เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

       ภายในห้องทรงอักษรของฮ่องเต้แคว้นหยางตอนนี้ปรากฏสตรีหน้าตางดงามหาที่ใดเปรียบได้ ปากนิดจมูกหน่อยผิวขาวเนียนอมชมพูราวกับเด็กทารถแล้วยังมีสีตาและผมที่โดดเด่น 

       หยางฮ่องเต้มองไปยังสตรีตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาราวกับเขาเคยเห็นรูปลักษณ์เช่นนี้จากที่ไหนมาก่อนมันช่างคุ้นตานักแต่เมื่อพอนึกดูดีๆก็นึกได้ว่าสตรีตรงหน้ามีดวงหน้าเหมือนกับภาพวาดในห้องของน้องชายของตนหรือก็คือชินอ๋องหยางหลงเทียนมีเพียงสีของดวงตาเเละสีของเส้นผมที่ต่างออกไปเท่านั้น

       อีกทั้งคนตรงหน้ายังมีอีกหลายๆอย่างในตอนนี้ที่เหมือนกับน้องชายของตนโดยเฉพาะไอ้สีตาและสีผมนี่แหละที่ทำให้เขานึกถึงอีกคนที่ได้ครอบครองตำราต้องห้ามอยู่ เป็นสตรีรึ?

"เจ้าเป็นใคร? มาที่นี่ต้องการอันใด?"หยางหลงถามออกไปด้วยท่าทีที่ระแวดระวังพร้อมมืออีกข้างที่กำมืดสั้นแน่นพร้อมทุกเมื่อที่จะรับกับสถานะการณ์ไม่คาดคิด

"พระองค์หาได้ต้องหวั่นเกรงหม่อมฉันไม่ หม่อมฉันหาได้มาทำร้ายพระองค์...อีกอย่างท่านก็รู้จักหม่อมฉันดี พระองค์ลืมหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ อีกอย่างหม่อมฉันก็เป็นคนที่พระองค์กำลังคิดถึงอยู่เมื่อครู่ เมื่อพระองค์ต้องการพบเจอหม่อมฉันจึงมาเจออย่างไรเล่าเพคะ"อ่า....ในสมองท่านคิดอะไรเต็มไปหมด ดูแล้วคนๆนี้ออกจะเป็นเสือซ่อนมังกรหลับแต่ทำไมถึงยอมให้ลูกชายคิดกบฎได้ทั้งยังปล่อยให้ลูกตัวเองส่งคนมาลอบสังหารตัวเองโดยที่ไม่ทำอันเลยทั้งๆที่รู้ดีแก่ใจ...เพราะคำว่าบิดาค้ำคออยู่รึ?....น่าเวทนานักรักบุตรแต่บุตรกลับรักอำนาจมากกว่าบิดาเช่นเขา....เฮ้อ....

"เจ้าคือคนที่ฉางอี้และหลงเทียนกล่าวถึงรึ?"หยางหลงที่ฟังคำกล่าวของสตรีตรงหน้าก็พอเดาได้ แต่เขาไปรู้จักสตรีตรงหน้าดีตอนไหนกัน?

"เพค่ะ..."

"เจ้าทำได้อย่างไร เจ้าเอาอันใดไปข่มขู่เจ้าฉางอี้มัน เพราะต่อให้แลกด้วยชีวิตเจ้านั่นก็จะไม่มีวันผิดสัญญากับข้าและฮองเฮาแลจะไม่มีวันละทิ้งแผนดินเช่นที่กระทำในตอนนี้...เจ้าทำอันใดกับพวกเขาเหล่านั้น...."

"เปล่านิเพคะ หม่อมฉันเพียงขอพวกเขาดีๆและเพราะโดยปกติพวกเขาก็ไม่เคยขัดใจหม่อมฉันอยู่แล้ว เพราะหม่อมฉันเป็นคนสำคัญของพวกเขาและที่สำคัญหม่อมฉันมีความสำคัญกับพวกเขามากกว่าแผ่นดินและพระองค์แน่นอนเพค่ะ....."

"เป็นไปไม่ได้!...เจ้าหมายความว่าอย่างไร...จะมีใครสำคัญไปกว่าแผ่นดินที่พวกเขารักษามาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษกัน!...เจ้า..."หยางหลงฮ่องเต้ยังกล่าวไม่จบเสียงเปิดประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

ปัง!!!!!

"เสด็จพี่...เป็นอันใดหรือไม่พะยะคะ...เซียนน้อย?"หลงเทียนที่จะมาหาพี่ชายตน แต่กลับเจอกับม่านอักขระเขาจึงพยายามทำลายมันแต่ไม่เป็นผล แต่อยู่ดีๆเขาก็เข้ามาได้จึงรีบผลักประตูเข้ามาด้วยความเป็นห่วงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับพี่ชายตัวเอง

"หึ....ท่านมาแล้วรึ ข้ากะว่าจะให้ท่านออกเเรงมากกว่านี้อีกหน่อย แต่ข้าก็อดเห็นใจท่านไม่ได้จริงๆทั้งที่ท่านสามารถคลายม่านพลังได้แต่เพราะรนรานมากเกินไป หากข้าเป็นคนร้ายจริงๆป่านนี้ พี่ชายท่านคงกลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้ว....ด้วยระดับพลังแค่ระดับราชาแล้วอีกอย่างมีดสั้นในมืดของฝ่าบาทคงช่วยอะไรท่านไม่ได้ พี่หลงเทียนทั้งที่ระดับของท่านก็สูงแล้วทำไมท่านไม่ช่วยพี่ชายท่านบ้างหากปล่อยไว้เช่นนี้คงกลายเป็นเป้านิ่งให้มือสังหารเป็นแน่แล้วอย่างนี้จะปกป้องเสด็จอาฮองเฮาของข้าได้อย่างไร..หึ..."ได้ทีข้าขอบ่นหน่อยแล้วกันเป็นฮ่องเต้ภาษาอะไรปล่อยให้ตัวเองมีระดับน้อยนิดเพียงนี้แถมยังไม่คิดที่จะฝึกฝนตัวเองอีก ข้าเอาท่านอาคืนดีไหมน๊า

"นางเป็นใครหลงเทียนถึงได้กล้ามาว่าข้าเช่นนี้ แล้วทำไมเจ้าและเจ้าฉางอี้ถึงไว้ใจนางถึงเพียงนี้?"เขาไม่เข้าใจว่าทั้งสองคิดอะไรที่ไว้ใจสตรีที่อายุน่าจะประมาณ18-19ปีเท่านั้น 

       ด้วยเพราะชิงเซียนรูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนโครงสร้างไปเหมือนสตรีอายุ18-19ปีจากเดิมที่อายุเพียง15ปีเท่านั้น จึงทำให้หยางหลงไม่รู้ว่าเป็นชิงเซียนเด็กสาวที่ตนอยากได้เป็นลูกบุญธรรมแต่ด้วยฉางอี้ไม่ยอมจึงได้แก้แค้นฉางอี้ด้วยการออกราชโองการหมั้นหมายให้น้องชายตัวเองทันทีที่หลงเทียนขอแม้ตอนแรกจะขัดขวางก็ตามแต่ด้วยวังที่โดนทำลายและอย่างแก้แค้นเพื่อนรักจึงยอม

"นางรึ?.....นางก็คือว่าที่ชายาของข้าอย่างไรเล่า"หลงเทียนตอบกลับไป ชิงเซียนได้ยินอย่างนั้นก็พลันรู้สึกใจเต้นแรงนิดๆแต่ใบหน้ายังคงนิ่งเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

"ว่าอย่างไรนะ!....แล้วเจ้าเอาเซียนเออร์ของข้าไปไว้ที่ใด! เจ้าเพียงเจอคนที่งดงามกว่าเจ้าถึงกับกล้าทิ้งนางเลยรึ เจ้าช่างใจดำยิ่งนักทั้งที่รู้ว่านางอ่อนแอร่างกายไม่แข็งแรงเจ้ายังคิดที่จะทิ้งนางได้ลงคอ แล้วเจ้าฉางอี้มันรู้หรือไม่ว่าเจ้าทำกับบุตรีอันเป็นที่รักของมันเช่นนี้ แล้วเจ้าอีกคนทั้งที่เจ้าหลงเทียนมีคู่หมั้นอยู่แล้วไหนจะราชโองการมีชายาได้เพียงคนเดียวอีก เจ้ายังกล้าแย่งเจ้านี่จากสตรีที่ไม่มีทางสู้อีกรึ!"หยางหลงกล่าวด้วยความไม่พอใจอย่างมาก แล้วทีนี้เด็กตัวน้อยๆของเขาหล่ะจะทำอย่างไร

"หือ....ก็นางอย่างไรเล่าเซียนเออร์ของท่าน?"หลงเทียนเเทบพูดอันใดไม่ออกไม่รู้จะโมโหที่โดนว่าหรือจะขำในความไม่รู้อันใดเลยของพี่ชายตัวเองดี ส่วนชิงเซียนนางทำเพียงเอามือปิดปากไว้เท่านั้นเพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะหลุดออกมา

"ห๊ะ!....ว่าไงนะ!.....เจ้าคือเทพธิดาตัวน้อยๆขอข้ารึ?....โอ้!...เจ้าช่างงดงามยิ่งนักตอนเด็กๆว่าน่ารักน่าชังแล้วพอโตมาแล้วช่างงดงามหาที่ใดเปรียบไม่......เดี๋ยว!....งั้นแสดงว่าเจ้าหายดีแล้วรึ!"หยางหลงทั้งตกใจและดีใจอารมณ์สลับเปลี่ยนกันไปจนแทบปรับไม่ทัน

"เพค่ะ...หม่อมฉันหายดีแล้วเพค่ะ"

       จากนั้นทั้งสามก็คุยกันไปกว่าสองชั่วยามทั้งเรื่องทั่วไปจนไปถึงการวางแผนจัดการกับกบฎและความเป็นไปของแคว้น ทั้งสามหลังจากปรึกษาเรื่องต่างๆเสร็จเรียบร้อยก็พากันแยกย้ายกันไป 

     แต่ก่อนที่ชิงเซียนจะได้จากไปนางก็ได้มอบต่างหูมิติสื่อสารที่เป็นทั้งเครื่องสื่อสารและมิติเก็บของไปในตัวและข้างในยังมีเม็ดโอสถสำหรับเพิ่มลมปราณให้แก่หยางหลงอีกด้วย....

      หลังจากออกจากวังหลวงชิงเซียนก็ได้ตรงไปยังจวนของบิดาทันที เพราะชิงเซียนนางกะว่าจะไปพักผ่อนสักคืนนึงพรุ่งนี้เช้าจะได้พาทุกคนไปทดสอบและทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรตามที่ตนได้สัญญาไว้ก่อนหน้านี้

      เพียงไม่นานชิงเซียนก็มาถึงที่จวนเเละเข้าไปพบบิดาและได้กล่าวเรื่องที่จะพาทุกคนไปทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรในวันพรุ่งนี้ ฉางอี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดตื่นเต้นไม่ได้พอคุยกันเสร็จฉางอี้จึงบอกให้นางไปพักผ่อน ส่วนตัวเองรีบเดินไปบอกทุกคนเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันที

เช้าวันใหม่

       ภายในจวนอดีตแม่ทัพแม้จะไม่ได้ดำรงณ์ตำแหน่งแม่ทัพแล้วแต่ทุกอย่างภายในจวนก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือชิงเซียนได้ให้บ่าวรับใช้ที่เป็นชายไปขุดดินพรวนดินทำแปลงผักและบางส่วนให้ไปขุดล่องน้ำให้ผ่านเข้ามาในบ่อขนาดใหญ่ที่อยู่กึ่งกลางระหว่างแปลงผักที่จะทำและอีกข้างไว้ทำนาข้าวชิงเซียนจะให้พวกอดีตทหารที่ปลดประจำการตามบิดาของตนทำสิ่งเหล่านี้ เพราะทุกคนล้วนแต่เป็นทหารเก่าที่ติดตามบิดาตนมานานนมและทุกคนล้วนเคยเป็นขอทานมาก่อนแต่บิดาตนช่วยไว้จึงขอติดตามฉางอี้ตลอดชีวิตแม้จะไม่ได้เป็นแม่ทัพอีกต่อไป พวกเขาจึงลาออกจากการเป็นทหารมาอยู่รับใช้ฉางอี้ที่จวน 

      ทุกคนในจวนทำตามที่ชิงเซียนสั่งอย่างขมักเขม่นเพราะนางให้เหตุผลว่าต่อไปที่นี่ไม่ใช่จวนแม่ทัพแล้วรายได้อาจจะลดลงและสิ่งที่ให้ทำเพราะตอนนี้ราคาสินค้าต่างๆล้วนมีราคาที่สูงขึ้นและด้วยจำนวนคนของเรามีมากจึงต้องปลูกผักและทำนาไว้กินเองป้องกันการเกิดสถานะการณ์อาหารขาดแคลนได้ 

     และอีกอย่างถ้าเริ่มทำตอนนี้จนกว่าจะเข้าฤดูหนาวพวกเขาอาจจะได้ผลผลิตที่สามารถเก็บไว้ตุนเพิ่มเติมจากส่วนที่มีก็เป็นได้เพราะมีเหลือดีกว่าขาด และที่ขุดร่องน้ำเข้ามาเพราะจะได้มีน้ำใช้ตลอดปี ทุกคนจึงไม่มีทีท่าอีดออดและตั้งใจทำงานตามที่ชิงเซียนสั่งด้วยเพราะเป็นพวกเขาเองที่ได้ประโยชน์ในครั้งนี้หาใช่ใครอื่น

     การจัดการส่วนต่างๆภายในจวนและการจัดสรรค์หน้าที่ใหม่ให้คนที่ยังเหลืออยู่เพราะมีบางคนก็ขอลาออกบ้างเพราะกลัวว่าฉางอี้ที่ไม่ได้เป็นเเม่ทัพแล้วจะไม่มีเงินจ้างพวกตน แต่นี่ถือเป็นเรื่องดีเพราะจะได้รู้ว่าใครกันที่ยังมีความจริงใจและซื่อสัตย์ต่อตระกูลเยว่อยู่แต่ก็ไม่กี่คนเท่านั้นที่ลาออกไปและนางก็หาได้ใส่ใจกับตนเหล่านั้นไม่..... 

     นี่ก็ได้เวลานัดหมายกับทุกคนแล้วชิงเซียนจึงเดินไปยังโถงกว้างที่ตอนนี้ทุกคนมารออยู่แล้วรวมทั้งเยว่เจียงบิดาของฉางอี้อีกด้วย เพราะชิงเซียนได้ให้บิดาส่งข่าวไปบอกให้แก่ปู่ของตนอีกด้วย เนื่องด้วยชิงเซียนนางอยากให้ทุกคนในครอบครัวได้แต่สิ่งดีๆและเท่าเทียมกันจะได้ไม่มาหาว่านางว่ารักทุกคนไม่เท่ากัน!

แอ๊ดดดดดด~~

"ข้ามาแล้วเจ้าค่ะทุกคน....เอ๋?....ทำไมทำหน้าเช่นนั้นหล่ะเจ้าคะ?"เพราะตอนที่ข้าเข้ามาทุกคนก็มองมาที่ข้าแปลกๆราวกับสงสัยอะไรบางอย่าง

"อ้อ....ไม่มีอะไรมากหรอกเซียนเออร์ เพียงพวกเรากำลังคุยถึงเรื่องที่เจ้าจัดการเรื่องภายในจวนเช่นนั้น พวกเราเลยสงสัยว่าทำไมพวกเราจะต้องทำอะไรเช่นนั้นด้วย ทั้งที่เสบียงหรือของใช้ต่างๆของเราก็มีมากพอที่จะผ่านพ้นฤดูหนาวที่จะถึงไปได้เพราะพวกปู่ก็ได้เตรียมไว้แบบนี้ทุกปีซ้ำยังเหลือมากพอที่จะแจกจ่ายแบ่งปันให้ผู้ที่อพยพหรือผู้ที่ขาดแคลนเช่นทุกปี หากไม่พอก็ไปซื้อเพิ่มได้"เยว่เจียงเป็นคนกล่าวและทุกคนก็พยักหน้ารับ

"ข้าคิดว่าคงไม่พอหรอกเจ้าคะ ท่านคงไม่รู้ว่าปีนี้มีการทำนายทายทักว่าปีนี้จะมีอากาศที่หนาวเย็นกว่าทุกปีและมิหนำซ้ำยังยาวนานกว่าทุกปีที่ผ่านมา แล้วถ้าท่านคิดจะหาซื้อเพิ่มคงไม่มีหรอกเจ้าคะ ถึงมีก็คงราคาสูงจนสู้ไม่ไหวเพราะตอนนี้สินค้าถูกกักตุนโดยพ่อค้ารายใหญ่เพื่อจะนำไปขายในช่วงที่อาหารขาดแคลนหนักๆเพื่อเกณฑ์กำไรหน่ะเจ้าค่ะ"ชิงเซียนตอบคำถามของปู่ของตนไปเพื่อคลายความข้องใจของทุกคน

      หลังจากที่ทุกคนได้ยินก็รู้สึกตกใจเพราะพวกเขาไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนด้วยเหตุผลที่ว่าทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงจึงไม่รู้เรื่อง โดยที่พวกท่านพ่ออยู่ชายแดนส่วนท่านปู่ท่านไปต่างแคว้นพึ่งกลับมา

"จริงรึเซียนเออร์ แล้วน้องรู้เรื่องได้เช่นไร?"ชิงหลงกล่าวออกมาด้วยความสงสัย

"พวกท่านคงจำได้ที่ข้าขอออกไปทำธุระตอนที่อยู่ชายแดน พอดีข้าได้กลับมาทำธุระที่เมืองหลวงจึงพอรู้เรื่องนี้บ้าง และอีกอย่างหากพวกท่านไปที่ตลาดตอนนี้จะเห็นสินค้าที่น้อยลงและมีราคาที่สูงเป็นเท่าตัว เพราะที่ผ่านมาข่าวเรื่องการทำนาย การกักตุนสินค้าและการเพิ่มราคาสินค้าทำให้ตอนนี้แทบไม่มีใครอยากจะเอาสินค้าออกมาขายเลยเพราะทุกคนก็อยากเก็บไว้เสียเอง หากข้าคาดคิดไม่ผิดสถานะการณ์การขาดแคลนอาหารจะมาถึงเร็วขึ้น หากพวกท่านไม่เชื่อลองสังเกตุดูไม่เกินหนึ่งเดือนนี้จะมีชาวบ้านที่ไม่ได้มีฐานะดีนักจะกลายเป็นขอทาน ไม่ใช่ว่าหาอาหารเองไม่ได้แต่ด้วยตอนนี้มีการเพิ่มราคาสินค้าขุนนางที่รับผิดชอบเกี่ยวกับภาษีได้เพิ่มภาษีขึ้นสูงมากทีเดียวโดยที่ฮ่องเต้เองก็ไม่ทรงทราบเรื่อง"พอฉางอี้ได้ยินดังนั้นก็จะก้าวเดินออกไปด้านนอกทันทีแต่ก็โดนเหมยเซียนหยุดไว้เสียก่อน

"ประเดี๋ยวเจ้าคะท่านพี่....ท่านจะไปไหนรึ?"

"ข้าจะไปบอกเรื่องนี้กับเจ้าฮ่องเต้ด่อยปัญญานั่น ข้าจะไปบ่นให้เจ้านั่นหูหนวกไปเลยเป็นฮ่องเต้ภาษาอะไรไรซึ่งอำนาจสิ้นดี ข้าไม่หน้าสนับสนุนเจ้านี่เป็นฮ่องเต้เลยข้าน่าจะสนับสนุนชินอ๋องดีกว่าแต่ติดตรงที่เจ้าเด็กน้อยนั้นไม่ต้องการนี่สิ...ฮึ่ย...ไม่สบอารมณ์เลยจริงๆ..." ฉางอี้กล่าวด้วยความหงุดหงิดปนโมโห

"ไม่จำเป็นหรอกเจ้าคะท่านพ่อ ข้าได้บอกกล่าวเรื่องนี้ให้แก่ฝ่าบาทแล้วรวมถึงพี่หลงเทียนด้วย ประเดี๋ยวพวกเขาก็จะจัดการกันเองแหละเจ้าคะ พวกเราเพียงช่วยเหลือพวกเขาในเรื่องที่จำเป็นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ พวกเรามาจัดการเรื่องของพวกเราดีกว่าเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเพื่อไปพบสัตว์อสูรที่พวกท่านจะได้ทำพันธะสัญญาด้วย แต่พวกท่านต้องพึ่งความสามารถของตัวเองนะเจ้าคะข้าไม่สามารถช่วยพวกท่านได้มากกว่านี้เพราะข้าสัญญากับพวกเขาไว้ว่าจะไม่มีการบังคับเกิดขึ้น ไปกันเถอะเจ้าคะ"พอได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็พยักหน้ารับทันที

วาร์ปปป~~~

        ภาพตรงหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปจากภาพห้องโถงเป็นลานกว้างแทน โดยรอบๆลานกว้างก็มีกลุ่มคนที่สวมชุดดำใบหน้ามีผ้าสีดำปกปิดเอาไว้ตั้งแต่ใต้ดวงตาจนถึงลำคอเส้นผมถูกรวบตึงเป็นทรงหางม้าด้านหน้าเหลือเส้นผมไว้ปิดตาด้านขวาจนถึงใบหู ส่วนด้านซ้ายเปิดให้เห็นใบหูที่มีต่างหูแปลกๆหลากสีใส่อยู่ ด้านข้างพวกคนชุดดำเป็นฮุ่ยหลง จินเฟิ่งและจิ่นลี่ยืนอยู่ ส่วนด้านหลังพวกเขาเป็นที่อยู่อาศัยที่มากกว่าพันหลัง บริเวณโดยรอบมีทั้งแปลงผัก ผลไม้ สมุนไพรและรวมไปถึงนาข้าวขนาดใหญ่รวมๆแล้วสิ่งเหล่านี้สามารถเลี้ยงคนทั้งแคว้นได้เลยทีเดียว

"คนพวกนี้เป็นใครกันเซียนเออร์?..."ฉางอี้ถามด้วยความสงสัยและท่าทีที่ระแวดระวังรวมถึงคนอื่นๆในครอบครัวนางก็ด้วยที่มีท่าทีเช่นนี้

"พวกเขาเป็นคนของข้าเองเจ้าค่ะ เดี๋ยวเรื่องนี้ไว้ค่อยคุยทีหลังนะเจ้าคะ ตอนนี้เรามาทำเรื่องที่ทำให้เรามาที่นี่ก่อนนะเจ้าคะ.....จิ่นลี่พาพวกเขาออกมา"

"ขอรับ..."

วาร์ปปป~~~

ตึง!!  คลื่น~~~~

       บัดนี้ ณ ลานกว้างปรากฏสัตว์อสูรมากมายกว่าร้อยตัวเต็มลานกว้าง มีทั้ง ม้าเมฆา หมาป่าข่นเพลิง นกอินทรีย์เหล็ก กระทิงพระอาทิตย์ งูเพลิงทมิฬฯลฯ มีมากมายจนลายตาและแต่ละตัวมีระดับไม่ต่ำกว่าราชาขั้นต้นหรือถ้าระดับขั้นของสัตว์อสูรคืออสูรระดับสูงนั่นเอง 

      ซึ่งตอนนี้ทุกตัวต่างแสดงถึงอำนาจน่าเกรงขามของตนเองให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาเหล่ามนุษย์ตัวจ้อย และมันก็ได้ผลเพราะทุกคนต่างก็ตะลึงจนอ้าปากค้างรวมถึงคนของชิงเซียนก็ด้วยถ้าหากไม่มีผ้าปิดไว้คงไม่ต่างจากคนในครอบครัวของชิงเซียนที่เห็นได้ชัดคือดวงตาที่เบิกโตขึ้น

"เป็นไปไม่ได้!!  พวกข้าจะไปสู้ด้วยได้อย่างไร!! นี่มัน...นี่มันบ้าไปแล้ว!!"