ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        กล้ามเนื้อหย่อนคล้อยบนใบหน้าของโจวหมัวมัวมีความโหดเหี้ยมพาดผ่าน “เด็กๆ จับเอาไว้ โบยไปพร้อมๆ กัน!”

        บ่าวรับใช้ที่ถูกถีบกระเด็นเมื่อสักครู่เก็บอัดโทสะไว้เต็มท้อง เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยความโมโหพร้อมทั้งเงื้อไม้กระบองเข้าใส่เฟิ่งเฉี่ยนเฟิ่งเฉี่ยนยืนอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหว ใบหน้างดงามนั้นทอประกายคมปลาบดวงตาทั้งคู่ราวกับมีเปลวเพลิงสุมอยู่ นางเดือดดาลถึงที่สุดแล้ว!

        กระทั่งไม้กระบองห่างจากหน้าผากนางไม่ถึงฉื่อ นางขยับตัวแล้วแต่การขยับครั้งนี้เป็นเช่นเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อนางกระโดดขึ้นหลบหลีกอย่างว่องไว!

        มือทั้งคู่ของนางจับไม้กระบอกเอาไว้มั่น นางยืมแรงของอีกฝ่าย ร่างทั้งร่างจึงดีดขึ้นสูงขาทั้งคู่ถีบใส่หน้าอกของคนผู้นั้น ถีบรัวๆ สิบครั้งติดกันและใช้แรงในการกระโดดถีบความรวดเร็วนั้นทำให้คนตกตะลึง เห็นเพียงเท้าทั้งคู่ที่เป็นเงาซ้อนกัน นาทีถัดมาคนผู้ทำหน้าที่โบยก็ นอนหงายอยู่กับพื้น! กระอักเลือดสดๆออกมาจากปาก

        โหดร้ายเกินไปแล้ว!

        ผู้คนที่เดิมทีล้อมนางอยู่ต่างมีสีหน้าซีดขาวและถอยร่นไปด้านหลัง

        เฟิ่งเฉี่ยนชูกระบองไว้ในมือ ตวาดใส่คนทั้งหมดเสียงเย็น “ผู้ใดอยากเข้าใกล้ ก็ลองดู”

        โจวหมัวมัวคาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้ถึงกับมีฝีมือถึงเพียงนี้หลังจากหายตะลึงแล้วนางได้สติทันที นางตวาดใส่บ่าวทั้งหลายว่า “พวกเจ้ากลัวอะไร แค่จอมยุทธ์ระดับเบื้องต้นก็ทำให้พวกเจ้าหวาดกลัวถึงเพียงนี้แต่ละคนล้วนกินปัสสาวะหรือ”

        คนทั้งหมดได้สติ ใช่แล้ว อีกฝ่ายเป็นเพียงจอมยุทธ์ระดับเบื้องต้นหากมองจากวรยุทธ์ของอีกฝ่ายแล้วอีกฝ่ายเป็นเพียงจอมยุทธขั้นเบื้องต้นเท่านั้นไฉนจึงทำให้พวกเขาตกใจจนแน่นิ่ง

        ถูกต้อง เพราะสายตา! เป็นเพราะสายตาของนาง!

        เหมือนเช่นพญามัจจุราชที่เดินออกมาจากนรก ร่างทั้งร่างเต็มไปด้วยไอสังหารทำให้คนรู้สึกหนาวเยือก

        หลังจากได้สติแล้ว คนทั้งหมดรวบรวมกำลังแล้วเข้าล้อมนางอีกครั้ง!

        “ลุย!”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่กลัวแม้แต่น้อย ไม้กระบองอยู่ในมือดวงตาเปี่ยมไอสังหารนั้นกวาดมองไปรอบๆ

        ท่าทีของนางพร้อมที่จะเปิดศึก!

        น้ำเสียงคมปลาบดังขึ้นจากด้านนอกประตูในเวลานี้เองเสียงนี้ทำลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด “หยุดนะ!”

        คนทั้งหมดหันไปมอง เห็นเพียงเซวียนหยวนเช่อปรากฎกายขึ้นหน้าประตู

        โจวหมัวมัวสะดุ้งโหยง นางเจตนาร้องเสียงดัง “ฝ่าบาท! บ่าวถวายพระพรฝ่าบาท!”

        คนที่อยู่ในลานเรือนคุกเข่าลงพร้อมๆกัน “ถวายพระพรฝ่าบาท!”

        การเคลื่อนไหวนี้ทำให้องค์หญิงหลานซินที่อยู่ในตำหนักรู้ตัวและรีบออกมารับเสด็จ

        “หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ!”

        เซวียนหยวนเช่อมองคนทั้งหมดที่คุกเข่าอยู่ในลานเรือนโดยไม่พูดจาสายตาของเขามองไปที่เก้าอี้ยาว เฟิ่งเฉี่ยนกำลังแก้เชือกให้กับจื่อซูเห็นร่างของจื่อซูเต็มไปด้วยเลือดสดๆ คิ้วของเขาขมวดแน่น

        องค์หญิงหลานซินยอบกายลง เนิ่นนานไม่ได้ยินเสียงเซวียนหยวนเช่อพูดจานางจึงยอบกายค้างอยู่ที่นั่นไม่กล้าลุกขึ้น

        หลายวันมานี้เซวียนหยวนเช่อไม่อยู่ในวัง เดิมทีนางคิดจะไปหาเรื่องฮองเฮาใครเลยจะรู้ว่านางพบว่าฮองเฮาไม่อยู่ในตำหนักเย็นดังนั้นจึงจับกุมตัวสาวใช้คนสนิทข้างกายกลับมาสอบถามไหนเลยจะคิดว่าฝ่าบาทกลับวังกะทันหันทำให้นางรับมือไม่ทันเช่นนี้

        เซวียนหยวนเช่อไม่พูดจานานเท่าใด ในใจนางยิ่งกระวนกระวนมากเท่านั้นเมื่อเงยหน้าขึ้นลอบมองเขาปราดหนึ่งกลับพบว่าสายตาของเขาตกอยู่บนร่างของสตรีปิดหน้าในชุดสีขาว

        สตรีนางนี้เป็นใคร

        นางและสาวใช้ของฮองเฮารู้จักกันหรือ

        นางพลันรู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัย จึงรีบเป็นฝ่ายเอ่ยปากอธิบายก่อน “ฝ่าบาท หลายวันมานี้พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่ในวังหม่อมฉันคิดจะไปเยี่ยมพี่หญิงฮองเฮาในตำหนักเย็นสักหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าพี่หญิงฮองเฮาถึงกับไม่อยู่ในตำหนักเย็นหม่อมฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของพี่หญิงฮองเฮาจึงได้นำตัวสาวใช้ของนางมาสอบถามเพคะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนได้ยินเช่นนั้นจึงพูดขึ้นเสียงเย็น “องค์หญิงจึงเชิญตัวคนมาสอบถามด้วยวิธีเช่นนี้หรือ”

        องค์หญิงหลานซินขมวดคิ้วตวาดกลับมา “บังอาจ! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดจาที่นี่”

        เซวียนหยวนเช่อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “เจิ้นก็อยากรู้เช่นกันว่าการสอบถามที่เจ้ากล่าวถึงนั้นเหตุใดจึงกลายมาเป็นเช่นที่เห็นอยู่นี้”

        “นี่...” องค์หญิงหลานซินตะลึงงัน หลบเลี่ยงสายตาราวกับกำลังปั้นเรื่อง“นี่เป็นเพราะ...เพราะทำอย่างไรสาวใช้นางนี้ก็ไม่ยอมพูดออกมาว่าพี่หญิงฮองเฮาอยู่ที่ใดหม่อมฉันเกรงว่านางจะไม่ประสงค์ดีต่อพี่หญิงฮองเฮา จึงได้ใช้วิธีการบางอย่าง”

        “อะไรนะ ฮองเฮาหายไปหรือ”

        เฟิ่งซินเหยาสองแม่ลูกรีบเร่งมายังตำหนักยีหลันทันทีที่ก้าวเข้าประตูมาก็ได้ยินว่าฮองเฮาหายตัวไปฮูหยินรองรู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด

        “อยู่ดีๆ ไฉนจึงหายไปได้” ฮูหยินรองก้าวเข้าไปหาจื่อซู“จื่อซู ฮองเฮาไปไหนกันแน่ นางมิใช่ถูกขังไว้ในตำหนักในหรือ เช่นนั้นตอนนี้มิเท่ากับว่านางออกจากตำหนักเย็นโดยพลการหรือนี่ถือเป็นโทษตายเชียว ดีไม่ดีอาจต้องประหารเก้าชั่วโคตร!”

        ฮูหยินรองหน้าเปลี่ยน นางเริ่มลนลาน นางยังไม่อยากตายนะ!

        เฟิ่งซินเหยาได้ยินเช่นนั้นพลันตื่นตระหนก “ประหารเก้าชั่วโคตรหรือข้าไม่เอา! ความผิดที่นางได้ก่อไว้ถือดีอย่างไรต้องให้พวกเรามารับโทษด้วย พี่เขย พระองค์ปรีชาสามารถพระองค์คงไม่สั่งประหารเก้าชั่วโคตร ถูกต้องหรือไม่เพคะ”

        แววตาเฟิ่งเฉี่ยนไหววูบ นางกวาดสายตามองสองแม่ลูกอย่างเย็นชา “พวกเจ้าเป็นครอบครัวของฮองเฮา ตอนนี้ที่ควรใส่ใจคือความปลอดภัยของฮองเฮากระมัง”

        ฮูหยินรองกลับไม่คิดเช่นนั้น “คำพูดนี้ไม่ถูกต้องนัก! แม้ฮองเฮาจะเป็นคนของสกุลเฟิ่ง แต่หากนางทำความผิดพวกเราสกุลเฟิ่งไม่มีทางช่วยเหลือนางเด็ดขาด! ฝ่าบาทฮองเฮาออกจากตำหนักเย็นโดยพลการ นี่เป็นพฤติกรรมของนางเพียงคนเดียวไม่เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลเฟิ่งของพวกเรา ฝ่าบาททรงตรวจสอบให้กระจ่างด้วยเพคะ!”

        เฟิ่งซินเหยาพยักหน้าหงึกๆ “ถูกต้องพวกเราไม่รู้เรื่องอันใดทั้งสิ้นว่าพี่สาวทำอะไร! ความผิดของนางเองก็เป็นเรื่องของนาง ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับพวกเราแม้แต่น้อยเพคะ”

        เห็นสองแม่ลูกที่มัวแต่สนใจหน้าตาเกียรติยศของตนเองโดยไม่สนใจความเป็นความตายของตนในใจเฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกหนาวเยือก ต่อให้เป็นญาติพี่น้องในครอบครัวก็ยังไร้เยื่อใยเช่นนี้ ความโกรธแค้นทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นชาบนริมฝีปาก

        เซวียนหยวนเช่อเห็นทุกอย่างในสายตา แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย

        จื่อซูเอ่ยปากด้วยเสียงอ่อนแรง “ฮูหยินรองเหนียงเหนียงไม่ได้หนีออกจากตำหนักเย็นโดยพลการ ท่านอย่าได้พูดจาเลอะเทอะเจ้าค่ะ!”

        องค์หญิงหลานซินเป็นคนฉลาดฟังมาถึงตรงนี้ก็พอจะจับนิสัยใจคอของฮูหยินรองได้แล้ว นางจึงจงใจพูดขึ้นว่า “เฟิ่งฮูหยิน ยังคงเป็นท่านที่เก่งกาจ คนของข้าไต่สวนนางอยู่ครึ่งค่อนวันนางไม่ยอมพูดแม้แต่ประโยคเดียว ท่านมาถึงนางก็อ้าปากพูดจารู้แต่แรกข้าควรเชิญท่านมาช่วยข้าไต่สวนบางทีตอนนี้อาจรู้ว่าฮองเฮาอยู่ที่ไหนแล้วก็ได้”

        ได้ยินนางเรียกตนเองว่าเฟิ่งฮูหยิน ฮูหยินรองถึงกับเบิกบานใจทันทีนางพูดกลั้วหัวเราะ “องค์หญิง ท่านเข้าใจผิดแล้วข้ามิใช่เฟิ่งฮูหยิน ข้าเป็นฮูหยินรองของสกุลเฟิ่ง”

        “ล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น!” องค์หญิงหลานซินพูดจายิ้มแย้ม“ได้ยินมานานแล้วว่าฮูหยินรองของสกุลเฟิ่งทั้งเก่งกาจและฉลาดเฉลียวเป็นคนกว้างขวาง ไม่ใช่เฟิ่งฮูหยิน แต่ทำหน้าที่ยิ่งกว่าเฟิ่งฮูหยิน!”

        ฮูหยินรองหน้าบานเป็นจานเชิง “องค์หญิงกล่าวชมเกินไปแล้ว”

        แววตาขององค์หญิงหลานซินมีความเย้ยหยันพาดผ่าน “หลานซินมีเรื่องอยากขอร้องหวังว่าฮูหยินจะรับปาก”

        ฮูหยินรอง “เชิญองค์หญิงตรัสมาหม่อมฉันจะช่วยเต็มกำลังแน่นอน!”

        “เช่นนั้นหลานซินขอบคุณฮูหยิน” องค์หญิงหลานซินยอบกายขนตายาวนั้นบดบังแววตาเปี่ยมไปด้วยความลำพองใจของนางเอาไว้ “หลานซินอยากจะขอให้ฮูหยินช่วยไต่ถามสาวใช้คนนี้ว่าฮองเฮาไปที่ใดกันแน่”

        ฮูหยินรองตบหน้าอกตนเอง “เรื่องเล็กแค่นี้มอบให้ข้าจัดการ! เรื่องสั่งสอนบ่าวรับใช้ข้ามีประสบการณ์ที่สุด ในสกุลเฟิ่งขอเพียงมีข้าอยู่ไม่มีข้ารับใช้คนใดกล้าแอบเกียจคร้าน! หากผู้ใดกล้าแอบเกียจคร้านข้าจะเฆี่ยนนางอย่างทารุณ!”

        องค์หญิงหลานซินรอเพียงคำพูดประโยคนี้ของนางเท่านั้น “เช่นนั้นต้องรบกวนฮูหยินแล้ว”