เร็นที่เห็นว่าอาจารย์ลิลลี่ได้เดินออกจากห้องไปแล้วนั้นก็เตรียมที่จะออกจากห้องไปบ้างมือเรียวสวยจัดการเก็บเอกสารลงในกระเป๋าเอกสารที่นำติดตัวมาด้วยอย่างระมัดระวังเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างโปร่งบางจึงลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังประตูห้องทันที
“เดี๋ยวก่อนสิเร็น รอเฟย์ด้วย”
แต่ก่อนที่มือเรียวสวยจะทันได้ผลักประตูห้องประชุมขนาดย่อมให้เปิดออกก็มีเสียงเรียกเอาไว้เสียก่อนเด็กหนุ่มหันไปมองตามเสียงก็พบเข้ากับร่างของเฟรย่าที่รีบเดินตามหลังมาที่ประตูห้อง
เมื่อเห็นว่าเฟรย่าเดินมาถึงตัวเขาแล้วมือเรียวสวยของเร็นก็เอื้อมไปผลักประตูห้องให้เปิดออก ก่อนที่จะหลบทางให้เฟรย่าเดินออกไปก่อนแล้วเขาจึงจะค่อยเดินตามออกไปทีหลัง
“ขอบใจนะ ว่าแต่เร็นจะไปไหนต่อเหรอ”
“เราจะขึ้นไปจ่ายค่าเทอมบนชั้นสองต่อน่ะ”
“เหมือนเฟย์เลยถ้างั้นเฟย์ขอไปด้วยคนสิ”
“ได้ครับ”
หลังจากนั้นเด็กหนุ่มเด็กสาวก็พากันเดินไปตามทางเดินเพื่อตรงไปยังจุดหมายซึ่งก็คือห้องธุรการบนชั้นสองของอาคาร
“ว่าแต่ทำไม่หลังๆ มานี้เร็นไม่ค่อยมาไลฟ์เลยเหรอปกติเร็นจะมาไลฟ์ทุกวันหนิ แต่ว่า่นี้เร็นมาไลฟ์แค่ 3 วันต่อสัปดาห์เอง”
“่นี้เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเข้าเรียนที่นี่น่ะเราอยากที่จะศึกษาทำความเข้าใจข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องให้ได้มากที่สุดก่อนเปิดเทอมเลยไม่ได้ไลฟ์บ่อยๆ แบบ่แรกๆ ”
“ว้าว! เร็นขยันมาก ศึกษาหาข้อมูลก่อนเปิดเทอมด้วยเฟย์อยากขยันให้ได้แบบเร็นจัง! ว่าแต่เร็นขยันแบบนี้ตำแหน่งนักเรียนทุนเรียนฟรีของสาขาเราจะต้องตกเป็ของเร็นอย่างแน่นอน!”
เฟรย่าพูดออกมาด้วยตาที่เป็ประกายพร้อมกับทำท่าชูกำปั้นขึ้นด้วยมือทั้งสองข้างประกอบตอนพูดทำให้เ้าหล่อนในตอนนี้แลดูเหมือนกับตัวการ์ตูนในทีวีที่เด็กๆ ชอบดูในตอนเช้าเป็อย่างมาก
“เราก็หวังว่าจะเป็แบบนั้น”
เร็นพูดออกมาตามตรงพร้อมกับยิ้มบางๆเขาไม่คิดที่จะปิดบังความตั้งใจของตัวเองในเื่ที่อยากได้ทุนเรียนฟรีกับคนอื่น
“พวกเรามาถึงแล้วเข้าไปกันเถอะ”
เร็นพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำเฟรย่าเข้าไปในห้องธุรการโชคดีที่เขากับเฟรย่าเป็สองคนแรกที่เข้ามาจ่ายค่าเทอมสำหรับสาขาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมทำให้ไม่ต้องเสียเวลาในการรอคิว
ค่าเทอมเต็มจำนวนที่จะต้องจ่ายนั้นมีมูลค่าสูงถึง500,000 ริปปอนส์ ด้วยความที่เป็มหาวิทยาลัยเอกชนและหลักสูตรที่ทางสาขาวิชาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมเลือกนำมาสอนนั้นเป็หลักสูตรระดับมาตรฐานนานาชาติรวมถึงมีอุปกรณ์ต่างๆที่ต้องใช้ในการเรียนการสอนจำนวนหลากหลายชิ้น ดังนั้นค่าเทอมจึงสูงตามไปด้วย
“ได้รับเงินครบตามจำนวนเรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวเชิญน้องไปรอรับใบเสร็จจากทางด้านนั้นได้เลยนะคะ”
เ้าหน้าที่พูดขึ้นหลังจากได้รับเงินที่เร็นจ่ายไปครบตามจำนวนผ่านบัตรเดบิต
“ขอบคุณครับ”
เด็กหนุ่มเอ่ยขอบคุณก่อนที่จะเดินตรงไปยังจุดรับใบเสร็จที่อยู่ถัดออกไปอีกโซนโชคดีที่พอเขาไปถึงใบเสร็จก็ตีพิมพ์ออกมาพอดี ทำให้ไม่ต้องเสียเวลารอ
“ขอบคุณครับ”
มือเรียวสวยเอื้อมไปรับใบเสร็จจากเ้าหน้าที่ที่ยื่นมาให้เก็บใส่กระเป๋าพร้อมกับพูดขอบคุณ
เร็นหันไปมองเฟรย่าและพบว่าเด็กสาวหน้าตาเหมือนตัวการ์ตูนยังทำเื่จ่ายเงินค่าเทอมไม่เสร็จจึงเดินเข้าไปหาเพื่อทำการบอกลา
“เราไปก่อนนะเฟรย่าขอบคุณมากสำหรับวันนี้ เอาไว้เจอกันใหม่ครับ”
“ได้ๆ เอาไว้เจอกันวันปฐมนิเทศนะ ว่าแต่เฟย์ขอBeetalk เร็นหน่อยได้ไหม เราจะได้ติดต่อกันได้”
เร็นชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะเขาไม่สะดวกใจที่จะให้ช่องทางการติดต่อกับใครง่ายๆแต่ก็คิดกับตัวเองได้ว่าเฟรย่าท่าทางดูเป็คนจริงใจ เป็คนไม่ได้เลวร้ายเหมือนกับอดีตเพื่อนจอมเสแสร้งของเขาตัวเขาที่เจอคนมาเยอะ เจอคนมาหลากหลายรูปแบบทั้งจากโลกนี้ในชาติก่อน และจากโลกมิติ100 โลก ย่อมที่จะดูคนออกว่าใครเป็ยังไง ใครมาดีหรือมาร้าย
และถึงแม้ว่าตัวเขาไม่อยากที่จะสุงสิงกับใครและไม่ได้อยากที่จะไว้ใจใครง่ายๆแต่การมีเฟรย่าเป็เพื่อนก็ไม่ได้เป็เื่ที่เสียหายอะไร แถมเ้าหล่อนยังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชื่นชมและอยากมีเขาเป็เพื่อนอย่างจริงใจอีกด้วย
“นี่ครับ Beetalk ของเรา”
เร็นพูดพร้อมกับเปิดคิวอาร์โค้ดBeetalk ของเขาให้เฟรย่าสแกน
เฟรย่ารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยความตื่นเต้นก่อนจะเปิดเข้าแอพ beetalk เพื่อสแกนคิวอาร์โค้ดที่เร็นยื่นมาให้เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอได้กลายเป็เพื่อนกับสตรีมเมอร์ที่ตัวเองชื่นชอบแถมยังได้คอนแทคติดต่อส่วนตัวมาด้วย
“โอเค เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณนะเร็นเอาไว้เจอกันวันปฐมนิเทศนะ”
“ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราขอตัวไปก่อนนะ”
“บ๊ายบาย”
หลังจากบอกลากับเฟรย่าเสร็จ เร็นก็เดินตรงไปยังลานจอดรถก่อนที่จะขับรถออกจากมหาวิทยาลัยไปทันที
“อะไรกัน เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย ถ้างั้นแวะหาอะไรกินก่อนกลับบ้านดีกว่าี้เีทำอาหารกินเอง”
เร็นพึมพำกับตัวเองออกมาเบาๆ เมื่อหันไปเห็นนาฬิกาดิจิทัลที่ติดอยู่กับตัวรถกำลังโชว์ว่าขณะนี้เป็เวลา12.00 นาฬิกาแล้ว หลังจากนั้นเด็กหนุ่มจึงขับรถไปด้วยสอดส่องหาร้านอาหารไปด้วยก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นร้านอาหารแห่งหนึ่งที่เป็ร้านอาหารที่จัดจำหน่ายอาหารของประเทศจีแปง ท่าทางดูน่ากินมือเรียวสวยจึงหักพวงมาลัยขับรถเข้าไปจอดตรงลานจอดรถของทางร้านทันที
ร่างโปร่งบางก้าวลงจากรถเมื่อจอดรถเสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนจะก้าวขาไวไวไปยังประตูทางเข้าของร้านอาหารเพื่อไปหาอะไรกินทันที ตอนนี้เขาหิวมากเสียจนสามารถกินปลาเข้าไปได้หลายๆตัวทีเดียวเชียวแหละ
เมื่อเข้ามาในร้านเด็กหนุ่มเลือกที่จะเดินไปนั่งตรงบริเวณริมหน้าต่างติดกับกระจกบานใหญ่ที่เมื่อมองออกไปจะเห็นเป็สวนที่ตกแต่งสไตล์มินิมอลน่ารักๆตามแบบฉบับของประเทศจีแปง หลังจากนั่งได้ไม่นานพนักงานก็เดินมาที่โต๊ะเพื่อรับออเดอร์เขาเลือกที่จะสั่งซูชิ ซาชิมิ ข้าวหน้าปลาไหล เทมปุระ และน้ำชาเขียวมากิน
เร็นนั่งเหม่อมองออกไปยังสวนสไตล์จีแปงของร้านในระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟมันทำให้เขาอดที่นึกถึง่เวลาที่เข้าไปทำภารกิจในโลกมิติที่มีแบ็คกราวน์เป็ประเทศจีแปงไม่ได้ในโลกนั้นเขาได้รับภารกิจมาว่าจะต้องทำยังไงก็ได้ให้ซามูไรเ้าของร่างกลายเป็ซามูไรยอดฝีมืออันดับหนึ่งในใต้หล้าให้ได้
รวมถึงในโลกนั้นตัวเขาชอบที่จะนั่งมองสวนสไตล์จีแปงยามว่างอย่างเช่นตอนนี้หลังจากที่ฝึกมาเหนื่อยๆเพราะมันช่วยให้ผ่อนคลาย สบายกายสบายใจขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ และหลังจากที่เร็นคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปได้สักพักพนักงานก็ยกอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ
เร็นลงมือทานอาหารตรงหน้าทันทีด้วยความหิวแต่หลังจากกินไปได้ไม่ถึง 10 คำ สายตาเ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นร่างของคนสองคนที่จัดอยู่ในกลุ่มคนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดกำลังเดินเข้ามาภายในร้านสองคนที่ว่านั้นคือลูเธอร์อดีตว่าที่คู่หมั้นของเขาและ ลูซี่คู่ขาของลูเธอร์ อันที่จริงถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าเ้าหล่อนเป็เพียง ‘ไม้กันหมา’ ของลูเธอร์เท่านั้น ด้วยความที่ลูเธอร์มีคนมาชอบและตามวอแวเยอะเ้าตัวเลยไปขอให้ลูซี่เพื่อนสมัยเด็กมาเป็ไม้กันหมาให้เพื่อตัดความรำคาญ และดูเหมือนว่าเ้าหล่อนเองก็เต็มใจที่จะรับบทบาทนี้มากเสียด้วย
เด็กหนุ่มพยายามทำตัวเองให้ดูตัวเล็กมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้สองคนนั้นมองเห็นและก็นับว่าเป็โชคดีของเขาที่สองคนนั้นเลือกที่จะไปนั่งตรงโซนที่อยู่ห่างจากจุดที่เขานั่งไปไกลพอสมควร
ถ้าถามว่าทำไมตระกูลเรย์มิงตันถึงได้พยายามที่จะจับเขาหมั้นหมายกับลูเธอร์นั้นก็คงตอบได้ว่ามีสาเหตุด้วยกันสามสาเหตุหลักๆ หนึ่งคือเพราะลูเธอร์เป็ทายาทคนโตจากตระกูลดังที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่อันดับต้นๆของประเทศอย่างเช่นโครงการบ้าน คอนโด อาคาร สำนักงานต่างๆ อีกทั้งยังมีธุรกิจอื่นๆที่อยู่ในเครืออีกหลากหลายธุรกิจ คนพวกนั้นจึงหวังที่จะใช้เขาเป็เครื่องมือในการเกี่ยวดองกับตระดูลอาร์กเพื่อที่จะขยายฐานทางธุรกิจของตระกูลกว้างขึ้น
สองเพราะเขาเป็ เพศชายกลุ่มพิเศษซึ่งก็คือเป็กลุ่มที่สามารถตั้งครรภ์ได้ ดังนั้นคนพวกนั้นจึง้าที่จะให้เขาแต่งงานและมีทายาทกับลูเธอร์เพื่อที่จะทำให้ตระกูลอาร์กมาเกี่ยวดองกับตระกูลเรย์มิงตันได้อย่างสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น
และสามเพราะเขามีสายเืของเรย์มิงตันไหลเวียนอยู่ในตัว100 เปอร์เซ็นต์ และนี่คือจุดที่ทำให้ตระกูลอาร์กยอมรับในสัญญาหมั้นหมายในอนาคตระหว่างเร็นกับลูเธอร์มากกว่ามาร์ตี้กับลูเธอร์
อันที่จริงแล้วมีแค่คนในครอบครัวตระกูลเรย์มิงตันและคนในครอบครัวตระกูลอาร์กเท่านั้นที่รับรู้ว่าเร็นคือลูกที่แท้จริงของตระกูลเรย์มิงตันที่หายตัวไปั้แ่เกิดเหตุที่ทางตระกูลเรย์มิงตันยอมให้ทางตระกูลอาร์กรับรู้เื่นี้เพราะนายใหญ่ของตระกูลทั้งสองคนนั้นสนิทกันมากเหมือนกับเป็พี่เป็น้องกันจริงๆถึงแม้ว่าเื่การทำงานจะไม่เคยแลกเปลี่ยนกันเลยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะถือว่ายังมีความเป็คู่แข่งกันอยู่ในแวดวงธุรกิจแต่ถ้าเป็เื่ส่วนตัวแล้วนั้นนายใหญ่ทั้งสองมักจะไม่มีความลับต่อกันและกัน
‘คิดว่าวันนี้จะเป็วันที่ดีของเราแล้วเสียอีกทำไมต้องมาเจอสองคนนี้ด้วยนะ’
เร็นคิดในใจอย่างหงุดหงิดพลางกินอาหารตรงหน้าให้ไวมากยิ่งขึ้น เพื่อที่จะพาตัวเองออกไปจากร้านอาหารแห่งนี้ให้ได้ไวที่สุด
ใช้เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็กวาดอาหารที่สั่งมาลงไปในกระเพราะจนหมดเกลี้ยงมือเรียวสวยกดปุ่มเรียกพนักงานมาเก็บเงินทันทีอย่างไม่รีรอและเมื่อพนักงานพนักงานเดินมาถึงเขาก็เลือกที่จะจ่ายเป็เงินสดไป
แต่ในระหว่างที่เขากำลังนั่งรอเงินทอนอยู่นั้นกลับได้ยินเสียงๆ หนึ่งดังขึ้นมาใกล้ๆ กันกับโต๊ะที่เขานั่งอยู่
“เร็น ใช่นายจริงๆ ด้วย ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ตามฉันมา?”
ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าเสียงที่เอ่ยทักเขาขึ้นมานี้เป็เสียงของลูเธอร์เขาจึงเลือกที่จะเมินไม่สนใจต่อเสียงเรียกนั้น แถมยังแอบกรอกตาให้กับประโยคหลังที่ว่าเขาแอบตามอีกฝ่ายมาเขาเข้ามาในร้านนี้ก่อนเถอะ! แอบตามอะไรล่ะ
“นี่! ฉันพูดกับนายอยู่นะไม่ได้ยินเหรอ”
ลูเธอร์ที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมหันมาพูดด้วยจึงถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเร็น
เร็นที่เห็นว่าลูเธอร์นั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามตัวเองก็รีบลุกขึ้นยืนเตรียมที่จะเดินออกไปจากร้านทันทีโดยที่ไม่คิดที่จะรอรับเงินทอนแล้ว นาทีนี้การพาตัวเองออกไปจากที่นี่เป็เื่ที่สำคัญที่สุด
“เดี๋ยวก่อน!”
แต่ก่อนที่เร็นจะได้ก้าวเดินออกไปลูเธอร์ก็คว้าเข้าที่แขนอันบอบบางของเร็นและออกแรงดึงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เร็นเดินหนีไป
“นี่นายเป็อะไร! จะเรียกร้องความสนใจอะไรอีก”
“ปล่อย”
เร็นหันกลับไปมองลูเธอร์ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งติดเ็าจนลูเธอร์แอบชะงักไปนิดนึงเพราะเร็นไม่เคยใช้น้ำเสียงและท่าทางแบบนี้กับเขามาก่อน
“นี่นายเป็อะไร ไม่พอใจอะไรฉัน”
เร็นเลือกที่จะเงียบแทนการตอบ
“แล้วนี่นายหนีออกจากบ้านทำไม นายไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่ยอมบอกฉันเหมือนตอนที่นายหนีออกมาอย่างรอบก่อนๆ”
เร็นถอนหายใจออกมาเบาๆสาบานได้เลยว่าบทสนทนาในตอนนี้เป็บทสนทนาที่ลูเธอร์พูดกับเขามากที่สุดั้แ่ที่รู้จักกันมาเพราะอีกฝ่ายนั้นค่อนข้างที่จะรำคาญเขาเอามากๆ จึงเป็เื่ยากที่อีกฝ่ายจะพูดคุยกับเขาในเวลาปกติและนั่นทำให้เด็กหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาทักกันทำไม อีกทั้งยังพูดเยอะกว่าปกติอีกด้วย
และก่อนที่สถานการณ์จะแย่ลงไปมากกว่าเดิมพนักงานก็เอาเงินมาทอนให้เร็นพอดี เด็กหนุ่มจึงรีบดึงแขนออกจากเกาะกุมของลูเธอร์มารับเงินใส่กระเป๋าก่อนจะก้าวไวไวเพื่อตรงไปยังประตูทางออก
“เดี๋ยวก่อนเร็น นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าตอนนี้นายไปอยู่ที่ไหน”
ลูเธอร์ยังคงไม่ลดละความพยายามที่เข้ามาถามเอาความจริงจากเร็น
เรียกได้ว่าในตอนนี้ภาพลักษณ์คุณชายเย็นของลูเธอร์ที่สั่งสมมาเป็เวลานานนั้นพังลงอย่างไม่เป็ท่าด้วยเพราะความหงุดหงิดจากคนที่ปกติแล้วจะต้องเอาแต่ตามตอแยออดอ้อนและวุ่นวายกับเขา ในเวลานี้กลับมีท่าทางที่ห่างเหินและไม่สนใจกันแถมยังทำท่าทางราวกับว่าการที่ได้เจอเขานั้นเป็เื่ที่โชคร้ายมากๆอีกด้วย
“ช่วยผมด้วยครับ ผู้ชายคนนั้นเป็โรคจิตที่พยายามจะคุกคามผม”
เร็นพูดกับพนักงานผู้ชายในร้านคนหนึ่งพร้อมกับชำเลืองหางตาไปมองลูเธอร์เป็การบอกกับพนักงานเป็นัยๆ ว่าผู้ชายโรคจิตที่พูดถึงก็คือคนๆ นี้
“นี่! ฉันไม่ใช่โรคจิตจะยั่วโมโหกันหรือไง”
ลูเธอร์พูดขึ้นอย่างโมโหพร้อมกับทำท่าจะเข้ามาหาเร็นอีกครั้งแต่พนักงานของร้านก็มากันเขาเอาไว้ก่อน เร็นที่เห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งออกจากร้านไปขึ้นรถก่อนที่จะรีบสตาร์ทรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว
“เห้อ! ซวยจริงๆเลยทำไมหมอนั่นต้องมากินข้าวร้านเดียวกับเราด้วยนะ!”
เร็นบ่นออกมาอย่างเสียไม่ได้อุตส่าห์คิดว่าหมอนั่นไม่น่าจะเห็นเขาแล้วเชียว สงสัยเขาคงจะต้องหาเวลาว่างไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ตามความเชื่อของคนประเทศเทียร่าบ้างแล้วจะได้ไล่สิ่งอัปมงคลและก้อนแห่งความโชคร้ายออกจากชีวิตของเขาไปได้อย่างถาวร
------------------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : วันนี้มาลงให้สองตอนแบบจุกๆ ซึ่งตอนนี้คนละฟีลกับตอนก่อนหน้าเลย
ตอนนี้มีความอยากหยุมหัวคน!!!!! ฮีเป็ไรของฮีก่อน มาเอาไรลูกชั้นมูฟออนไปไกลมากแล้วค้า
ปล. สปอยล์อีกรอบคับพี่เจย์กับน้องใกล้จะได้เจอกันจริงๆแล้วรอติดตามได้เล้ยยยย
1K
