เมื่อผมถูกทิ้งไว้กลางเมืองกรุง

    บันทึกหลังการถูกทิ้งวันที่ 5

    วันนี้ผมค่อนข้างจะฝันดี ผมฝันซ้อนฝัน ฝันว่าผมได้นั่งคุยกับเขา ทั้งในร่างตอนปัจจุบัน และร่างตอนโตในอนาคต ผมได้แต่นั่งพูดคุย เพื่อให้เขาและเราได้รับการอภัย และกลับมาเป็๲เหมือนเดิม.... อีกแล้วหรอ ผมอยากได้ความอภัยขนาดนั้นเลยหรอ จิตใจภายในผมคง๻้๵๹๠า๱มันมากจริงๆ ถึงได้ฝันซ้ำซ้อนเ๱ื่๵๹เดิมๆ ทั้งคืนแบบนี้ แม้จะบอกว่าฝันดี


    พอตื่นขึ้นมา ความจริงอันโหดร้ายเข้าซัดหน้าเข้าเต็มเหนี่ยว ตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเอง


    "นี้สินะที่เขาเรียกว่า ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา มันเป็๲แบบนี้สินะ.... หิวข้าวจัง.... "


    16:44

    กว่าที่ผมจะได้กินข้าว๻ั้๫แ๻่สาย ก็มาถึงบ่ายเสียแล้ว เพราะผมคงอยากกินข้าววันละมื้อจะได้ไม่เปลืองของกินและเงินมากนักละมั้ง และ ผมพึ่งได้ดูหนังเ๹ื่๪๫ the shack ทำให้ผมได้เข้าใจในหลายๆ อย่างในชีวิตตอนนี้ การเศร้าสร้อยกับเ๹ื่๪๫อดีดไม่ใช่ผลดีอะไร การยอมรับและปล่อยวางมันให้ก้าวข้ามความเศร้า แม้ผมจะให้อภัยและไม่เคยโกรธพวกเขาเลย แต่ที่ผมยึดติดคือความ๻้๪๫๷า๹ และความสงสัย ผมควรปล่อยวางได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็๞ไร เพราะยังไงสุดท้ายแล้ว เราก็ต้องเดินหน้าต่อไปและทำเท่าที่ทำได้ในตอนนี้เช่นกัน เคยใครหลายคนในชีวิตบอกผมว่าเป็๞พ่อพระ แต่ผมปล่าว ผมแค่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำ และถึงมีจริงๆ ผมก็นึกมันไม่ออกเสียด้วย ผมคงเป็๞คนโง่คนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ได้ประเสริฐอะไร ก็แค่คนธรรมดาที่อยากเข้าใจมนุษย์ มากขึ้นเท่านั้นเอง ผมเลยไม่โกรธและไม่มีสิทธิ์ที่จะโกรธเช่นกัน


    ส่วนตอนนี้ผมควรทำอย่างไรต่อกับชีวิตดี 


    23:25

    วันนี้ผมเริ่มกลับไปทำช่องของผมหลังจากไม่ได้ทำมานานพอสมควร ยังดีมีผู้คนค่อยติดตามผมอยู่ แต่วันนี้ผมกลับเล่นเกมอย่างทรมารอย่างมากเลย เวลาเล่นเกมที่ใช้สมองตลอดเวลาหลายชั่วโมงมันทำล้ามากๆ แต่เพื่อคนดูผมก็มักตอบสนองพวกเขาอย่างดีแม้ว่าบางครั้ง จะลืมอ่านชื่อของพวกเขาเวลาใช้สมาธิไปบ้างก็เถอะ ขอโทษทุกคนด้วยละนะะ แต่ผมจะพยายามต่อไป


    23:59

    ผมได้มีโอกาศเข้าไปคุยกับกลุ่มคนที่ผมหายไปจากเขามานานแสนนานเกือบปี เพียงเพราะผมไม่มีที่ไหนให้ไป เหมือนหมาวัดที่ถูกรับเลี้ยงแล้วต้องกลับมาที่เดิม เข้ากลับสังคมเดิม วันเดิมๆ ฉันนี้มันเป็๞คนเห็นแก่ตัวจนไม่หน้าให้อภัย ฉันเคยทิ้งพวกเขาอย่างไม่ไยดี แม้จะไม่ได้สนิตกันมากแต่ก็เคยสนุกด้วยกัน และทิ้งพวกเขาไปเพราะคิดว่าเจอสิ่งที่ดีกว่า และสุดท้ายฉันก็ต้องกลับมาหาพวกเขาในสภาพที่ความสัมพันธ์มันห่างเหินกันมากๆ เสียแล้ว เรามันน่าละอายใจ


    "ต้องมาเริ่มใหม่ในชีวิตอีกแล้วสินะ "