[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ ว่าไงคอปเปอร์ ”

“ แกพักแล้วใช่ไหม มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง ”

ยอร์ชมองไปยังกองไฟ เขาพึ่งกลับจากการล่า วันนี้ล่าเสร็จช้ากว่าเมื่อวานเพราะเขาขอครูฝึกล่าเพิ่ม 1 ชั่วโมงเพื่อให้เลเวล 13 

“ เรื่องอะไรเหรอ ”

“ สดๆร้อนๆเลย เกทระดับ F ที่พวกฉันล่าดูดคนเข้าไปแล้ว ”

ยอร์ชเห็นท่าทางตกตะลึงบนใบหน้าของเพื่อน จากข่าวที่ไอรีนค้นยืนยันว่าเพื่อนของเขาพูดเรื่องจริง

“ โชคดีเป็นบ้าที่ออกมาก่อน ถ้าช้ากว่านี้สัก 10 นาทีมีหวังไม่พวกฉันเข้าไปในเกท ห้องอื่นก็คงจะถูกดูดเข้าไปสักคนสองคน ”

“ คนล่ามีเป็นพัน พวกแกคงไม่ซวยถูกดูดเข้าไปหรอก แล้วตอนนี้พวกแกทำอะไร ทำไมฉันเห็นด้านหลังวุ่นวายเหมือนกำลังเตรียมตัวไปที่ไหนสักแห่ง ”

“ อ๋อ เกี่ยวกับเกทนั่นแหละ กิลด์สิบศาสตราได้ข้อมูลมาใหม่ พวกเขาบอกว่าถ้าเกทดึงคนเข้าไปแล้วมันจะปิดตัวไม่ดูดใครเข้าไปอีก ครูฝึกก็เลยจะพาพวกเราล่าตอนกลางคือ แม้จะเสี่ยงถูกมอนสเตอร์เล่นงาน แต่ก็ดีกว่าเสี่ยงถูกเกทดูดเข้าไป ฉันไปก่อนนะโว่ย ครูเขารอแล้ว ”

“ อา  ขอบคุณที่บอก ขอให้แกอัพเลเวลเร็วๆ ”

“ ว่าแต่แกเลเวลไหนแล้ว ”

“ พึ่ง 13 เมื่อเย็นนี่แหละ ”

“ แม่เจ้า จะไล่ยังไงให้ทันเนี่ย ไว้แค่นี้ก่อน ”

“ โอเคๆ ”

ยอร์ชวางสายแล้วให้ไอรีนเชื่อมต่อเครือข่ายหาข่าวที่น่าสนใจ ข่าวแรกที่เขาพยายามหาเกี่ยวกับเกท เขาอยากรู้ข้อจำกัดมากกว่านี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครสามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้ว่าเกทจะดึงคนเข้าไปตอนไหน มันจึงเป็นสิ่งลี้ลับเช่นเดิม

“ คนไม่รอดก็เยอะสินะ ” 

ข่าวเกี่ยวกับคนตายภายในเกทมีให้เห็นทั่วทุกมุมโลก ที่ไหนก็ตามที่มีรอยแยกจะมีเกทเสมอ  จากสถิติที่สมาคมฮันเตอร์ทั่วโลกเปิดเผย เกททั้งหมดดึงคนเข้าไปแล้ว 5,610 ครั้ง มีคนรอดออกมาได้ 4,131  เกท

จำนวนเกทที่เปิดขึ้นเพราะมีคนเคลียร์ข้างในไม่ได้คือ 1,479 เกท  โดยเกททั้ง 1,479 พันมีคนเข้าไป 100 ต่อเกท สรุปแล้วมีฮันเตอร์ ทั่วโลกเสียชีวิตเพราะพ่ายแพ้ในเกท 147,900 คน ยังไม่นับรวมฮันเตอร์ที่ตายในเกทที่เคลียร์ได้

“ เคลียร์ได้แล้วก็เปิด จากนั้นเกทที่ถูกเคลียร์ก็ดึงคนเข้าไปใหม่เรื่อยๆแบบนี้เหรอ แล้วเราจะต้องสู้แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน แล้วสู้เพื่ออะไรกัน สู้เพื่อมีชีวิตรอดเหรอ แล้วจะต้องสู้จนตัวตายเลยหรือไง ”

ยอร์ชไล่ดูข้อมูลที่ไอรีนสรุปมาให้ เกทที่ถูกเคลียร์ไม่ได้ปิดตัวอย่างสมบูรณ์  มันยังเปิดอ้าเอาไว้แสดงให้คนที่เดินผ่านรู้ว่ามีเกทเปิดอยู่

เขาไม่รู้เช่นเดิมเกี่ยวกับสิ่งที่นางฟ้าต้องการให้พวกเขาทำ  หากอยากให้พวกเขาเอาชีวิตรอด มนุษย์จะต้องเอาชีวิตรอดไปนานแค่ไหน แล้วถ้าหากมนุษย์อยากจะเอาชนะเพื่อหาจุดสิ้นสุดของการต่อสู้พวกเขาจะต้องทำยังไง  ในเมื่อเกทเคลียร์ได้แต่กลับไม่ยอมปิด 

หากเป็นแบบนี้มนุษย์จะต้องสู้ไปเรื่อยๆ โดยที่เกทและรอยแยกยังสามารถพรากชีวิตมนุษย์ไปได้เช่นเดิม

“ คิดจะทำให้มนุษย์อยู่ควบคู่กับการต่อสู้จนเป็นกิจวัตรประจำวันเลยหรือไง แล้วนางฟ้ามันทำไปเพื่ออะไรกัน ถ้ามันจะทำลายโลก ทำไมไม่ใช้พลังโจมตีให้แตกไปเลย ทำไมต้องยุ่งยากปล่อยมอนสเตอร์มาด้วย ”

ยอร์ชไม่เข้าใจนางฟ้าว่าต้องการจะให้มนุษย์ทำอะไร เริ่มแรกมอบพลังพิเศษให้ จากนั้นมอบมอนสเตอร์ให้พวกเขาต่อสู้ การปรากฎของนางฟ้าอีกครั้งได้ปรากฎเกท ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งอยากรู้ว่านางฟ้าต้องการจะให้มนุษย์ทำอะไร  มันบอกเพียงแค่จุดเริ่มต้น แต่ไม่ยอมบอกจุดจบ  ตอนนี้พวกเขาจึงทำได้แค่ต่อสู้ไปวันๆเพื่อเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์เท่านั้น

“ ช่างมันก่อน ถ้าจะเอาพลังคืนไปขอเป็นหลังจากที่ฉันแก้แค้นบริษัทนี่ให้ได้ก่อนก็พอ ”

ยอร์ชรีบหลับตานอน พรุ่งนี้เช้าเขาจะเปลี่ยนพื้นที่ล่าใหม่อีกรั้ง สิ่งที่ทำให้เขาต้องรีบนอน ไม่ใช่การตื่นขึ้นมาพบหน้ามอนสเตอร์ที่ต้องสังหาร แต่เป็นการตื่นขึ้นมาพบหน้าพิกกะลูนเพื่อที่เขาจะได้ขูดรีดพวกมัน

“ อือหือ ฉันอยากจะบ้าตาย อย่างกับย้อนไปวันที่อยู่ในอเวคเคนโซนเลย ”

คอปเปอร์มองรอบๆด้วยใบหน้ากังวล หลังจากถอดแว่นมองกลางคืนทุกอย่างมืดไปทั้งหมด แม้แต่แขนของตัวเองยังเห็นแค่เลือนรางเพียงเท่านั้น

ขณะที่กำลังตรวจสอบรอบๆครูฝึกกลับเตือนให้รู้ว่ามีบางอย่างกำลังเข้าใกล้ เขาจึงเตรียมธนูเอาไว้ใช้เพราะเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยิงได้ไกลที่สุด

ฮาร์ทเข้าไปหลบหลังของเจฟ เขาเป็นคนเดียวที่สามารถป้องกันการโจมตีได้ นอกจากนั้นแล้วการหลบยังทำให้มอนสเตอร์มองไม่เห็น การสวนกลับจึงทำได้ง่าย

ทันใดนั้นเองครูฝึกได้หายไป เป็นทุกครั้งที่ทำเช่นนี้เพราะหน้าที่ครูฝึกคือการปกป้องพวกเขาหากว่าไม่สามารถเอาชนะมอนสเตอร์ได้จริงๆ

“ มันมาแล้ว ”

กล้องมองกลางคืนของทั้ง 3 ทำงาน ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีเขียว แม้จะไม่สว่างมากเหมือนตอนเช้าแต่ก็ทำให้มองเห็นรายละเอียดทุกอย่างได้ดีกว่าเดิม

ทันใดนั้นเองมันสเตอร์สูง 2 เมตรรูปร่างคล้ายกับหมาป่ามีขาเป็นเสือได้กระโจนลงมาจากต้นไม้ คอปเปอร์ตอบสนองทันรีบยิงธนูใส่เข้าไปที่ดวงตาของมันจนต้องรีบยกเท้าขึ้นบังโดยไม่คาดคิดว่าศัตรูจะโจมตีมันกลางอากาศได้ ทั้งๆที่มันลอบจู่โจม

เจฟเห็นดังนั้นรีบนำโล่เข้ากระแทกจนร่างของมันกระเด็นกลับหลัง เพียงแต่ว่าฮาร์ทที่หายไปก่อนหน้านั้นได้โผล่ที่ด้านข้างพร้อมกับมีดจ้วงแทงเข้าไปที่คอของมัน ปิดท้ายด้วยลูกธนูของคอปเปอร์ยิงเข้าที่ตาขวาทะลวงไปถึงสมองจนมันตาย

“ ฮู้ว หวาดเสียวไม่น้อยเลย  ”

“ ฮาร์ท เก็บของแล้วไปกันต่อเลย ” เจฟคอยป้องกันทุกอย่างที่คิดจะลอบเข้ามาโจมตีอีก แม้ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ต่อสู้กับมอนสเตอร์ตอนกลางคืนภายในเกท พวกเขากลับมีประสบการณ์เอาชีวิตรอดทุกช่วงเวลาในอเวคเคนโซนจึงไม่จำเป็นต้องปรับตัวมาก นอกจากนั้นยังมีครูฝึกคอยบอกวิธีการปรับตัวเป็นระยะเพื่อให้พวกเขาทำงานได้ง่ายขึ้น  การฆ่ามอนสเตอร์จึงไม่ยากอีกต่อไป

“ วันนี้จะไปสายหน่อย ”

“ มีอะไรเหรอครับครู ”

ยอร์ชนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพลางเปิดไลฟ์สตรีมรอให้พิกกะลูนเข้ามา ตอนนี้เขารู้แล้วว่าพวกมันกินอาหารจากเขาได้วันละ 2 อย่างเท่านั้น ยอร์ชจึงคิดจะขายให้พวกมันในตอนเช้าก็พอ

“ ได้ข่าวมาเมื่อคืน เกทในรอยแยกที่เราล่าดูดคนเข้าไปช่วงตี 3 ”

“ อ้าว เกือบไปแล้วไหมล่ะ ”

“ ใช่ เกือบไปแล้ว ”

“ แล้วทำไมเราต้องไปสายด้วยครับ ”

“ เห็นว่าเจ้าหน้าที่จะเข้าไปตรวจ ฉันไม่อยากตอบคำถามช่วงที่อยู่ข้างใน ก็เลยจะให้เจ้าหน้าที่ตรวจก่อนแล้วเราค่อยเข้าไป ”

ยอร์ชพยักหน้าเข้าใจ ไม่แปลกที่ครูฝึกจะขี้เกียจตอบคำถาม ทุกครั้งที่เกทดึงฮันเตอร์เข้าไปด้านใน เจ้าหน้าที่จากสมาคมฮันเตอร์จะถูกส่งมาจดบันทึกรายชื่อของฮันเตอร์ที่คาดว่าหายเข้าไปในเกท การรออยู่ด้านนอกจึงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด 

หลังจากเห็นครูฝึกเดินขึ้นไปบนยานแล้ว ยอร์ชจึงคุยกับพิกกะลูนแล้วหาข้อมูลต่อไป  ทันใดนั้นเขาก็พบเข้ากับข้อมูลที่น่าสนใจ ภายในประเทศจีนมีการประมูลน้ำยาอีลิกเซอร์แห่งชีวิตจำนวน 2 ขวด

น้ำยาอีลิกเซอร์ชนิดนี้คือน้ำยาที่ใช้ในการรักษาแม่ของเขาให้กลับมาเป็นปกติ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถเอื้อมไปถึงได้ ไม่ใช่เพราะเงินไม่พอ แต่เป็นเพราะคนที่กำลังประมูลกันอยู่ในตอนนี้ล้วนแล้วเป็นฮันเตอร์จากกิลด์ใหญ่และเป็นขุมอำนาจจากจีน

“ คงต้องเป็นระดับ S หรือไม่ก็ต้องวิจัยให้ได้เท่านั้นสินะ ”

ยอร์ชยังไม่เริ่มวิจัยนาโนเซลล์ สิ่งที่ทำในตอนนี้มีเพียงให้ไอรีนเชื่อมต่อเครือข่ายอินเทอร์เน็ตทั้งโลกเพื่อเรียนรู้สิ่งที่เปิดให้เข้าถึงฟรี  เธอจะต้องเก่งกว่านี้จึงจะเจาะจงไปที่การวิจัยนาโนเซลล์ได้

เขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยว่าทำไมเธอประเมินเอาไว้ว่าจะใช้เวลา 1 ปีในการวิจัย เป็นเพราะว่าความรู้เกี่ยวกับนาโนเซลล์ต้องใช้องค์ความรู้หลายอย่างเพื่อจะสร้างมันขึ้นมา

“ หลังเข้าสถาบันแล้วคงต้องรีบหาห้องว่างเพื่อนำพวกมันออกมาสินะ อย่างน้อยก็น่าจะมีข้อมูลเก่าตกค้างเอาไว้บ้าง ”

ห้องวิจัยของพ่อยังคงเก็บเอาไว้ในรูปถ่าย ยอร์ชหวังกับมันเอาไว้สูงมากเพราะถ้าหากมีข้อมูลตกค้าง ไอรีนอาจจะนำพวกมันมาสอนต่อจนเขาสร้างนาโนเซลล์ได้เร็วกว่าเดิม

“ เจ้าหน้าที่ไปแล้ว เอาล่ะ ได้เวลาของเราแล้ว ”

ยอร์ชมองไปยังยานของเจ้าหน้าที่ที่บินออกจากรอยแยก การบันทึกรายชื่อของฮันเตอร์ที่หายไปเสร็จสิ้นแล้ว เขาจึงเดินตามครูฝึกเข้าไปในรอยเพื่อล่าอีกครั้ง กระทั่งมาถึงพื้นที่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยน้ำ ยอร์ชจึงมองครูฝึกเพราะวันนี้เขาคงจะได้ลงไปสู้กับมอนสเตอร์ใต้น้ำ

“ ครูครับ แน่ใจนะ ผมไม่มีทักษะว่ายน้ำด้วย นอกจากนั้นอัลติเมทเกียร์ของผมหนักด้วย คงดิ่งลงไปใต้น้ำทันที ”

“ นั่นแหละดี อย่างน้อยนายก็มีพื้นให้เหยียบ เอาล่ะ มอนสเตอร์ที่นายจะต้องฆ่าคือปลาไหล ลงไปในน้ำนายจะเจอมันทันทีเพราะเรืองแสงได้ จุดอ่อนของมันไม่มี ขอเพียงแค่ตัดหัวของมันได้ทุกอย่างก็จบ ”

“ ครูจะลงไปกับผมไหม ”

คำตอบที่ได้จากครูคือการอมถังออกซิเจนขนาดเล็กเอาไว้ในปาก เขาจึงรับถังออกซิเจนจากครูมาอมเอาไว้เช่นกันก่อนจะกระโจนลงไปในน้ำตามครูฝึกที่กระโจนนำไปก่อน

เพียงแต่ว่ายอร์ชกลับสัมผัสได้ว่าสิ่งที่รองรับเขาคือพื้นแข็ง ทั้งที่มันควรจะเป็นน้ำ ทันใดนั้นเขาก็พบเข้ากับความหนาวเย็นเสียดแทงกระดูกสันหลังกระแทกร่างจนเกิดอาการสั่นเฉียบพลัน

“ หิมะ  เป็นไปได้ยังไงกัน ที่ครูบอกมันไม่ใช่แบบนี้หนิ ”.