ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 410 ผลข้างเคียง(ฟรี)

ยาถูกแจกจ่ายลงมา ผู้คนในฐานหัวหมาป่าเพิ่งเริ่มกลายพันธุ์ ทุกคนดื่มยา บางคนมีไข้สูงระยะหนึ่ง คนที่ร่างกายแข็งแรงไม่รู้สึกอะไรเลย จึงผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้

ส่วนเกาะเสี่ยวเจียเต้า คนส่วนใหญ่กลายพันธุ์แล้ว ทีมนักโทษมีระดับการกลายพันธุ์ถึงระดับ 5

คนเหล่านี้หลังรับยา วันแรกแทบไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง วันที่สองอาการหุนหันดีขึ้น วันที่สามเริ่มยอมดื่มน้ำเล็กน้อย วันที่สี่ยอมดื่มโจ๊กเล็กน้อย

เพียงแค่พวกเขายอมกินอาหารธรรมดา พวกเขาก็มีโอกาสที่จะรอดกลับมาได้

จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน คนส่วนใหญ่บนเกาะเสี่ยวเจียเต้าฟื้นฟูสุขภาพแล้ว ยกเว้นนักโทษสูงอายุไม่กี่คนที่เสียชีวิตก่อนจะฟื้นตัว

ที่เหลือเป็นปกติทุกอย่าง

แต่ค่ำคืนนี้ ต้าเหมาจือถือเด็กคนหนึ่งมาที่ห้องของคังไห่โดยตรง

"ท่านคังไห่ ผมมีเรื่องจะรายงาน"

คังไห่มองเด็กในมือต้าเหมาจือ มีความทรงจำบ้าง เด็กคนนี้ดูเหมือนชื่อว่าต้าเป่าอะไรสักอย่าง เป็นเด็กกำพร้า แปลกมาก บนเกาะก็มีเด็กคนอื่น แต่ล้วนมากับครอบครัวที่ถูกเนรเทศมาที่เกาะ

มีเพียงเด็กคนนี้ ที่ถูกโยนมาด้วยความสามารถของตัวเอง เป็นเด็กเลวโดยกำเนิด หลังจากมาที่เกาะหลายครั้งเพื่อแย่งอาหาร จึงทุบตีเด็กคนอื่น ภายหลังถูกพ่อแม่ของคนอื่นจัดการอย่างหนัก จึงยอมสงบ

ช่วงก่อนหน้านี้ยังเป็นโรครังสีหนัก คิดว่าเด็กคนนี้กำลังจะตาย ไม่คิดว่าช่วงนั้นเกิดการระบาดของไวรัสมนุษย์กลายพันธุ์พอดี

เด็กคนนี้ติดเชื้อไปด้วย แต่ไม่ตาย ผ่านไปได้อีก ชีวิตแข็งแกร่งมาก

คังไห่มองต้าเหมาจือถาม

"เกิดอะไรขึ้น เด็กคนนี้ก่อเรื่องอีกแล้ว?"

ต้าเหมาจือวางเด็กลงบนพื้น มือเล็กๆ และแขนถูกมัดด้วยเชือก แก้มทั้งสองข้างของเด็กบวม เห็นได้ชัดว่าถูกตบ

ต้าเหมาจือดึงไม้ฟืนออกมาจากตะกร้าตามใจชอบ ยื่นไปที่ปากเด็ก

"มา หลิวต้าเป่า แกกัดไม้ท่อนนี้ให้ขาด ทำได้ฉันจะไม่ตีแก"

หลิวต้าเป่าตาเหม่อลอย แต่เข้าใจคำพูดของต้าเหมาจือ อ้าปากกัดไม้แข็งๆ ท่อนนั้น

คังไห่มองอย่างตกตะลึง

คิดว่าต้าเหมาจือนี่คิดวิธีลงโทษคนอีกแล้ว ถึงกับให้เด็กคนนี้กัดไม้เปล่าๆ ฟันเขาไม่ใช่เลื่อย จะกัดไม้แข็งขนาดนั้นได้อย่างไร

แต่ยังไม่ทันตกใจเสร็จ หลิวต้าเป่าก็กัดไม้จนส่งเสียงดังกรอบแกรบ เศษไม้ร่วงเต็มพื้น แต่เศษไม้ส่วนใหญ่ถูกหลิวต้าเป่าเคี้ยวละเอียดกลืนลงไป

"นี่...เขา เขา เขา เขาทำได้ยังไง...เขาทำได้ยังไง..."

ชั่วครู่เดียว หลิวต้าเป่ากัดไม้ขนาดเท่าแขนขาดตรงกลาง และเขาดูเหมือนยังไม่พอ ยังกระโดดเท้าดิ้นรนอยากกัดกินไม้ครึ่งท่อนที่เหลือในมือของต้าเหมาจือ

ต้าเหมาจือจำต้องตบเขาอีกหนึ่งที เด็กคนนี้จึงสงบลง

"เช้านี้ผมหาเขาไม่พบในกลุ่มนักโทษ ส่งคนออกไปตามหา จึงพบว่าเจ้าตัวเล็กนี่นั่งกัดไม้อยู่ในป่า ใช้เวลาทั้งเช้า เขากัดต้นไม้ใหญ่กว่าเอวผมจนขาดเมื่อผมไปถึง เขายังกินไม้อยู่ที่นั่น"

พูดพลาง ต้าเหมาจือเปิดเสื้อของหลิวต้าเป่า เผยท้องน้อยกลมป่อง

"ดูท้องน้อยนี่สิ กลมเป็นลูก กินไม้เข้าไปมากขนาดนั้น ไม่รู้จะถ่ายออกมาได้ไหม"

คังไห่มองเด็กด้วยความประหลาดใจ ลองถามดู

"ต้าเป่า บอกฉัน ทำไมถึงกินไม้?"

หลิวต้าเป่ามองด้วยสายตาเหม่อลอย ไม่จับจุดโฟกัส ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของคังไห่เลย

ต้าเหมาจือพูด

"ท่านคังไห่ เจ้าตัวเล็กนี่โง่ไปแล้ว ใครพูดด้วยก็ไม่ได้ยิน ผมเพิ่งตบเขาหนึ่งชุด เขาถึงเริ่มตอบสนองต่อคำพูดของผมเล็กน้อย"

คังไห่: "นี่คือผลข้างเคียงที่แพทย์โอวหยางพูดถึงหรือ นอกจากต้าเป่าคนนี้ บนเกาะเรายังมีคนอื่นที่มีอาการแบบนี้อีกไหม?"

ต้าเหมาจือพูด

"ผู้ใหญ่ในทีมนักโทษไม่มีอาการ กลับเป็นเด็กอีกไม่กี่คน วันนี้ไม่มีใครออกมาทำงาน ผมสงสัยว่าเด็กพวกนั้นอาจมีปัญหาทั้งหมด ถูกพ่อแม่ซ่อนไว้ในห้องโดยเจตนา"

"ไป ไปดูกัน"

สองคนรีบออกจากห้อง ตรงไปที่หอพักของนักโทษ ต้าเหมาจือจับหลิวต้าเป่าไว้ตามเคย เด็กคนนั้นพยายามดิ้นรนในมือเขาสุดกำลัง แม้แต่พยายามกัดฝ่ามือของเขา

จนกระทั่งโดนตบอีกครั้งจึงสงบลง

เข้าไปในหอพักนักโทษ แล้วเห็นเด็ก 4 คนขดตัวอยู่ที่มุมผนัง คนที่โตที่สุดอายุ 12 ปี คนเล็กที่สุดเพียง 3 ขวบ

ไม่มีข้อยกเว้น เด็กเหล่านี้ถูกมัดมือมัดเท้า ปากก็ถูกพันด้วยเทปกาวแน่นหนา

เห็นสภาพนี้ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเด็กเหล่านี้ทั้งหมดเหมือนหลิวต้าเป่า เกิดผลข้างเคียงร้ายแรง

คังไห่พูด

"ไม่ได้ เรื่องนี้ร้ายแรง ผมต้องรายงานทันที ต้าเหมาจือ เด็กพวกนี้นอกจากฟันคมปากแหลมแล้ว ยังมีการเปลี่ยนแปลงอื่นอีกไหม?"

"มี หลิวต้าเป่าคนนี้ตอนนี้แรงมาก วิ่งเร็ว พลังการต่อสู้เกือบเท่าผมแล้ว เขาเพิ่งอายุหกขวบเท่านั้น เจ้าหนูนี่ถ้าโตขึ้น ไม่รู้จะประหลาดแค่ไหน"

คังไห่รีบรายงานสถานการณ์ไปยังโฮ่วกั่ง

ช่วงเย็น ยานบินลำหนึ่งมาถึงเกาะเสี่ยวเจียเต้าโดยตรง นำเด็กที่มีผลข้างเคียงทั้งหมดไป นำส่งฐานกลาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาจะถูกกักตัวไว้เพื่อวิจัยแน่นอน

นอกจากหลิวต้าเป่าที่ไม่มีญาติ พ่อแม่ของเด็กอีกสี่คนต่างร้องไห้คุกเข่าเป็นแถว ขอร้องคังไห่ ขอร้องต้าเหมาจือ

"ขอร้องพวกคุณ อย่าฆ่าลูกของเรา ขอร้องพวกคุณ ให้พวกเขากินยาต่อไปอีกสักระยะ พวกเขาต้องดีขึ้นแน่นอน จะกลับมาสุขภาพดี"

อย่างไรก็ตาม คังไห่และต้าเหมาจือไม่สามารถตัดสินชะตากรรมของเด็กเหล่านี้ได้เลย ทั้งไม่อาจตัดสินทิศทางสุดท้ายของเรื่องนี้ได้ แต่บุคคลที่ใหญ่ที่สุดที่นักโทษเหล่านั้นจะพบได้ก็คือคังไห่ผู้รับผิดชอบคนนี้

คังไห่ปลอบใจทุกคน บอกว่ารัฐบาลฐานไม่เคยฆ่าคนบริสุทธิ์ ลูกๆ ของพวกเขาต้องการการรักษา และฐานกลางมีแพทย์ที่ดีที่สุด

ให้พวกเขารอคอยอย่างสบายใจ

วิกฤตมนุษย์กลายพันธุ์ที่คนประเทศเกาะก่อขึ้นถูกกำจัดโดยสิ้นเชิง โอวหยางเสี่ยวน่าได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในเวลาเดียวกัน เหลียนเซวียนก็ทำตามคำพูด ออกประกาศไปยังทุกฐาน

**ประกาศ**

วิกฤตมนุษย์กลายพันธุ์ครั้งนี้ผ่านพ้นไปอย่างปลอดภัยแล้ว ในสงครามต่อต้านการรุกรานของไวรัสครั้งนี้ ประชาชนในทุกฐานรวมใจเป็นหนึ่ง ไม่เกรงความเหน็ดเหนื่อย เข้าภูเขาขุดหญ้าม้า

กองทหารไม่กลัวอันตราย ออกไปนอกแนวป้องกันล่าหมูป่ากลายพันธุ์จำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เชี่ยวชาญด้านไวรัสและแบคทีเรีย โอวหยางเสี่ยวน่า ทำงานต่อเนื่องสี่สิบชั่วโมงไม่หลับไม่นอน ด้วยความช่วยเหลือของผู้เชี่ยวชาญด้านข้อมูล ปรุงสูตรยาต้านไวรัสที่เหมาะสม

วิศวกรใหญ่ของโรงงานกลไกออกแบบสายการผลิตยาตลอดทั้งคืน คนงานแนวหน้าไม่นับถ้วนไม่หลับไม่นอนผลิต ติดตั้ง และปรับแต่ง ผลิตยาตลอด 24 ชั่วโมงไม่หยุดพัก

ในที่สุดก่อนไวรัสระบาดเต็มที่ ให้ทุกคนที่ถูกยุงพิษกัดได้ดื่มยา

ทุกคนรวมใจเป็นหนึ่ง เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ทำให้เราเอาชนะไวรัส ทำลายแผนของคนประเทศเกาะได้

เรายังคงเชื่อมั่นเสมอว่า ตราบใดที่ลูกหลานจีนของเรายังคงรักษาจิตวิญญาณแห่งความสามัคคีนี้ไว้ จะไม่มีความยากลำบากใดที่จะทำลายชนชาติจีนของเราลงได้ และสิ่งที่ไม่อาจทำลายเราได้ ในที่สุดจะทำให้เราแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เราจะเอาชนะสภาพแวดล้อมธรรมชาติที่มีรังสีสูงและก้าวไปสู่อนาคตที่สดใสกว่าในที่สุด

----สำนักงานรัฐบาลฐานกลาง