เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        หนึ่งคืนผ่านไป

        ขณะไป๋เซี่ยเหอกินอาหารเช้านางก็ถามฝูเอ๋อร์ถึงสถานการณ์ทางฝั่งของไป๋หว่านหนิง

        เมื่อคืนหลังจากไป๋หว่านหนิงกล่าวประโยคนั้นจบก็ไล่นางออกมานางจึงรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก

        “ฝั่งของคุณหนูรองเป็นปกติทุกอย่างเจ้าค่ะหลังรับประทานอาหารเช้าก็ฝึกเขียนพู่กันอยู่ในเรือน”

        “นางดูผ่อนคลายยิ่งนัก”ไป๋เซี่ยเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางกินโจ๊กมันม่วงจนหมด

        “ไปกันเถิด ตามข้าเข้าวังคิดว่ายาของฮองเฮาน่าจะใกล้หมดแล้วกระมัง”

        “เจ้าค่ะ”

        ตอนนี้ฝูเอ๋อร์นับถือไป๋เซี่ยเหอมากขึ้นเรื่อยๆเพราะไม่เพียงแต่ไป๋เซี่ยเหอสามารถช่วยชีวิตฮ่องเต้และสนทนาอย่างผ่อนคลายเบื้องหน้าพระพักตร์ของฮองเฮาแล้ว ตอนนี้ฮองเฮายังขอร้องให้นางเข้าวังอีกด้วย

        “คุณหนูจะสวมชุดเช่นไรหรือเจ้าคะ?”

        ไป๋เซี่ยเหอดีดหน้าผากฝูเอ๋อร์“พวกเราเข้าวังไปตรวจชีพจรให้ฮองเฮา ไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงจะแต่งตัวไปให้ใครดูเล่า?”

        ณ วังหลวง

        ฮองเฮาในชุดกระโปรงยาวปักลายพญาหงส์สีเหลืองสว่างนั่งอยู่บนเก้าอี้ในตำหนักด้านหน้าในมือถือแท่งเงินคอยเขี่ยถ่านให้กับโถน้ำร้อน

        ส่วนข้อมือขาวอีกข้างมีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีผลซิ่งวางเอาไว้โดยมีหมอหลวงฉินกำลังคุกเข่าถวายการตรวจชีพจรอยู่แทบเท้า

        “เป็นอย่างไรบ้าง?”

        ฮองเฮาวางแท่งเงินลงอย่างส่งๆใบหน้าดูปราศจากอารมณ์ความรู้สึก ก่อนจะขยับนิ้วมือที่วางอยู่บนเข่าเล็กน้อย

        หมอหลวงฉินขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่ค่อยแน่ใจนักจึงวางนิ้วลงที่จุดชีพจรของฮองเฮาอีกครา ก่อนจะพึมพำ “แปลก แปลกจริงๆ”

        “เป็นอย่างไรกันแน่? ท่านหมอหลวงบอกมาเถิด”

        หมอหลวงฉินลูบเครา ก่อนจะเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ“กระหม่อมขอบังอาจถามฮองเฮา ช่วงนี้ได้เสวยโอสถอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        ฮองเฮารู้สึกกังวลขึ้นมาทันที“เหตุใดถึงถามเช่นนี้? โอสถที่ข้าเสวยมีปัญหาหรือ?”

        นางไม่ได้คิดว่าไป๋เซี่ยเหอทำร้ายนางทว่าถึงอย่างไรเด็กสาวผู้นั้นอายุยังน้อย

        “มิใช่พ่ะย่ะค่ะ”หมอหลวงฉินประสานมือตอบ “กระหม่อมเพียงอยากทราบว่าผู้วิเศษท่านใดที่จ่ายโอสถให้ฮองเฮาเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะเพราะก่อนหน้านี้กระหม่อมถวายการรักษาพระวรกายของฮองเฮามานาน ยังไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆเลย”

        “แม้ว่าตอนนี้จะยังมีปัญหาเรื่องทรงพระครรภ์ได้ยากแต่ก็ดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        การเปลี่ยนจากตั้งครรภ์ไม่ได้ไปเป็นตั้งครรภ์ได้ยากก็เพียงพอให้ฮองเฮาตื่นเต้นจนหลั่งน้ำตาออกมาแล้ว

        “เจ้าพูดจริงหรือ?”

        หมอหลวงฉินพยักหน้า“พระวรกายของฮองเฮานั้นไม่อาจทรงพระครรภ์ได้ตั้งแต่พระประสูติกาล กระหม่อมเคยลองรักษามาหลายวิธีก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แต่เมื่อตรวจชีพจรในวันนี้ กลับพบว่าดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “ดียิ่งนักเพคะฮองเฮาดีเหลือเกินเพคะ!”

        แม่นมชิวน้ำตาไหลริน แม้ว่าฮ่องเต้จะโปรดปรานฮองเฮาโดยไม่ได้สนใจเรื่องนี้ทว่าคำพูดคนนั้นน่ากลัว แม้ว่าฮ่องเต้จะไม่ถือสา ทว่าลับหลังฮองเฮากลับต้องเช็ดน้ำตาอยู่บ่อยครั้ง

        “ตบรางวัล!”

        หมอหลวงฉินโบกมือ“กระหม่อมไม่ต้องการรางวัลพ่ะย่ะค่ะ เพียงอยากขอให้ฮองเฮาทรงบอกกระหม่อมว่าใครเป็นผู้จ่ายโอสถให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

        ฮองเฮาเม้มปากไม่ตอบถึงอย่างไรเมื่อเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปจะส่งทั้งผลดีและผลเสียต่อแม่นางเซี่ยเหอหากแม่นางเซี่ยเหอไม่คิดจะแพร่งพรายออกไปด้วยตัวเอง นางก็ไม่อาจตัดสินใจแทนอีกฝ่ายได้

        “คุณหนูไป๋มาถึงแล้ว”

        แม่นมชิวออกไปต้อนรับแล้วจูงมือของไป๋เซี่ยเหอเดินเข้ามาตอนนี้ไป๋เซี่ยเหอคือแหล่งทองคำในสายตาของนาง

        หมอหลวงฉินมองไป๋เซี่ยเหออย่างครุ่นคิด“เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอเดินเข้ามาถวายบังคมอย่างมีมารยาท

        “รีบมานั่งข้างข้าเร็ว”

        ความปีติยินดีบนใบหน้าของฮองเฮานั้นปิดไม่มิด

        ความจริงแล้วไป๋เซี่ยเหอได้ยินถ้อยคำของหมอหลวงฉินตั้งแต่ตอนที่นางยืนอยู่หน้าประตูแล้วทว่าเพื่อความปลอดภัย นางจึงขอตรวจชีพจรของฮองเฮาด้วยตนเอง

        ผ่านไปนานไป๋เซี่ยเหอก็คลี่ยิ้ม “ยินดีด้วยเพคะฮองเฮา หากเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกครึ่งเดือนก็จะทรงพระครรภ์ได้เหมือนคนปกติเลยเพคะ”

        “จริงหรือ? เช่นนั้นก็ดีจริงๆ!”

        สวรรค์รู้ดีว่านางดื่มยารสขมปร่ามากเพียงใดเพื่อบำรุงร่างกายตลอดหลายปีมานี้ทว่าอาการก็ยังไม่ดีขึ้น

        แม้ว่านางจะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ทว่าท้ายที่สุดแล้วนางก็ยังโดดเดี่ยว แม้ว่าจะรับเลี้ยงฮั่วอวิ๋นเยียน ทว่าถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดเขาในใจจึงยังรู้สึกเสียดาย

        “แม่หนูเซี่ยเหอขอบใจเจ้านะ” ฮองเฮากล่าวขณะที่ไป๋เซี่ยเหอกำลังเตรียมยาชุดใหม่ให้ฮองเฮาทั้งคู่อยู่ห่างเพียงฉากกันลมกั้นเท่านั้น

        ฮองเฮาเปรียบเทียบแผนภาพที่กรมวังส่งมาก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “แม่หนูเซี่ยเหอ งานสมรสของเจ้ากับไท่จื่อจะมีขึ้นในปลายเดือนนี้แล้วกระมัง”

        ทันช่วงหลังปีใหม่พอดิบพอดี

        มือที่กำลังถือมีดเงินของไป๋เซี่ยเหอหยุดชะงักทันทีจนแทบจะบาดนิ้วนาง

        “กราบทูลฮองเฮาใช่แล้วเพคะ”

        งานสมรสระหว่างนางกับฮั่วหมิงเชินใกล้เข้ามาแล้วนางต้องวางแผนให้ดีว่าจะล้มเลิกงานสมรสนี้อย่างไร

        “แม้ว่าข้าจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเจ้าแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้ากับไท่จื่อไม่เหมาะสมกันเอาเสียเลย”

        ไป๋เซี่ยเหอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นธรรมชาติ “เหตุใดฮองเฮาถึงทรงคิดเช่นนี้เพคะ?”

        “แม้ว่าพระราชวังต้องห้ามนี้จะรุ่งโรจน์เจิดจรัสแต่กลับเป็นเพียงกรงทองเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบเจ้ากับนกขมิ้นแล้วข้ารู้สึกว่าเจ้าเหมือนอินทรีมากกว่าเมื่อพบคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งก็จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมเจ้าทรหดมากแต่ก็กล้าหาญเช่นเดียวกัน”

        ไม่มีใครเคยกล่าวถ้อยคำเช่นนี้กับไป๋เซี่ยเหอนับตั้งแต่นางทะลุมิติมา

        น้ำเสียงของฮองเฮาอ่อนโยนละมุนละไมราวกับมารดาที่เปิดอกคุยกับบุตรก็ไม่ปาน

        ไป๋เซี่ยเหอเริ่มจัดเตรียมยานางยิ้มบาง “จริงหรือเพคะ?หม่อมฉันขอบพระทัยสำหรับคำชมเชยของฮองเฮาเพคะ”

        ฮองเฮาเงียบไป ทว่าท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อถึงอย่างไรสตรีในยุคนี้ก็มีสถานะต่ำต้อย แม้ว่าจะได้สามีที่ไม่ใช่คนดีสตรีก็ทำได้เพียงกัดฟันและกล้ำกลืนเลือดลงท้องไปเท่านั้น!

        เมื่อฮองเฮาเห็นไป๋เซี่ยเหอไม่พูดไม่จาก็นึกว่าไป๋เซี่ยเหอทุกข์ใจ จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก มีเพียงความรู้สึกปวดใจเท่านั้น

        ทว่าไหนเลยนางจะรู้ว่าภายในใจของไป๋เซี่ยเหอนั้นกลับเป็นอีกโลกหนึ่ง

        ในฐานะที่เป็นจิ้งจอกน้อยและทหารรับจ้างที่มาจากยุคปัจจุบันไป๋เซี่ยเหอจะยอมปล่อยให้ผู้คนบงการชีวิตของตนได้อย่างไร?

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอเดินออกมาจากตำหนักของฮองเฮานางก็เห็นฝูเอ๋อร์ยืนรออยู่หน้าประตู

        ส่วนข้างกายฝูเอ๋อร์...

        “หมอหลวงฉิน”ไป๋เซี่ยเหอกล่าวพลางคารวะ

        ถือว่าเป็นคนรู้จักเช่นกันถึงอย่างไรยามที่นางเป็นจิ้งจอกที่ทั้งป่วยทั้งบาดเจ็บ ก็ได้หมอหลวงฉินช่วยรักษาให้

        “คุณหนูใหญ่สกุลไป๋”

        หมอหลวงฉินไม่ได้วางมาดเหนือกว่าเขาคารวะตอบในแบบเดียวกัน

        “ท่านรอข้าอยู่หรือ?”

        ไป๋เซี่ยเหอยกมุมปากขึ้นนางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง

        ใบหน้าชราของหมอหลวงฉินขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อยเขาตัดสินใจครั้งสำคัญได้แล้ว ทันใดนั้นเขาก็คำนับไป๋เซี่ยเหอ “คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ชายชราอยากจะขอโทษท่านสำหรับความบุ่มบ่ามเมื่อครั้งก่อน”

        ไป๋เซี่ยเหอเบี่ยงกายหลบเล็กน้อย

        “ครั้งไหนหรือ?”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่ได้ตั้งใจทำให้เขาลำบากเพียงแต่นางนึกไม่ออกว่าตนเองกับเขาเคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรกันมาก่อน

        ใบหน้าของหมอหลวงฉินเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดทันที“ครั้งที่ฝ่าบาททรงถูกพิษ”

        ไป๋เซี่ยเหอพยายามย้อนความทรงจำจากนั้นนางก็นึกออกว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นด้วย

        “ที่ท่านบอกว่าหากข้าช่วยชีวิตฝ่าบาทได้จะเอียงศีรษะให้ข้าเตะอย่างนั้นหรือ?”

        “แค่กๆ” หมอหลวงฉินไอก่อนจะยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนเขามองไม่เห็นความดูแคลนและเย่อหยิ่งในแววตาของอีกฝ่ายจึงรู้สึกชื่นชมสตรีที่อยู่ตรงหน้าเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

        “วิสัยทัศน์ของชายชราคับแคบเกินไปข้าไม่ทันตระหนักว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า คุณหนูไป๋ได้โปรดให้อภัยในความไร้มารยาทของชายชราด้วยเถิด”

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มน้อยๆ นางรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยกับหมอหลวงฉินที่มีความสามารถสูงส่งทั้งยังมีความยืดหยุ่น“ข้าลืมเรื่องเหล่านั้นไปนานแล้ว”

        หมอหลวงฉินยิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจพลางทำท่าเชื้อเชิญ “ข้าขอเชิญคุณหนูไป๋ไปสนทนากันที่สำนักแพทย์หลวงได้หรือไม่?”

        ใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเชื่อฟังและอ่อนโยนนางไม่ปฏิเสธ “ย่อมเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

        ตลอดทางที่มายังสำนักแพทย์หลวงมีผู้คนทักทายหมอหลวงฉินจำนวนไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขามีบารมีสูงส่ง

        “คุณหนูไป๋ชายชราขอละลาบละล้วงถามสักประโยคได้หรือไม่? ข้าอยากรู้ว่าเจ้าเป็นคนจ่ายยาให้ฮองเฮาหรือ?”

        ------------------------