บันทึกเทพสงคราม

        บทที่ 43 เท้านภาปะทะเท้าประกายแสง

        ตูม...เสียงระเบิดดังสั่นสะเทือนจนพื้นลานประลองสั่นไหวนับเป็นการโจมตีรุ่นแรงเทียบเท่ายอดฝีมือระดับกำเนิดพลังขั้นห้ากลางๆได้เลยทีเดียวพลังขุมนี้แม้ยังไม่อาจทำลายบุปผาหวนคืนแต่สร้างอาการบาดเจ็บให้ไม่น้อย

        “ยัยอ้วน เล่นกันถึงตายเลยนะนั่น” เด็กอ้วนใบหน้าดำมืดอารมณ์โมโหพุ่งปี๊ดขึ้นมาร่างสีทองกระพริบแว้บ... หายไปจากที่เดิมไปปรากฏห่างจากหงส์เยี่ยสิบก้าวแล้วกระพริบอีกคราร่างหายไปปรากฏข้างกายหงส์เยี่ยอย่างรวดเร็ว

        “กล้าเรียกฉันว่ายัยอ้วนรึ เอ๊ะ...มีท่าเท้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”หงส์เยี่ยอารมณ์คุณหนูขึ้นเช่นกันที่ถูก เด็กอ้วนเรียกเช่นนี้ แต่เพิ่งเอ่ยตั้งใจจะด่าสักสองสามคำลู่เฉียวกลับมีท่าเท้าที่ร้ายกาจจนเข้ามาประชิดตัวได้ร่างหงส์เยี่ยที่อ้วนท้วนน่ารักเลือนหายไปด้วยท่าเท้านภา ถอยห่างไปสิบก้าวราวกับล่องหนลู่เฉียวไม่ยอมแพ้ขยับเท้าครั้งร่างเลือนไป ก่อนจะปรากฏไม่ห่างเช่นเดิมเด็กหญิงหงส์เยี่ยจิปากอย่างขัดข้องใจ รีบก้าวเท้านภายืดระยะออกแต่ลู่เฉียวตามมาอย่างรวเร็วราวกับเชื้อโรคเกาะตามร่างประดุจเงา

        หนึ่งถอย หนึ่งตาม เห็นเงาเลือนพร่ามัวราวกับหมอกควัน ทั้งสองถึงกับทุ่มเทสุดฝีเท้าอย่างไม่ลดราวาศอกแม้แต่น้อยกลายเป็นการประลองฝีเท้าที่ตื่นตาตื่นใจจนเหล่าผู้ชมต่างเพ่งสมาธิมาที่ลานประลองที่สองอย่างสนใจปกติการเคลื่อนที่ความเร็วสูงต้องใช้พลังลมปราณจำนวนมากเป็นพื้นฐาน หากไม่มีความสมบูรณ์ของพลังหรือจุดชีพจรที่เชื่อมต่อปรุโปร่งและแข็งแกร่งย่อมไม่อาจเรียกพลังลมปราณปริมาณมากออกมาอย่างฉับพลันได้อย่างต่อเนื่องยาวนานได้แต่เด็กหญิงชายจากสำนักที่ยี่สิบเอ็ดที่มีความสมบูรณ์ของพลังสูงถึงกว่าระดับแปดย่อมแตกต่างกับผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องใช้พลังอย่างยาวนาน

        ปัง...เสียงดังก้องคราหนึ่ง หงส์เยี่ยร่างเอนลู่ราวกับต้นสนต้องลมเมื่อโดนพลังหมัดที่รวมพลังเป็นหนึ่งของลู่เฉียวที่ชิงจังหวะปล่อยออกหลังจากไล่จับกันนานถึงครึ่งชั่วโมง

        ลู่เฉียวลงมือสำเร็จครั้งแรกรีบตามเข้าไปฟาดพลังฝ่ามืออีกครั้งอย่างย่ามใจ

        วืด...ฝ่ามือโจตมตีถูกอากาศธาตุเมื่อหงส์เยี่ยหายไปปรากฏห่างไกลนับสิบก้าวทางเบื้องหลังธนูปราณสามชุดบรรลุถึงเบื้องหลังเด็กอ้วนประหนึ่งขุนเขาถล่มลงมา

        “แย่แล้ว...” เด็กอ้วนโหยหวนในใจได้แต่ผนึกพลังบุปผาหวนคืนทั้งหมดไว้ที่แผ่นหลัง ยืนตั้งรับอย่างจนใจ

        บึ้ม... แรงระเบิดทำให้เกราะบุปผาหวนคืนแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆทันทีพร้อมกับร่างอ้วนท้วนของลู่เฉียวพุ่งหลาวไปข้างหน้า จนต้องใช้สองมือต่างเท้าก่อนม้วนหน้าไปสองรอบร่างกลมๆหายไปอีกครั้ง

        หงส์เยี่ยหลังจากมีประสบการณ์ครั้ง เท้านภาถูกทุ่มเทใช้จนถึงขีดสุดบัดเดี๋ยวห่างไปยี่สิบเมตร บัดเดี๋ยวไปทางขวาทุกครั้งที่ปรากฏกายจะส่งธนูปราณขึ้นบนท้องฟ้าสายหนึ่งเด็กอ้วนก็ไม่ยอมแพ้ผนึกพลังบุปฝาหวนคืนขึ้นอีกครั้ง ร่างสีทองจางกระพริบเป็นระยะพร้อมกับร่างเคลื่อนตัวเข้าหาหงส์เยี่ยอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะถูกโจมตีจนต้องบาดเจ็บถึงสองครั้งยังดีที่คุณลักษณะรักษาตนเองของวิชาบุปผาหวนคืนทำให้ยังมีขีดความสามารถต่อสู้ได้อีกสมกับเป็นเคล็ดวิชาระดับสูงที่เลิศล้ำที่สุดอย่างที่เทพอสูรภูมิใจ

        หลังจากไล่ต้อนหงส์เยี่ยนานกว่าครึ่งชั่วโมงเด็กอ้วนเริ่มเข้าใกล้หงส์เยี่ยได้อีกครั้งสำหรับเรื่องนี้ต้องยกความดีให้กับวิชาเท้าประกายแสงที่เด็กชายหินรีดมาจากเทพอสูรอีกหนึ่งวิชาวิชาเท้าประกายแสงเป็นวิชาเคลื่อนย้ายที่รวดเร็วชั่วพริบตายิ่งกว่าเท้านภาอีกขั้นยิ่งหากฝึกปรือจนถึงขั้นสูงสุดระดับวิถีแสงเทพอสูรกล่าวว่าสามารถเคลื่อนที่ได้เร็วเทียบเท่าแสงเลยทีเดียวแม้เด็กชายหินจะแย้งว่าอวดโอ่เกินจริงก็ตามแต่เป็นหนึ่งในวิชาที่เด็กชายหินมอบให้ลู่เฉียวโดยเฉพาะ ซึ่งความจริงเด็กชายหินไม่คิดจะหวงความรู้แต่หงส์เยี่ยไม่เหมาะกับท่าเท้าประกายแสงเท่าวิชาเท้านภาเนื่องจากการใช้เท้าประกายแสงร่างกายจะไร้การป้องกันใดๆ หากถูกโจมตี ไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรือถูกผู้ที่มีพลังฝึกปรือสูงกว่ามากทำร้ายย่อมต้องบาดเจ็บหนักจนถึงตายได้แต่สำหรับลู่เฉียวที่มีเคล็ดบุปผาหวนคืนปกป้องย่อมกลายเป็นปิดจุดด้อยเสริมแนวรุกที่ดีมากนี่จึงเป็นเหตุผลที่ลู่เฉียวไล่หงส์เยี่ยได้ทันแม้จะใช้เวลานานก็ตาม

        พรุบ...หงส์เยี่ยเพิ่งปรากฏร่าง ลู่เฉียวปรากฏห่างไปไม่ถึงสามก้าวอยู่ในระยะโจมตี ฝ่ามือผนึกพลังลมปราณเต็มเปี่ยมมาเนินนานฟาดตูม..ออกใส่ทันที

        ปัง...เสียงดังสนั่นเมื่อพลังฝ่ามือปะทะกับปราณธนูสี่สายที่จู่ๆร่างลงมาจากฟากฟ้าช่วยต้านทานไว้ได้อย่างพิสดารจนเด็กชายอ้วนต้องเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมกับสีหน้ามืดหน่นลงเมื่อเห็นปราณธนูนับสิบๆสายลอยเด่นสง่าอยู่ราวกับวัตถุมีสภาพในตอนนี้เองยิ่งกว่ากระพริบนับร้อยเท่าลู่เฉียวหวนนึกถึงการยิ่งธนูปราณขึ้นฟ้าของหงส์เยี่ยในช่วงหลบหนีตนเองในตอนแรกยังคิดว่าหงส์เยี่ยทำเรื่องไร้สาระ แต่ตอนนี้ได้แต่ยิ้มแหย่อย่างเต็มฝืน

        “กรงเทพล้างสวรรค์...” หงส์เยี่ยยิ้มอย่างผู้มีชัยพร้อมกับธนูปราณพุ่งลงมาหาลู่เฉียวจนหมดสิ้น เพียงพลังธนูเริ่มเคลื่อนไหวพลังกดทับยิ่งใหญ่บีบรัดจนลู่เฉียวไม่อาจขยับกายได้สมกับคำว่ากงสวรรค์อย่างแท้จริง

        “ยอมแพ้แล้วจ้า...เจ๊อ้วน”เด็กอ้วนส่งยิ้มที่มองก็รู้ว่าพยายามปั้นอย่างยากลำบาก ยกสองมือขึ้นฟ้าพยายามอย่างยิ่งให้ดูน่าสงสารน่าเสียดายที่คำสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

        พลังปราณธนูสุดคนานับพลันสลายไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับหงส์เยี่ยปรากฏที่เบื้องหน้าเด็กอ้วน ใบหน้าฉีกยิ้มจนลักยิ้มบุ๋มลึกแต่ดวงตาแฝงความอำมหิตจนลู่เฉียวขนลุกซู่ “เจ๊อ้วนหรือ?”

        เพี๊ยะ...   ฝ่ามือมหากาฬกระทบใบหน้าอวบอิ่มของเด็กอ้วนอย่างแรงจนหน้าสะบัดไม่รู้ว่าความแรงของมือ หรือมารยาที่เคยชินเด็กอ้วนทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นไม่กล้าลุกขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

        กรรมการเดินขึ้นมาตั้งแต่เด็กชายลู่เฉียวประกาศยอมแพ้ได้แต่อมยิ้มก่อนประกาศให้หงส์เยี่ยเป็นฝ่ายชนะรอบที่ห้า กลายเป็นอันดับหนึ่งในลานประลองที่สองแต่แข่งมากกว่าหนึ่งรอบส่วนลู่เฉียวสถิติชนะสามแพ้สอง  จากนั้นประกาศคู่ประลองต่อไปเป็นศิษย์พรรคใหญ่เหลียงผิงอันพบกับศิษย์อันดับหนึ่งสำนักที่สองจงเสินไค

        ศิษย์พรรคใหญ่ทั้งสามมีผู้เข้าร่วมหกคนเป็นชายหน้า หญิงหนึ่งซึ่งก็คือเหลียงผิงอันเหลียงผิงอันเด็กหญิงมีใบหน้ารูปไข่ขาวเนียนรับกับคิ้วดกหนาดวงตากลมโตเปล่งประกายคุณหนูเจ้าปัญญาจมูกโด่งรูปหยดน้ำรับกับริมฝีปากยาว รูปร่างสมส่วนดูทะมัดทะแม่งชมชอบมัดรวบผมเป็นหางม้าไว้ด้านหลังสวมชุดรัดกุมสีน้ำเงินเข้มมองผ่านๆคล้ายกับเด็กชายสำอางผู้หนึ่ง

        เหลียงผิงอันเดินขึ้นลานประลองอย่างเนิบนาบสวนกับหงส์เยี่ยเดินลงมา ขณะกำลังเดินสวนทางกันประจวบกับทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมาสายตาสบตาวูบหนึ่งเพียงวูบเดียวประหนึ่งสายฟ้าสองสายปะทะกันที่กลางอากาศความรู้สึกเป็นปรปักษ์อย่างหนึ่งที่ไม่อาจใช้สามัญสำนึกปกติคาดเดาได้บังเกิดขึ้นจากเด็กหญิงทั้งสองทัน

        หึ... หงส์เยี่ยแค่นเสียงในลำคอเมื่อเดินผ่านสวนกันราวกับไม่ตั้งใจ

        “ชนะผู้ที่ออมมือให้ ไม่เห็นหน้าภูมิใจตรงไหน”เหลียงผิงซานเอ่ยลอยมาหลังจากเดินผ่านไป ส่งผลให้หงส์เยี่ยหยุดเท้าลงสะบัดหน้าหันกลับไปจ้องแผ่นหลังเด็กหญิง ก่อนสายตาไปจบที่เด็กอ้วนซึ่งกำลังเดินตามมาไม่ห่าง  เด็กอ้วนลู่เฉียวกำลังเดินลงอย่างก้มหน้าก้มตาไม่สนใจผู้ใดมือข้างหนึ่งยังลูบวนที่หน้าอกที่เจ็บแสบคันยิบๆพลันรู้สึกเหมือนกับถูกโยนลงหล่มน้ำแข็งหมื่นปีจนร่างแข็งทือไปจนถึงจิตวิญญาณจนเท้าไม่อาจก้าวเดินได้ ใบหน้าเซ่อซ่าเงยขึ้นมองไปทางเด็กหญิงราวกับจะถามว่า-เรื่องอันใดอีกละ –

        ประจวบกับเหลียงผิงอันเดินเฉียดผ่านมาใกล้ร่างสูงโปร่งโค้งหัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าแทบชนกับใบหน้าอ้วนท้วนกลิ่นอายสตรีที่หอมจางกระทบจมูกทำให้เด็กอ้วนใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่รู้สาเหตุ

        “เจ้าอ้วน ที่น่ารัก” ริมฝีปากพ่นไออุ่นกระทบใบหู จนรู้สึกคันอย่างบอกไม่ถูกได้แต่ยกมือลูบใบหูอย่างเขินอาย  “ครั้งหน้าเจอกันอีกครั้ง หากยังกระทำตัวเช่นนี้อีกอย่าหาว่าข้าใจร้ายเจียนอ้วนน้อยของเจ้าโยนให้เป็ดกินละ”น้ำเสียงตอนแรกอ่อนโยนนุ่มนาลส่วนประโยคหลังเย็นชากระด้างแฝงความอำมหิตที่น่าหวาดวั่นจบลงท้ายด้วยฝ่ามือข้างหนึ่งฟาดใส่กลางหลังลู่เฉียวอย่างแรงจนหน้าตาเย้เกอย่างเจ็บปวดเซถลาเดินหน้าไปสามสี่ก้าวมาหยุดที่หน้าหงส์เยี่ยพอดีอย่างจับวาง

        ลู่เฉียวเพิ่งถูกเด็กหญิงคนหนึ่งข่มขู่ เด็กหญิงอีกคนโอบแขนเข้ามาล็อคคอลู่เฉียวลากลงเวทีอย่างรวดเร็ว

        “เจ้ายังไม่ใช้วรยุทธ์ทั้งหมดสู่กับข้ารึ เจ้าอ้วน” หงส์เยี่ยถามด้วยน้ำเสียงข่มขู่

        “คะ  ใครบอกเจ้ากันข้าเกือบถูกเจ้าหันเป็นชิ้นๆ มีหรือจะเก็บงำฝีมืออันใด”เด็กอ้วนรีบกลอกตาตอบอย่างรวดเร็ว “คงเป็นเด็กหญิงชั่วร้ายนั่นยุยง เจ้าละสิดูสิพี่น้องรักกันจะตายไป พี่สาวอย่าได้เชื่อเรื่องไร้สาระเลย” เด็กอ้วนรีบโยนขยะไปที่หัวเหลียงผิงอันอย่างยินดีปรีดา

        “แน่ใจ...”

        “แน่ยิ่งกว่าแน่” เด็กอ้วนจ้องตาหงส์เยี่ยอย่างไม่กระพริบเป็นการบ่งบอกว่าไม่มีอะไรปิดบัง แท้จริงในใจกลับส่งเสียงโหยหวนว่า –ให้นางรู้ไม่ได้ไม่งั่นตายแน่เรา- 

        หงส์เยี่ยปลดวงแขนออกจากคอตันๆก่อนกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้แต่ยังไม่วายหันหน้ามามองลู่เฉียวที่รีบทำตัวสงบเสงี่ยมนั่งลงห่างไปสองก้าวทำเป็นมองดูการต่อสู้ที่กำลังจะเริ่มขึ้นระหว่างศิษย์พรรคใหญ่เหลียงผิงอันกับศิษย์อันดับหนึ่งสำนักที่สองจงเสินไค

        เหลียงผิงอันเป็นนักธนูเช่นเดียวกับหงส์เยี่ย ธนูของนางเป็นธนูสีดำสนิทคันใหญ่โตจนแทบเกินความสูงของผู้ใช้เรียกว่าธนูมังกรนิลด้านการระเบิดพลังฉับพลันแล้วยังรุนแรงกว่าธนูม่วงทองของหงส์เยี่ย แต่ด้อยกว่าด้านการต่อเนื่องของการใช้ที่ต้องเสียเวลารวบรวมนานกว่าเศษเสี้ยววินาทีด้านจงเสินไคเป็นยอดฝีมือที่ถนัดในวิชากงเล็บพยัคย์ที่แหลมคมจนสามารถทะลวงเกราะป้องกันกายของผู้ฝึกวิชาเกราะได้ แต่จุดอ่อนใหญ่เป็นวิชาท่าเท้าที่ไม่โดดเด่นนักหากพบเจอกับนักสู้ทั่วไปย่อมแสดงขีดความสามารถได้เติมกำลังหากเมื่อเผชิญนักสู้สายโจมตีระยะไกล ที่นับว่าหายากอย่างมากในโลกเทวะ ย่อมกลายเป็นเป้าล่อมีชีวิตเท่านั้นดังนั้นในการประลองรอบแรกที่เจอกับหงส์เยี่ยจึงพ่ายแพ้ในเวลาเพียงไม่นานเท่านั้น  แน่นอนเมื่อเจอกับเหลียงผิงอันจงเสินไคยอมรับแม้จะทุ่มเทเต็มกำลัง อย่าว่าจะเข้าใกล้ เพียงกลิ่นอายยังไม่ได้สัมผัสสุดท้ายถูกธนูปราณจังๆไปสามครั้งจนบาดเจ็บ ตามด้วยธนูปราณทรงพลังขนาดใหญ่สูดจนร่างปลิวพลิกคว่ำพลิกหงายจนตกเวทีอย่างอนาถที่สุด

        ผลสรุปถึงรอบนี้ของลานประลองที่สอง หงส์เยี่ยชนะห้าครั้งเท่ากับเหลียงผิงซาน  ลู่เฉียวชนะสามแพ้สองเท่ากับจงเสินไคและรอบประลองที่หก ทั้งสองคู่ที่แพ้ชนะเท่ากันต้องพบเจอกัน เริ่มจากคู่ลู่เฉียวกับจงเสินไค

                                           ..........