ฟางเหม่ยหลิง เจ้าหัวใจจอมบัลลังก์

 เธอก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะเอากริชในกำไลมิติออกมา

"ใครเป็นน้องเจ้ากัน ข้าจำไม่ได้ว่ามีพี่ชายหน้าตาขี้เหร่แบบนี้"

เธอใส่ชุดบุรุษก็จริงแต่ไม่ได้เกล้ามวยผม เธอปล่อยผมก่อนจะนอนเพราะถ้าเกล้ามวยผมแบบบุรุษแล้วมันนอนไม่สบายเจ็บหนังหัว เธอจึงปล่อยผมนอน แค่ปล่อยผมที่ยาวสลวยประกอบกับหน้าตาหวานๆของเธอ มันจึงรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง

"หน็อย ปากดีนักนะ นางตัวดี"

ชายตัวใหญ่หน้าตาหน้าเกลียดง้างมือขึ้นหมายจะตบลงมาสั่งสอนเธอที่กล้าพูดจาว่ามันเช่นนั้น

ตอนนี้เธอคงไม่มีเวลามาเกล้ามวยผมแล้ว เธอใช้กริชในมือฟันเข้าไปที่แขนของมันและแทงเข้าที่ตัวของมัน ก่อนจะยกเท้าถีบจนมันล้มลงไปกระเด็นออกไปจากประตู เธอเดินออกจากประตูและเดินลงไปข้างล่างของโรงเตี๊ยมที่ตอนนี้กำลังชุลมุนวุ่นวายจากการที่โจรเข้ามาปล้นและทำลายข้าวของจนระเนระนาด ก่อนจะไล่ฆ่าคนที่คิดจะหนี หรือขัดขืนมันเป็นว่าเล่น เสียงกรีดร้องของผู้คนดั่งไปทั่วทุกสารทิศ เสียงคำรามขู่กรรโชกทรัพย์ ข่มขวัญชาวบ้านชาวเมืองก็ดังไม่แพ้กัน เธอถือกริชไว้มั่นก่อนจะไล่แทงพวกโจรที่กำลังทำร้ายผู้คนในโรงเตี้ยม การต่อสู้ระหว่างเธอกับพวกโจรจึงเริ่มขึ้น เธอพลิ้วตัวหลบการโจมตีของโจรสองคนที่พยายามจะใช้ขวานจามเธอ แต่ด้วยขนาดขวานที่ใหญ่เกินไปพวกมันจึงช้ากว่าเธอมากนัก เธอใช้กริชปลิดชีพพวกมันทั้งสองอย่างง่ายดาย ก่อนจะเดินออกไปจากโรงเตี๊ยมเพื่อหลบหนี เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าที่แห่งนี้จะไม่ปลอดภัยอีกแล้ว มองไปทางไหนก็เจอแต่พวกโจรเต็มไปหมด 

"กรี๊ดดดดดดด  ช่วยด้วย"

โจรคนหนึ่งกำลังพยายามชุดกระชากลากถูหญิงสาวนางหนึ่งมันพยายามลวนลามนางและหัวเราะชอบใจ หญิงสาวดิ้นรนขัดขืนทุบตีมัน มันโมโหจึงตบหน้านางจนล้มลงกับพื้น นางพยายามตะเกียกตะกายถอยหนี แต่มันก็ตามมากระชากผมนางและลากไปกับพื้น หญิงสาวกรี๊ดร้องอย่างเจ็บปวด เธอเดินเข้าไปหามันก่อนจะใช้กริชแทงทะลุหัวใจของมัน และชักกริชออกเลือดสีแดงทะลักออกมาเหมือนน้ำก๊อกที่ถูกเปิด

"รังแกผู้หญิงสมควรตาย"

เธอมองไปที่มันก่อนจะช่วยพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น

"ขอบใจท่านมาก"

นางกล่าวขอบคุณและรีบวิ่งหนีไป

เธอเองก็ยังเดินต่อไปเพื่อออกจากที่นี่ โจรหลายคนพยายามที่จะเข้ามาทำร้ายเธอ แต่เธอก็สู้และล้มพวกมันจนได้ ไฟไหม้ไปทั่วทุกที่ ที่เธอเดินผ่าน แสงจากกองไฟ ทำให้มองเห็นอะไรได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ภาพผู้คนที่วิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด และพวกโจรที่ตามไล่ฆ่า ทำให้เธอรู้สึกโกรธพวกโจรเป็นอย่างมาก พวกมันโหดเหี้ยมไร้ความปราณี เธอเดินผ่านศพชาวบ้านมากมาย และเห็นศพเด็กตัวเล็กๆหลายๆคนที่นอนเกลื่อนอยู่

"เราเจอหญิงงามด้วย ดูสิโชคดีจริงๆ"

โจรถือดาบคนหนึ่งวิ่งเข้ามาดักหน้าของเธอเอาไว้

"ถ้าจับกลับไปให้ลูกพี่ของเรา เขาต้องพึงพอใจแน่"

โจรถือกระบองอีกคนก็เข้ามาดักหลังเธอเอาไว้

"ถ้าทำได้ก็ลองดูสิ"

เธอท้า 

พวกมันล้อมกรอบกันเข้ามาหาเธอ เธอใช้กริชฟันที่แขนของพวกมันก่อนจะพลิ้วตัวหลบการโจมตีและดีดตัวกลับ เธอสู้กับพวกมันจนใช้กริชแทงที่แขนมันได้  โจรที่ถือขวาน ตอนนี้มันต้องปล่อยขวานออกจากมือเพราะเจ็บปวดจนถือขวานไม่ได้ เธอดึงแขนมันเข้ามาหาตัวก่อนจะกระแทกเข่าเข้าไปที่ท้องของมันจนล้มลง โจรถือดาบเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาช่วยเพื่อนของตน เธอพลิกตัวหลบและเตะเข้าที่หัวของมันก่อนจะสลับขาเตะที่หัวอีกข้างอย่างแรงจนมันสลบไปกลางอากาศ

"เก่งใช้ได้เลย เหมาะที่จะมาเป็นผู้หญิงของข้า"

เธอมองตามเสียงไปจนเจอกับชายรูปร่างใหญ่หน้าบากมีรอยแผลที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำตัวใหญ่

"ใครอยากจะไปเป็นผู้หญิงของเจ้า"

เธอโวยใส่หน้าผู้ชายหน้าบาก

"ถ้าเจ้าไม่ยอมก็ต้องใช้กำลังบังคับกันหน่อย"

มันพูดยิ้มๆก่อนจะทะยานลงจากหลังม้าและยืนประจันหน้ากับเธอ เธอกระโดดเข้าจู่โจมโดยใช้กระบวนท่าและพยายามจะแทงกริชไปที่ชายหน้าบาก แต่มันก็หลบได้หมดและยังกระชากแขนเธอบีบข้อมือจนเธอเจ็บจึงปล่อยให้กริชหลุดมือ เธอสบัดมือออกก่อนจะดึงแส้สายฟ้าที่เอวขึ้นมาและเหวี่ยงมันใส่ฝ่ายตรงข้ามไม่ยั้งเธอฟาดแส้ ไปที่ชายหน้าบากแต่มันก็หลบได้และไม่กลัวแส้ของเธอเลยแม้แต่น้อย มันจับปลายแส้ของเธอไว้ก่อนจะดึงเข้าหาตัว เธอไม่ทันระวังจึงถลาตามแรงดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหน้าบาก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันมีวรยุทธ์เหนือกว่าเธอมาก เขากอดเธอไว้แน่น

"ปล่อยนะ เจ้าเป็นใครกัน"

ตอนนี้เธออยากรู้แล้วว่าคนคนนี้เป็นใครทำไมถึงมีวรยุทธ์สูงพอๆกับหลงเจี่ยนหยางขนาดนี้

"ข้านะหรือ ข้าเป็นหัวหน้าโจร ชื่อหลี่หมิง"

เขาพูดอย่างภูมิใจเพราะใครๆก็รู้จักเขา เขาเป็นโจรที่ไม่มีใครเคยจับได้

"ออ ที่แท้ก็หัวหน้าโจรป่านี่เอง ปล่อยข้านะ"

เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเก่งขนาดนี้เป็นถึงหัวหน้าโจร แต่เธอได้ยินมาว่าหลงเจี่ยนหยางต้องมาปราบโจร แต่เธอไม่รู้ว่าปราบที่ไหนและใช่โจรกลุ่มเดียวกันกับที่เขาต้องปราบหรือปล่าว

"ไปเป็นเมียข้าซะเถอะ"

เธอโดนมันสะกัดจุด จนตอนนี้ขยับตัวเองตามใจอยากไม่ได้ได้แต่มองไปมา เพราะมีแค่ลูกตาที่ขยับได้มันอุ้มเธอขึ้นหลังม้าและนั่งประกบซ้อนท้ายก่อนจะควบม้าไป ระหว่างทางก็มีทหารมากมายทั้งของแคว้นเหลียงและแคว้นซ่งต่างเข้ามาจัดการพวกโจร เพื่อปราบปราม เธอรีบมองหาว่ามีคนที่เธอรู้จักหรือไม่ และสายตาก็มองเห็นเขาหลงเจี่ยนหยาง แปลว่านี่คือกลุ่มโจรที่เขาต้องมาปราบ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากมองอย่างเดียว หลงเจี่ยนหยางควบม้ามาหยุดตรงหน้าโจรและสังหารพวกมันอย่างไม่ไยดี เธอภาวนาให้เขาเห็นว่าหัวหน้าโจรป่ามันอยู่ทางนี้ และเหมือนคำภาวนาของเธอจะเป็นผล เขาหันมาเห็นมันพอดีและดูเหมือนเขาจะเห็นเธอแล้วด้วย

"หลิงเอ๋อ"

เขาตะโกนชื่อเธอพร้อมทั้งควบม้ามาหาเธอ แต่หลี่หมิงก็รีบควบม้าหนีไปอีกทาง มันควบม้าและพาเธอออกนอกพื้นที่สู้รบและเข้าไปในป่าหลงเจี่ยนหยางก็ควบม้าตามมาติดๆ ก่อนที่เขาจะควบม้ามาทันและขวางหน้าหลี่หมิงไว้

"ปล่อยนางเดี่ยวนี้"

เขาบอกกับหลี่หมิงอย่างโมโห

"อย่าคิดว่าจะมาสั่งข้าได้"

หลี่หมิงกล่าวก่อนจะชักดาบและทะยานลงจากหลังม้าเข้ามาต่อสู้กับหลงเจี่ยนหยางจนตอนนี้แสงจากดาบที่กระทบกันจนเกิดประกายวูบวาบทำให้เธอรู้สึกทึ่ง จากการสู้กันของทั้งสองทำให้พื้นดินสะเทือนไปทั่วฝุ่นควันตลบอบอวล ต้นไม้ใบหญ้าที่ถูกลูกหลงต่างขาดกระจุยกระจายขึ้นจากพื้นไปทั่ว เธอเพิ่งจะเคยเห็นการต่อสู้ของคนที่มีวรยุทธ์สูง มาสู้กันเองเป็นครั้งแรกมันทั้งดุเดือดรุนแรง จนม้าตกใจจึงทำให้เธอตกจากหลังม้ามานอนแอ้งแม้งที่พื้นหญ้า แต่เธอก็ยังเห็นการต่อสู้ จนหลี่หมิงเห็นท่าว่าตัวเองจะเพลี่ยงพล้ำ มันจึงเป่าปากเรียกเหยี่ยวตัวใหญ่ออกมา เหยี่ยวตัวใหญ่บินมาทำร้ายหลงเจี่ยนหยางเขาสู้กับมัน แต่มันก็บินขึ้นสูงจนเขาฟันไม่ถึง หลี่หมิงอาศัยจังหวะนี้รีบหลบหนีไปมันเป่าปากเป็นเสียงเรียกม้า ม้าของมันก็วิ่งไปหามันรีบกระโจนขึ้นมาและควบหนีไปในป่าที่มืดมิด หลงเจี่ยนหยางเห็นแบบนั้นเขาก็ไม่ได้คิดจะตามแต่รีบวิ่งมาหาเธอแทน เขาเข้ามาประคองเธอและเห็นเธอว่าเธอถูกสกัดจุดไว้ เขาจึงคลายจุดสกัดให้

"หลิงเอ๋อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

เขาช่วยประคองเธอลุกขึ้น

"ไม่เป็นอะไรเลยเพคะ แค่เจ็บที่ตกจากหลังม้านิดหน่อย"

"ให้ข้าดูสิเจ้าเจ็บตรงไหน"

เขาพยายามสำรวจตัวเธอ

"ไม่เป็นไรเพคะ"

จะให้ดูได้อย่างไร ในเมื่อส่วนที่เจ็บนั่นมันคือก้นของเธอ ตกลงมาก้นกระแทกพื้น

"แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

เขาถามเธอด้วยความสงสัย

"หม่อมฉันมาซื้อของที่แคว้นซ่งเพคะ"

เธอตอบ

"แบบนี้นี่เอง ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่"

เขาเข้ามาสวมกอดเธอ

"แล้วองค์ชายจะทำอย่างไรต่อหรือเพคะ มันหนีไปได้แล้ว"

"ข้าตามล่ามันมาหลายวัน แต่มันก็หนีได้ตลอด"

"ไม่แปลกเพคะ วรยุทธ์มันสูงมาก"

"ตอนนี้ข้าตั้งกระโจมซุ่มอยู่ในป่า เพื่อทำลายกลุ่มโจรของมัน ซึ่งยังไม่รู้ที่กบดาน เพราะจับคนของมันมาทรมานหาที่กบดาน พวกมันก็กัดลิ้นฆ่าตัวตายกันหมด"

"น่าจะอยู่ในเขาลูกไหนสักลูกแหละเพคะ"

เธอออกความคิดเห็น

"นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ากลับไปกับข้าที่กระโจมเถอะ ในเมืองไม่ปลอดภัยอีกแล้ว"

เขาจับจูงมือของเธอและพยุงขึ้นหลังม้าก่อนจะควบทะยานไปที่กระโจมในป่าซึ่งมีทหารจำนวนมากอาศัยอยู่ ทหารเดินเวรยามกันมากมายและมีโจรหลายคนที่ถูกจับกลับมาได้ กำลังถูกต้อนเอาไปไว้ในคุกไม้ที่ถูกสร้างขึ้นมา เธอลงจากหลังม้าทหารทุกคนต่างทำความเคารพหลงเจี่ยนหยาง เวลาที่เขาเดินผ่าน เขาพาเธอเดินตรงมาที่กระโจมที่ใหญ่ที่สุดซึ่งคือกระโจมของเขาเอง ในกระโจมมีทุกอย่างครบครัน พื้นที่กว้างขวางมาก 

"องค์ชายเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะขอรบกวนองค์ชายหน่อยเพคะ"

"ว่ามาสิ"

"คือองค์ชายให้ทหารเก็บอาวุธของหม่อมฉันกลับมาได้ไหมเพคะ ตอนที่สู้กับหลี่หมิงมันตกอยู่"

"ได้สิข้าจะจัดการให้ เจ้านอนพักผ่อนที่นี่ละ ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการอีก"

"ขอบพระทัยเพคะ"

เธอกล่าวขอบคุณ 

เขาเดินออกไปเพื่อสั่งการทหารและตรวจสอบการปราบปรามโจรในคืนนี้ ทหารได้มารายงานซึ่งสามารถจับและปราบโจรทั้งหมดได้และควบคุมสถานการณ์ไว้ได้เรียบร้อย เพลิงไหม้พวกเขาก็ได้ทำการดับเรียบร้อยแล้ว เขาอยู่ประชุมในกระโจมกับบรรดาหัวหน้าเหล่าทหารและหัวหน้าทหารของแคว้นซ่งอยู่นาน เพื่อวางแผนการกำจัดโจรป่าต่อไป เพราะว่าเขายังไม่สามารถจับตัวหลี่หมิงได้ และยังมีโจรป่าอีกจำนวนหนึ่งที่หนีรอดไปได้ 

เธอนอนหลับอยู่บนเตียงของเขาในกระโจมอย่างสบายใจเพราะตอนนี้เธออยู่ในค่ายทหารจึงมั่นใจว่าจะได้นอนเต็มอิ่มสักที เธอกำลังหลับตาพริ้มและเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ข้างหลังเธอ และมีมือมาโอบกอดเอวเธอไว้

"องค์ชาย"

เธอคิดว่าเขายกกระโจมนี้ให้เธอและไปนอนที่กระโจมอื่นแล้ว

"ข้าทำเจ้าตื่นหรือ"

เขาพูดแต่ก็ยังกอดเธออยู่

"องค์ชายหม่อมฉันคิดว่าองค์ชายไปนอนที่กระโจมอื่นซะอีก"

"ข้าไม่ไป ข้าอยากนอนกับเจ้า"

เขายังกระเถิบเข้ามาจนตัวเธอกับเขาแนบชิดกัน เขาสวมกอดเธอ เธอพลิกตัวกลับมาหาเขา

"หม่อมฉันลงไปนอนที่พื้นก็ได้เพคะ"

เธอรู้สึกอายที่ต้องนอนกับผู้ชาย นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกจู่โจมขนาดนี้ เธอลุกขึ้นแต่เขาก็ดึงเธอลงมานอนอีกครั้งและกอดเธอเอาไว้

"ถ้าเจ้าดื้อ ข้าจะไม่ทำแค่กอดนะ"

"พะ..เพคะ"

พอเธอได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เธอจึงได้แต่อยู่เฉยๆให้เขากอด เขาเอาหน้าเข้ามาใกล้เธอมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน เขามองตาเธอ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้รีบหลับตาลง เพราะไม่กล้าสบตากับเขา เธอเขินเกินไปที่จะมอง

เช้าวันต่อมาเธอไม่เจอเขาอยู่ในกระโจมแล้ว เขาคงออกไปทำงาน เธอลุกขึ้นมาก็พบกับอ่างไม้ที่เอาไว้อาบน้ำและมีน้ำพร้อมอาบเตรียมเอาไว้ให้แล้ว เธอยิ้มก่อนจะแก้ผ้าออกจนหมดแล้วลงไปแช่ในอ่างไม้นั่นอย่างสบายอารมณ์ นี่เป็นกระโจมขององค์ชาย ไม่มีใครกล้าเข้ามาถ้าไม่ได้รับอนุญาติ เธอจึงแช่น้ำอย่างสบายใจ หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเกล้ามวยผมเป็นผู้ชายเสร็จเธอก็เดินออกจากกระโจมเพื่อหาอะไรกิน เพราะตอนนี้ท้องเธอเริ่มร้องขออาหารแล้ว

ค่ายนี้มีบริเวณกว้างมาก เธอเดินไปจนเจอทหารกลุ่มหนึ่งกำลังย่างหมูย่างไก่กันอยู่ เธอได้กลิ่นหอมของเนื้อไก่จึงเดินเข้าไปใกล้และจ้องมองไก่ที่กำลังถูกย่างจนสีเหลืองสุกน่ากินมาก เธอจ้องมองมันจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้วเธอกลืนน้ำลายเพราะว่าอยากกินมาก

"คุณชายน้อยท่านนี้หิวหรือ"

ทหารนายหนึ่งเขาเห็นเธอยืนจ้องมองไก่แล้วกลืนน้ำลายก็เลยเอาไก่ที่เสียบไม้ยื่นให้เธอไม้หนึ่ง 

"เอ้านี่ กินสิ"

"ขอบใจนะพี่ชาย"

เธอขอบคุณเขาก่อนจะนั่งลงร่วมวงด้วยและฉีกไก่กินอย่างเอร็ดอร่อย ดูเหมือนว่าทหารเหล่านี้คงจะจำเธอไม่ได้ เมื่อคืนเธอมากับหลงเจี่ยนหยาง อาจเพราะเมื่อคืนมันมืดด้วย 

"ว่าแต่ท่านเป็นใครหรือ"

เขาคนเดิมกับที่ให้ไก่ย่างกับเธอถามขึ้น 

"ออ ข้าชื่อตงฟาง มาส่งของสำคัญให้กับองค์ชาย"

เธอก็หาข้อแก้ตัวไปเรื่อย เธอไม่ได้ใส่ชุดทหารพวกเขาจึงสงสัย

"แบบนี้นี่เอง งั้นคุณชายตงฟางก็เป็นแขกขององค์ชาย เชิญท่านกินให้อิ่มเถอะนะ พวกเราดูแลเขาให้ดีๆ เขาเป็นแขกขององค์ชาย"

พอพวกเขารู้ว่าเธอเป็นแขกขององค์ชายก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี และให้ของกินเธอมากมาย จนตอนนี้เธอกินจนอิ่มแล้ว

"ขอบคุณพวกเจ้ามาก ข้าอิ่มมากเลย"

ระหว่างที่เธอกำลังคุยกับพวกทหารอยู่อย่างสนุกสนาน อยู่ๆพวกทหารก็เงียบเสียงลงและก้มหัว เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่หลังเธอ

"องค์ชาย"

"ตามข้ามา"

เขาเดินนำเธอไปก่อน เธอจึงลุกเดินตามไปจนถึงกระโจมของเขา

"ข้าตามหาเจ้าซะทั่ว นึกว่าหายไปไหน เป็นห่วงแทบแย่"

"ขอโทษเพคะ พอดีหม่อมฉันหิวก็เลยไปหาของกิน"

เธอทำสีหน้าสำนึกผิด

"ข้าให้คนเอาของของเจ้ามาแล้วนะ"

เขามองไปที่เตียง เธอมองตามก็เห็นแส้สายฟ้ากับกริชของเธอวางอยู่ พวกมันไม่เสียหายอะไรอยู่ในสภาพดี

"ขอบพระทัยเพคะ"

"ถ้าเจ้าต้องการอะไรก็บอกข้าได้ ข้าจะจัดการให้"

"หม่อมฉันขออยู่ช่วยองค์ชายปราบโจรที่นี่นะเพคะ"

เธอยิ้มให้เขา เธอต้องการช่วย ถ้าปราบโจรไม่สำเร็จองค์ชายก็ไม่ได้กลับเมืองหลวงสักที

"ก็ได้ แต่เจ้าห้ามทำอะไรโดยพลการเด็ดขาด อย่าทำให้ข้าเป็นห่วง"

ที่จริงแล้วเขาอยากให้นางกลับเมืองหลวงเพราะเป็นห่วงความปลอดภัย แต่พอนางขออยู่เพื่อช่วยเขา เขาก็ดีใจมากเพราะเขาก็อยากอยู่ใกล้ๆนางเหมือนกัน

"รับทราบเพคะ องค์ชาย"

"ตอนนี้ได้ที่อยู่ที่กบดานของพวกโจรแล้วกำลังวางแผนบุกโจมตีอยู่ แต่ดูเหมือนจะยากหน่อยเพราะฝ่ายพวกโจรก็คงวางแผนรับมืออยู่"

เขาเล่าให้เธอฟัง

"หม่อมฉันมีแผนเพคะ ในเมื่อตอนนี้รู้ที่อยู่ของมันแล้ว ก็คงต้องทำลายทิ้งเสีย เราควรระเบิดที่กบดานสร้างความปั่นป่วนให้กับพวกมันและตอนนั้นเองตอนที่ชุลมุนเราก็บุกโจมตีเลยเพคะ พวกมันต้องไม่ทันตั้งตัวแน่"

"ระเบิดหรือ ต้องมีดินปืนจึงจะทำได้ งั้นข้าจะสั่งให้คนหาดินปืนมาทำระเบิด ความคิดของหลิงเอ๋อไม่เลวเลยจริงๆ"

เขาชื่นชมเธอ

"หม่อมฉันจะช่วยเต็มที่เพคะ หม่อมฉันเห็นพวกโจรมันฆ่าคนอย่างไม่ปราณีแล้ว จะขอใช้โอกาสนี้แก้แค้นให้กับทุกคนที่มันฆ่าไปให้ได้เลย"

เธอยังจำเหตุการณ์โหดร้ายที่ได้เห็นเหล่านั้นได้

"เจ้าวางใจ ข้าจะต้องจัดการมันให้สิ้นซาก"

หลงเจี่ยนหยางเองก็อยากกำจัดหลี่หมิงเหมือนกัน เจ้านี่เป็นโจรมานานจนสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว และตามจับยากเพราะหนีรอดไปได้ตลอด ทางการส่งคนมาจัดการหลายคนแล้วแต่ก็ไม่มีใครทำสำเร็จ จนตอนนี้เสด็จพ่อได้มอบหมายงานนี้ให้กับเขา เพราะเชื่อมั่นว่าเขาจะจัดการมันได้ มันมักมาอาศัยอยู่ชายแดนแคว้นเหลียงและอาละวาดไปทั่วไม่เกรงกลัวใคร แต่คราวนี้มันคงได้สิ้นชื่อแน่ เพราะเขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันลอยนวล

จื่อฟงขออนุญาติองค์ชายก่อนจะเข้ามาในกระโจม

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ มีคนมาขอเข้าพบองค์ชาย"

จื่อฟงเข้ามารายงาน

"ใคร"

เขาถามจื่อฟง

"เอ่อ คุณหนูไป๋เฉียนฉิง กับ คุณหนูจวินเถา พ่ะย่ะค่ะ"

"พวกนางมาทำไมกัน"

เขาขมวดคิ้วไม่พอใจ

"ไม่ทราบเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ พวกนางยืนอยู่หน้าค่าย"

"ไล่กลับไป"

เขาพูดอย่างไม่แยแส

"พวกนางอยากจะขอเข้าพบให้ได้พ่ะย่ะค่ะ"

"ไล่กลับไปซะ"

เขายังพูดแบบไม่แยแสเช่นเดิม

"เห็นทีจะยากพ่ะย่ะค่ะ เพราะกระหม่อมได้บอกพวกนางให้กลับไปแล้วแต่พวกนางไม่ยอมไปพ่ะย่ะค่ะ"

จื่อฟงทำหน้าลำบากใจ

"ข้าไม่อยากเจอใครทั้งนั้น ถ้าพวกนางไล่แล้วไม่ไป อยากจะยืนอยู่หน้าค่ายก็เรื่องของพวกนาง"

เขาไม่ใส่ใจ และนั่งลงจิบน้ำชา 

เธอคิดสงสัยอยู่แล้วเชียวว่าทำไมเจอสองคนนั่นที่นี่ ที่แท้ก็มาหาหลงเจี่ยนหยางนี่เอง พวกนางคิดจะทำอะไรกันแน่ เธอละไม่เข้าใจจริงๆ

ดูท่าแล้วเรื่องคงจบไม่ได้ง่ายๆ พวกนางมาหาเขาถึงที่นี่ คงจะไม่ยอมถอยแน่ แต่ดูฝ่ายองค์ชายก็เย็นชาเหลือเกิน น้ำแข็งยังเรียกพี่