มรสุมรักซาตาน_End

        จนกระทั้งเวลาย่างเข้าหกโมงเย็น จันทิมันตุ์ก็เลิกงาน และเก็บของทำความสะอาด จันทิมันตุ์ก็ยังเห็นกฤตยชญ์ ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอยู่เลย

        “คุณกฤตยชญ์คะ ร้านปิดแล้วนะคะ กรุณาลุกขึ้นแล้วออกไปจากร้านได้แล้วค่ะ ฉันจะเก็บร้าน” จันทิมันตุ์เดินเข้ามาหาคนตัวโต และร้องบอกด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะนุ่มนวลเท่าไรนัก

        “พี่ช่วยเก็บ” กฤตยชญ์ลุกขึ้น ยื่นมือใหญ่ไปหยิบเก้าอี้ขึ้นมาหวังจะช่วยอีกแรง

        “ไม่ต้อง!! ฉันทำเองได้”

        จันทิมันตุ์ตวาดปฏิเสธการช่วยเหลือนั้นในทันที พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กดึงเก้าอี้นั้นมา เพื่อจะเอาไปจัดเก็บไว้เอง แต่พอจะก้าวเดินไป กลับรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนศีรษะขึ้นมาอย่างกระทันหัน จนเซไปนิดหนึ่ง

        กฤตยชญ์ซึ่งจับจ้องมองดูคนตัวเล็ก อยู่อย่างห่วงๆ พอเห็นคนตัวเล็กกำลังเซถลา เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ ก็รีบเข้ามาโอบกอดประคองไว้มั่น

        “บอกแล้วให้พี่ช่วย มนกำลังท้องอยู่นะ เป็นห่วงลูกบ้างสิ เกิดล้มไปจะทำยังไง” กฤตยชญ์เผลอต่อว่าคนตัวเล็กออกไป ด้วยน้ำเสียงเข้มดุ

        “อย่าได้มาว่าอย่างนี้ อย่ามาบอกว่าฉันไม่ห่วงลูก เขาเป็นลูกของฉัน ทำไมฉันจะไม่ห่วงเขา คุณนั้นแหละไม่ต้องมายุ่ง จะไปไหนก็ไป ไปให้ไกลๆ เลย”

        จันทิมันตุ์ร้องบอกคนตัวโต ด้วยน้ำเสียงเนืองๆ พร้อมกับอิงศีรษะซบลงที่อกแกร่ง เพราะอาการวิงเวียนศีรษะยังไม่หาย

        ซึ่งจันทิมันตุ์ก็แปลกใจเหมือนกัน ว่าทำไมอาการแพ้ท้องมาเกิดเอาตอนนี้ได้ เพราะปกติเธอจะมีอาการในตอนเช้า ในเวลาที่ท้องว่าง หรืออาจจะเป็นเพราะว่า พอเห็นหน้ากฤตยชญ์ ความรู้สึกของเธอไม่คงที่ขึ้นๆ ลงๆ มีทั้งดีใจ เสียใจ น้อยใจ เครียด สับสนตีกันจนวุ่นวายไปหมด และนี่อาจจะเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เกิดอาการแพ้ท้องขึ้นมา ในเวลานี้ก็เป็นได้

        “ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ลูกเมียพี่อยู่ตรงนี้ที่นี่ พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเราจะไปด้วยกันกับพี่” กฤตยชญ์บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่กว่าครั้งไหนๆ และยังแอบก้มลงไปจุมพิต ที่กลุ่มเส้นผมนุ่มสลวยหอมกรุ่น อย่างหักห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่

        “ใครเป็นลูกเมียคุณกัน ที่นี่ไม่มีลูกเมียคุณ ไปซะเถอะ!”

        จันทิมันตุ์ยังคงคัดค้านคำพูดของคนตัวโต และขับไล่ไสส่งอยู่อย่างนั้น ทั้งที่ตัวเองก็แทบจะพยุงตัวเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เพราะอาการแพ้ท้อง มันเหมือนจะเพิ่มความรุนแรงขึ้นมาเรื่อยๆ

        “มีสิก็มนไงเมียพี่ และลูกในท้องก็เป็นลูกของเรา ยังจะว่าไม่มีอีกหรือ ไม่เอาแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรในตอนนี้ เราไปนั่งพักก่อนนะ” กฤตยชญ์จับประคองร่างบาง ให้เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ ที่อยู่ข้างฝาผนัง

        “ไหวไหม? ไปหาหมอดีไหม?” กฤตยชญ์จ้องมองใบหน้าซีดเซียว ที่หลับตาพริ้ม ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

        “ไม่!! ไม่ไปหาหมอ นี่เป็นอาการแพ้ท้องเท่านั้นเอง เดี๋ยวสักพักก็จะดีขึ้นแล้ว”

        จันทิมันตุ์พูดปฏิเสธ ด้วยน้ำเสียงเนืองๆ เพราะหากไปหาหมอก็จะต้องมีค่าใช้จ่ายขึ้นมา ซึ่งตอนนี้เธอกำลังใช้เงินอย่างประหยัด ไม่อยากจะใช้อะไรสุรุ่ยสุร่าย กลัวว่าจะไม่มีค่ารักษาในวันที่คลอดลูก

        “โอเค! งั้นนั่งอยู่นี่ก่อนแล้วกันนะ รอให้หายก่อน แต่ถ้ายังไม่หายพี่จะพาไปหาหมอ”

        กฤตยชญ์ยื่นมือใหญ่ไปจับแก้มนวลเนียน ที่ตอนนี้ซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด โดยใช้หัวแม่โป้งลูบไล้เบาๆ ก่อนจะผละออกห่าง เพื่อไปทำการเก็บโต๊ะเก้าอี้ให้แล้วเสร็จ เพราะเจ้าหล่อนยังเก็บค้างอยู่ยังไม่เสร็จดี

        พอเก็บโต๊ะเก้าอี้เสร็จ ก็ค่อยเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กอีกครั้ง

        “เป็นไงบ้าง?” กฤตยชญ์ร้องถามคนตัวเล็กขึ้น ที่ตอนนี้เจ้าหล่อนลืมตาขึ้น และจับจ้องมองการกระทำของเขาอยู่เงียบๆ โดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา

        “ดีขึ้นแล้วล่ะคะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ คุณไปได้แล้วล่ะ และไม่ต้องมาที่นี่อีก” จันทิมันตุ์เงยหน้ามองดูใบหน้าครามครัน ด้วยสายตานิ่งขึง ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ให้เห็น

        “พี่บอกเราแล้วไง ว่าพี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น เราจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง” กฤตยชญ์บอกกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มั่นคงและคาดหวัง

        “เราไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันอีกแล้ว คุณอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยค่ะ” ว่าแล้วจันทิมันตุ์ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งอยู่ เดินออกห่างไปจากตรงนั้น โดยไม่คิดจะรับฟังอะไรอีกเลย

๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓