมเื่สนุกเท่านั้น
“แยกเ้าเด็กนั่นไป เื่ท่านพ่อข้าจะจัดการเอง” ซ่งเจี่ยหันมากระซิบกับซ่งชุน หากปล่อยให้ซ่งไป่หลางได้เจอกับซ่งหงเฉินคำขอร้องจากลูกสาวของเขาคงไม่อาจเป็จริง ซ่งชุนไม่มีทางมีโอกาสสั่งสอนซ่งไป่หลาง
ซ่งชุนพยักหน้าตอนนี้ซ่งหงเฉินโกรธมากและกำลังพุ่งความสนใจไปที่ซ่งจวินดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตซ่งไป่หลาง
“ซ่งไป่หลาง ประมุขหงเฉินบอกให้ข้าพาเ้าล่วงหน้าไปยังเรือนรับรอง”ซ่งชุนทะยานร่างไปหาซ่งไป่หลางก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทีเรียบเฉย
“ได้”ซ่งไป่หลางไม่ใส่ใจละครที่ซ่งิจัดขึ้น เขาเดินตามซ่งชุนไปอย่างว่าง่าย
ภาพทั้งหมดอยู่ภายใต้การสังเกตของซ่งเจี่ยมันเผยรอยยิ้มอันเ็าก่อนจะรีบเข้าไปขัดขวางไม่ให้บิดาทำโทษซ่งจวินเร็วเกินไป
‘ภายใต้ปัญหาของซ่งจวินข้าอาจจะยื้อท่านพ่อเอาไว้ได้นานกว่าสามก้านธูปเวลาเท่านั้นคงเพียงพอที่ซ่งชุนจะสั่งสอนเ้าเด็กนั่น’
ซ่งชุนนำซ่งไป่หลางเดินทางอย่างรวดเร็วทว่าทิศทางที่นำไปไม่ใช่เรือนรับรองแต่เป็พื้นที่ของซ่งจวินที่ทำเช่นนี้เพราะ้าทำให้ซ่งหงเฉินคิดว่านี่เป็ความ้าของซ่งจวิน
“นี่น่าจะไกลพอแล้ว เลิกเสแสร้งเถอะ” อยู่ๆซ่งไป่หลางก็พูดขึ้นมาซ่งชุนประหลาดใจเล็กน้อย
“เ้ารู้?”
“แน่นอน จิตสังหารของท่านชัดเจนมากสำหรับข้าเป็ความ้าของซ่งเจียหลานสินะ”ซ่งไป่หลางคาดเดาอย่างง่ายดายตอนนี้คนที่มีปัญหากับเขาหลักๆก็คือซ่งชางหยางและซ่งเจียหลานในส่วนของซ่งชางหยางแม้แต่ซ่งจวินยังไม่สามารถมายุ่งกับเขาได้ ถ้าซ่งชุนเป็คนของซ่งจวินคงไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ
“เ้าฉลาดไม่เลวน่าเสียดายที่โง่เขลาปฏิเสธความหวังดีของหลานเอ๋อ ข้าจะให้โอกาสเ้าในการกลับตัวถ้าเ้าสาบานว่าจะขอขมาและยอมติดตามรับใช้หลานเอ๋อข้าจะปล่อยเ้าไป” ซ่งชุนเอ่ย
ซ่งไป่หลางหัวเราะออกมา “ปล่อยข้ารึ ขอถาม หากข้าไม่สาบานท่านคิดจะทำสิ่งใด”
“ข้าซ่งชุนไม่ชอบพูดซ้ำในเมื่อเ้ายังดื้อดึงและปฏิเสธข้าก็จะไม่ปราณีอีกต่อไป” ซ่งชุนแค่นเสียง
“คิดจะสั่งสอนข้า ท่านมีปัญญา?”
ซ่งชุนะเิพลังระดับสองเที่ยงแท้ของตนออกมาพลังธาตุอัสนีของเขานับว่าโดดเด่นพอสมควร
เคล็ดวิหารอัสนี ระดับสอง
ซ่งไป่หลางจับตามองกระแสพลังธาตุอัสนีที่พุ่งเข้าใส่ก่อนจะสะบัดมือออกไปด้านหน้า
เคล็ดม่านบัว์
วิหารอัสนีเป็วิชาระดับสูงที่มีพลังทำลายล้างไม่มากนักแต่มีรัศมีทำลายที่ครอบคลุม ทั้งยังรวดเร็วยากหลบหลีกแต่ซ่งไป่หลางมีวิชาม่านบัว์จึงไม่จำเป็ต้องหลบ
“พลังป้องกันแข็งแกร่ง” ซ่งชุนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเชี่ยวชาญวิชาป้องกัน เมื่อเห็นว่าวิหารอัสนีไม่ได้ผลจึงเปลี่ยนมาใช้หอกพุ่งเข้าโจมตีแทน
“หอกผสานอัสนี ระวังด้วย” เซี่ยหยางเอ่ยเตือน วิชาหอกผสานกับพลังอัสนีนั้นนับว่าอันตรายไม่น้อยความเร็วผสานกับพลังทะลุทะลวงของหอกสามารถสังหารได้ในเสี้ยวพริบตา
ซ่งไป่หลางไม่ประมาทแน่นอนพลังของซ่งชุนสูงกว่าเขามาก แต่เพราะความช่วยเหลือของฐานรากศักดิ์สิทธิ์พลังของทั้งสองฝ่ายจึงไม่ห่างกันมากนัก
“ข้ายังมีความได้เปรียบจากวิชาระดับ์อยู่”
ซ่งไป่หลางใช้ท่าเท้าแปดบัวดาราก้าวหลบเพลงหอกของซ่งชุนร่างของเขาเคลื่อนไหวราวภาพมายากระจัดกระจายไปแปดทิศ แม้แต่หอกของซ่งชุนก็ยังแทงพลาดเป้า
เคล็ดฝ่ามือบัว์
เงาของดอกบัว์บัดนี้ชัดเจนและงดงามอย่างยิ่งพริบตาเดียวดอกบัวก็ผุดขึ้นกลางอากาศแล้วครอบคลุมไปทั่วบริเวณซ่งชุนตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะรีบขวางหอกตั้งรับดอกบัวเอาไว้
“คิดว่ารับได้ก็ลองรับดู” ซ่งไป่หลางหัวเราะเสียงเย็นดอกบัว์นี้ผสานพลังทั้งหมดของเขารวมกับฐานรากโลหิตศักดิ์สิทธิ์พลังทำลายของมันมีแค่ระดับสามเที่ยงแท้ที่จะสามารถรับเอาไว้ตรงๆ
ซ่งชุนััได้ถึงพลังกดดันที่รุนแรงหอกในมือของเขาสั่นสะท้านและปรากฏรอยร้าว ดวงตาของซ่งชุนเบิกกว้าง “เป็ไปไม่ได้ นี่เป็ถึงอาวุธวิเศษระดับสูง”
“มันไม่สำคัญว่าจะเป็อาวุธวิเศษขั้นกลางหรือสูงต่อหน้าวิชาระดับ์มันไม่มีความหมายหรอก” เซี่ยหยางที่อยู่ในจิตของซ่งไป่หลางเยาะเย้ย
วิชาระดับ์นั้นสูงส่งเพียงใดมีหรือที่อาวุธวิเศษทั่วไปจะทนทานรับไหวแม้ว่าซ่งไป่หลางจะมีความเข้าใจในวิชาระดับ์เพียงแค่ขั้นต้น แต่มันก็มากพอที่จะทำลายล้างทุกวิชาในดินแดนแห่งนี้
‘หากไม่ใช่เพราะพลังที่แตกต่างกันฝ่ามือนี้มากพอที่จะทำลายร่างกายของอีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำไป’เซี่ยหยางเข้าใจถึงระดับพลังที่แตกต่างของวิชาเป็อย่างดี
เคล็ดเกราะอัสนีเหล็กกล้า
ซ่งชุนปล่อยมือจากหอกอย่างไร้หนทางพลังลมปราณอัสนีแผ่ออกปกคลุมร่างกายเป็เกราะป้องกันจากนั้นอาศัยความเร็วทั้งหมดทะยานร่างหนีจากรัศมีการครอบคลุมของเงาดอกบัว์
“อยากสั่งสอนข้าแต่กลับคิดหนีคิดหรือว่าจะได้หนีไปง่ายๆ”ซ่งไป่หลางแค่นเสียงไม่คิดปราณีอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
เคล็ดฝ่ามือบัว์
เงาของดอกบัว์ปรากฏขึ้นอีกครั้งคราวนี้ยังมีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า ครอบคลุมบริเวณที่ซ่งชุนยืนอยู่ทั้งหมด
“เ้ากล้าสังหารข้า?” ซ่งชุนกรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น มันรู้แล้วว่าตนเองไม่สามารถรับมือกับซ่งไป่หลางได้
“ข้าไม่ได้คิดจะสังหารเ้าเพียงแค่้าสั่งสอนเท่านั้น”ซ่งไป่หลางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“อ้าก!!” ซ่งชุนถูกเงาของดอกบัว์บดขยี้ร่างกายได้รับาเ็สาหัสทว่าไม่ถึงกับตายดวงตาของซ่งชุนมองมายังร่างของซ่งไป่หลาง ภายในดวงตาเผยความหวาดกลัว
‘เ้าเด็กปีศาจนี่พลังของมันเป็เพียงขั้นแปดก่อกำเนิดแต่กลับเอาชนะข้าได้’
ซ่งชุนไม่เคยคิดมาก่อนว่าในโลกนี้จะมีอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้อยู่ซ่งเจียหลานที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเมื่อเทียบกับซ่งไป่หลางแล้วไม่อาจนับเป็อันใดได้เลย
‘แม้แต่เจียหลานก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน’
“ซ่งชุน ที่ท่านต้องเป็แบบนี้ก็เพราะหาเื่ใส่ตัวเอง” ซ่งไป่หลางไม่ใส่ใจต่อสภาพของฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อย
“เ้าจะต้องถูกลงโทษสำหรับเื่นี้” ซ่งชุนแค่นเสียงเอ่ยอย่างยากลำบาก
ซ่งไป่หลางทิ้งซ่งชุนเอาไว้ถูกลงโทษ? ทำไมเขาจะต้องกลัวด้วยในเมื่อซ่งชุนเป็คนเริ่มหาเื่ก่อน อีกทั้งยิ่งเขาแสดงความสามารถโดยการจัดการกับซ่งชุนที่มีพลังเที่ยงแท้ระดับสองนี่หมายถึงสิ่งใดกัน ตระกูลจะกล้ามีปัญหากับอัจฉริยะของพวกเขางั้นหรือ ซ่งไป่หลางมั่นใจว่าต่อให้เขาทำร้ายซ่งเจียหลานจนาเ็สาหัสตระกูลก็จะต้องลังเลที่จะลงโทษเขานั่นเพราะคุณค่าของเขาสูงกว่าซ่งเจียหลานไปแล้ว
‘ที่ผ่านมาข้าอ่อนแอและไร้ค่าแต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว หากคิดจะรังแกข้าก็จงรับผลของพวกเ้าไปเถอะ’
“ซ่งไป่หลาง ที่แท้เ้าก็อยู่ที่นี่” ซ่งชางหยางวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนสีหน้าของเขาแฝงด้วยความกังวลและสิ้นหวัง
“ซ่งชางหยาง เ้าเองก็อยากมีปัญหา?” ซ่งไป่หลางหันไปมองอีกฝ่าย จดจำถึงสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามเคยทำในอดีตได้ขึ้นใจ
“ไม่ แน่นอนข้าไม่กล้าหาเื่เ้าอีกต่อไปแล้ว”ซ่งชางหยางมองร่างของซ่งชุนที่กำลังาเ็สาหัสด้วยความรู้สึกเย็นะเืหาเื่ซ่งไป่หลาง? ขนาดซ่งชุนที่มีพลังขั้นสองเที่ยงแท้ยังอยู่ในสภาพนั้นเขาจะกล้าทำเื่สิ้นคิดได้อย่างไร
“ซ่งไป่หลาง เื่ในอดีตข้าเป็ฝ่ายผิดเองทั้งหมดจนถึงตอนนี้ข้าได้สำนึกและได้รับผลของการกระทำแล้วเ้าอาจจะไม่อยากให้อภัยข้าแต่ข้าขอร้อง ช่วยท่านพ่อของข้าที”
“บิดาของเ้า” ดวงตาซ่งไป่หลางทอประกายเย็นเยียบเขาเห็นภาพที่ซ่งจวินกำลังจะถูกลงโทษโดยซ่งหงเฉิน จากการที่เขาทำร้ายน้องชายของตน
“อย่าบอกข้าเชียวว่าเ้าไม่รู้บิดาของเ้า้าทำร้ายข้า”ซ่งไป่หลางคาดเดาเื่ราวได้หลายส่วน
ซ่งชางหยางรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง“ซ่งไป่หลางข้าขอร้องเ้า จะให้ข้าคุกเข่าให้เ้าตรงนี้ก็ยังได้ ข้าและบิดาได้ทำผิดต่อเ้าแต่อย่าให้ท่านปู่ลงโทษบิดาข้าถึงขั้นทำลายพลังฝึกตนของเขาเลย”
‘ทำลายพลังฝึกตน’ ดวงตาของซ่งไป่หลางฉายแววประหลาดใจ ซ่งหงเฉินจะต้องมีแผนการอย่างแน่นอน
‘หึทำไมข้าจะไม่รู้ว่าตาแก่นั่นให้ความสำคัญกับลูกหลานสายตรงของตัวเองแค่ไหน ต่อให้ซ่งจวินทำผิดจริงโทษของมันก็ไม่มีทางร้ายแรงระดับนั้นดูเหมือนซ่งหงเฉิน้าแสดงให้ข้าเห็นการให้ความสำคัญต่อข้า’
“ไร้สาระ ข้าไม่คิดจะออกหน้าช่วยเหลือผู้ใดหากบิดาของเ้าจะถูกลงโทษรุนแรงเช่นนั้นจริงเ้าก็ไปโทษปู่ของเ้าเถอะ”
ซ่งชางหยางไม่สามารถเอ่ยอันใดได้อีกหากซ่งไป่หลางไม่ยอมช่วย เขาก็ได้แต่หวังว่าซ่งหงเฉินจะเห็นแก่ความเป็บุตรบิดาไม่ลงโทษซ่งจวินรุนแรงเกินไป
ภายในเรือนรับรองของตระกูลซ่งคนมากมายได้ถูกเรียกมารวมตัวกัน อย่างไรก็ตามคนที่ได้รับความสนใจมากที่สุดนั้นมีอยู่ไม่กี่คนหนึ่งคือซ่งจวินที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นสีหน้าเผยความรู้สึกคับแค้นไม่ยินยอมอีกสองคนเป็หนึ่งชายหนึ่งหญิงวัยกลางคนที่มีระดับพลังทั่วไปไม่โดดเด่นเพียงระดับแปดก่อกำเนิดซึ่งถือว่าเป็ชนชั้นทั่วไปของตระกูล
ชายหญิงวัยกลางคนนี้ก็คือบิดามารดาของซ่งไป่หลางซ่งจิงลู่และหลี่หยูเซียง
ซ่งจิงลู่นั้นเป็เพียงคนจากสายนอกไม่ได้มีความสำคัญในตระกูลมากนักอีกทั้งพร์ก็สุดแสนจะธรรมดาดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับความสำคัญจากตระกูลมาตลอดทว่าหลังจากซ่งไป่หลางมีชื่อเสียงขึ้นมาชีวิตของเขากับฮูหยินก็เปลี่ยนแปลงไป
ซ่งหงเฉินมีคำสั่งให้พาตัวซ่งจิงลู่และฮูหยินเข้ามาอาศัยในเขตเรือนหลักของตระกูลสาเหตุหลักคือ้ารับรู้เื่ราวของซ่งไป่หลางั้แ่เกิดยังอยากทราบถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวแน่นอนว่าซ่งจิงลู่จะต้องไม่ยอมตอบตามความจริงทั้งหมด
ภายใต้การแต่งเติมเื่ราวซ่งจิงลู่อ้างว่าตนและครอบครัวมีความเป็อยู่ที่ยากลำบากยิ่งขาดการสนับสนุนและทรัพยากรจากตระกูลอย่าว่าแต่การเลี้ยงดูลูกแม้แต่ตัวเขาและฮูหยินยังต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตลอดเวลาตอนที่ซ่งไป่หลางหนีออกจากตระกูลไปยังนิกายพวกเขาใช้เวลาตามหาสามวันสามคืนแต่เพราะซ่งไป่หลางไม่ได้รับความสนใจจากคนอื่นๆในตระกูลจึงไม่ได้รับความช่วยเหลือทำให้ซ่งจิงลู่และฮูหยินได้แต่สิ้นหวังในการค้นหา
ซ่งหงเฉินเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งแต่เขาไม่มีทางเลือกมากนักจึงตัดสินใจอนุญาตให้ซ่งจิงลู่และฮูหยินอาศัยอยู่ที่นี่เพื่อให้ได้รับการดูแลที่ดีทั้งหมดก็เพื่อเอาใจซ่งไป่หลาง
“ซ่งจวิน เ้ามีเจตนาที่จะทำร้ายอัจฉริยะของตระกูลทั้งยังลงมืออย่างหนักกับน้องชายของเ้าที่้าขัดขวางเื่นี้เ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวหรือไม่”ซ่งหงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็าแม้แต่การเรียกชื่อบุตรชายก็ต่างไปจาก่เวลาปกติ
ซ่งจวินหัวเราะ “ท่านพ่อ ซ่งไป่หลางทำร้ายบุตรชายข้าข้าเพียง้าสั่งสอนเขาเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาทำร้ายอันใด ส่วนซ่งิเดิมทีข้าเพียงเตือนให้เขาถอยออกไป แต่เขากลับลงมือต่อข้าอีกทั้งฝีมือของซ่งิยังไม่ใช่ธรรมดา มันจงใจแกล้งถูกโจมตีให้ท่านเห็น หากไม่เชื่อท่านสามารถไปตรวจอาการของซ่งิดูได้”
ซ่งจวินรู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจเปิดช่องว่างให้ตนโจมตีแต่กลับป้องกันเอาไว้เพื่อจะไม่ต้องได้รับาเ็หนัก ขอเพียงตรวจสอบอย่างละเอียดความจริงย่อมเปิดเผย
“จงใจแล้วอย่างไรเ้ากล้าลงมือกับน้องชายของเ้าอย่างเต็มกำลัง แค่นี้ก็เป็เหตุผลที่ร้ายแรงพอแล้ว” ซ่งหงเฉินแค่นเสียง
ซ่งจวินตกตะลึงมองดูบิดาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ‘ที่แท้ท่านพ่อคิดจะใช้ข้าเพื่อซื้อใจซ่งไป่หลางบัดซบ คิดว่าข้าหมดประโยชน์แล้วก็จะเขี่ยทิ้งงั้นสิ’
เวลานั้นเองซ่งไป่หลางก้าวเท้าเข้ามาในเรือนดวงตากวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความเ็า
“เขาก็คือซ่งไป่หลาง” หลายคนมองดูเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกตื่นตะลึงตัวตนของซ่งไป่หลางนั้นแทบจะไม่เป็ที่รู้จักมาก่อนในตระกูลแต่กลับโด่งดังขึ้นในพริบตาเดียว การพัฒนาของเขาราวกับฝืนลิขิต์
“หลางเอ๋อเ้ากลับมาแล้ว” แม้แต่ซ่งหงเฉินยังเรียกขานซ่งไป่หลางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“หลางเอ๋อ”บิดามารดาของซ่งไป่หลางรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปหาซ่งไป่หลางทันที
เด็กหนุ่มแค่นเสียงเบาๆขยับกายถอยห่างเว้นระยะจากบิดามารดาของตน ‘ถึงแม้จะมีบุญคุณที่ให้กำเนิดแต่ข้าไม่มีสิ่งใดติดค้างกับพวกเขา’
ซ่งจิงลู่สีหน้าซีดขาวเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าอาศัยความเป็บิดาจะสามารถเกาะความรุ่งโรจน์ของซ่งไป่หลางทะยานขึ้นบนท้องฟ้าดุจัต่อให้ในอดีตเขากับฮูหยินจะไม่ได้ดีกับซ่งไป่หลางนักแต่อย่างน้อยพวกเขาก็ถือว่าเป็บิดามารดาเชียวนะแค่ทำดีด้วยหน่อยก็น่าจะพอชดเชยสำหรับเื่ราวที่ผ่านมาได้แล้ว
เด็กมีปัญหาทุกคนล้วน้าความรัก
ทว่าซ่งจิงลู่ประเมินซ่งไป่หลางผิดไปมากเขาไม่ใยดีบิดามารดาเลยแม้แต่น้อยทุกอย่างที่เขาทำก็แค่เพื่อไม่ให้ผิดต่อคุณธรรมในหัวใจของตัวเองเท่านั้น
8K
