มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เมื่อทั้งสองฝั่งได้ตกลงที่จะแข่งแบบตัวต่อตัว หวู่ปินจ้องฉินเฉาที่อยู่ตรงข้าม ด้วยรอยยิ้มที่ลำพองกับสายตาแอบแฝง

ปัจจัยสำคัญในการเล่นบาสคือความสูง ความแตกต่างระหว่างความสูงของฉินเฉาที่ 178 ซึ่งความสูงระดับนี้ถือว่าไม่น้อย หากคิดแค่ความสูงอย่างเดียว เขาได้เปรียบอย่างแน่นอน

ยิ่งกว่านั้นเขายังเล่นบาสกับพวกนักกีฬาทีมจังหวัดตั้งแต่เด็ก ดังนั้นความสามารถจึงถือว่าพิเศษ ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อไม่ให้เขาเป็นนักบาสอาชีพ เขาคงกลายเป็นหนึ่งในนักกีฬาตัวแทนเมืองซูโจวไปแล้ว

พ่ออยากให้เขาโฟกัสไปที่เรื่องเรียน พอเขาเข้าเรียนมหาลัยดี ๆ จบออกมาจะได้ทำงานที่สำนักงานการศึกษา แม้ว่าเขาจะไม่ชอบการจัดการแบบนี้ แต่สำหรับเด็กอย่างเขา อนาคตของพวกเขาถูกจัดการโดยพ่อแม่

ถึงอย่างนั้นพ่อก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เขาเล่นบาส เพียงแค่ให้เป็นกิจกรรมยามว่าง แต่ไม่สามารถเป็นนักกีฬาอาชีพได้

ข้อห้ามพวกนี้ไม่สามารถซ่อนความสามารถทางบาสได้ เซลล์ประสาทตื่นตัวทุกครั้งที่เขาเล่น เขามักจะดึงดูดความสนใจของเหล่าเด็กสาวจำนวนมาก

เมื่อไหร่ก็ตามที่หวู่ปินเล่นบาส จะมีกลุ่มเด็กสาวตามมาเชียร์ข้างสนามตลอด โชคไม่ดี ไม่มีสักคนที่เข้าตาเขา

ครูพละก็เข้ามาร่วมสนุกด้วย ในจุดนี้การดวลหนึ่งต่อหนึ่ง สามารถนับเป็นการแข่งขันได้ ดังนั้นครูสามารถช่วยเหลือได้ เขายืนอยู่ที่กลางสนาม นำบอลไปกับเขา เกมจะเริ่มเมื่อเขาโยนบอลขึ้นไป

เทียบกับหวู่ปินแล้วท่าทางของฉินเฉาดูผ่อนคลายกว่ามาก เขายืนอย่างเกียจคร้านสายตาไม่ได้มองไปที่บอลแต่กลับมองไปรอบ ๆ สนามบาส

“เฮ้ จริงจังหน่อย!” เมื่อเห็นฉินเฉามีท่าทางไม่สนใจ ซูจีอดไม่ได้ที่จะชูกำปั้นแล้วตะโกน “ถ้านายแพ้ฉันจะตัดเงินเดือนนาย!”

“ไม่ต้องห่วง!” ฉินเฉาส่งสัญญาณด้วยมือ สัญญาณนั้นบอกว่าเขาไม่เป็นไร

“หวู่ปินสู้ ๆ!”

“หวู่ปิน เรารักนาย!”

“หวู่ปิน จัดการลุงนั่นซะ!” กลุ่มเด็กสาวส่งเสียงของพวกเธอให้กำลังใจเจ้าชายของพวกเธออย่างกระตือรือร้น ภายใต้เสียงเชียร์ หวู่ปินกลายเป็นลำพองมากขึ้น เขาไม่เอาฉินเฉามาอยู่ในสายตาอีกต่อไป

ยิ่งท่าทางของฉินเฉาเหมือนกับพวกมือสมัครเล่นด้วยแล้ว หวู่ปินรู้สึกว่าเขากำลังสู้กับคนที่เลวร้ายยิ่งกว่าพวกมือใหม่

เขามองข้ามไปถึงอารมณ์บนใบหน้าของหลี่นา พอสาวสวยตาฟ้าเห็นฉินเฉาเธอก็คุกเข่าแล้วเรียกเขาว่า ‘ปู่’

“เริ่ม!” ไม่ต้องสงสัยเลยว่าครูพละเข้าข้างเด็ก เมื่อตาของฉินเฉากวาดมองไปที่อีกด้านของสนามบาส ครูพละก็รีบเป่านกหวีดโยนบอลฟ้าอย่างรวดเร็ว

หวู่ปินกระโดดขึ้นไปคว้าทันทีเช่นกัน เด็กคนนี้กระโดดได้เยี่ยม เขาคว้าบอลจากกลางอากาศ เล่นทริคแพรวพราวขณะที่เคลื่อนผ่านฉินเฉาโดยส่งบอลลอดหว่างขาฉินเฉาขณะผ่านไป จากนั้นก็คว้ามันอีกครั้งจากข้างหลัง การเลี้ยงบอลลอดหว่างขานี้ทำให้เหล่าเด็กสาวส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้ง

ฉินเฉาก็ไม่ได้อยู่เฉย แต่เมื่อเขายื่นมือออกไปแล้วหันกลับไป เขาเห็นหวู่ปินที่กำลังถือบอล กระโจนผ่านอากาศจากนั้นส่งบอลลงห่วงอย่างแรง

แป้นบาสสั่น หวู่ปินลงมาถึงพื้นแล้วคำรามออกมา เหล่านักเรียนรอบ ๆ ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะพวกที่ใจกล้ากว่าคนอื่น

ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีครูอยู่ พวกเขาคงจะถอดเสื้อแล้วเต้นไปแล้ว

แม้ว่านี่จะเป็นโรงเรียนรัฐ นักเรียนหลายคนก็จ่ายเงินเข้ามาที่นี่ ด้วยที่ว่านี่เป็นโรงเรียนรัฐบาลหลักซึ่งถูกยอมรับว่ายอดเยี่ยม เหล่านักเรียนที่หัวไม่ดีแต่มีพ่อแม่รวย ด้วยการที่พวกเขาเข้าเรียนที่นี่ได้พวกเขาก็จะได้รับเงินจำนวนมากจากพ่อแม่ของเด็ก

หลังจากได้รับคะแนนแรกมาอย่างง่าย ๆ หวู่ปินก็พึงพอใจกับผลงานของตัวเอง จากนั้นเขาเดินกลับไปขณะที่ถือบอลไปด้วย

“ฉันกำลังรอให้นายเรียกฉันว่า ‘ปู่’ ” หวู่ปินพูด จากนั้นเขายกนิ้วโป้งคว่ำมันลง

ฉินเฉาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาเพียงยิ้มอ่อน ๆ รับบอลมาจากหวู่ปิน เดาะบอลกับพื้นสองครั้ง แล้วเขาเอาลูกบอลใส่ไว้ในอกเสื้อ ต่อหน้าหวู่ปิน เขากระดิกนิ้วเป็นสัญญาณ ‘เข้ามา’

การแสดงของหวู่ปินก่อนหน้าเป็นการหยาม แต่สัญญาณมือของฉินเฉาเป็นการยั่วยุอย่างชัดเจน

ทันใดนั้นหวู่ปินก็ขยับ เขายื่นมือออกไปด้วยความเร็วเพื่อคว้าบอลในอกเสื้อของฉินเฉา

แต่หวู่ปินพลาด เพราะว่า ฉินเฉาก้าวถอยหลังสองก้าวอย่างกับผี ในขณะเดียวกันเขายกมือขึ้นแล้วโยนบอลใส่ห่วง

“ฮ่าฮ่า ชายคนนี้เล่นอะไร!”

“เขาคิดว่าเขาเป็นริกกี้ มิลเลอร์! มือชู๊ตสามแต้มเหรอ!”

ทุกคนหัวเราะอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้หวู่ปินแสยะยิ้มออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่นานพวกเขาก็หัวเราะไม่ออก เพราะว่าบอลโค้งฝ่าอากาศลงกลางห่วงอย่างแม่นยำ ราวกับมีเรด้าจับทิศทางยังไงอย่างนั้น ทุกสายตาที่มองอยู่แทบจะทะลักออกจากเบ้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

“โชคดีจริง ลงด้วยแฮะ” ฉินเฉาตบมือ แม้ว่าความสามารถทางบาสจะมีไม่มาก แต่เมื่อเขาเป็นผู้ฝึกตนประสาทสัมผัสก็พุ่งเข้าถึงขีดจำกัด ไม่ว่าจะเป็นการมอง ฟัง หรือว่าสัมผัส สำหรับการละเล่นอย่างพวกบาสมันก็เหมือนกับเค้กสำหรับเขา

“ไม่เลว!” หวู่ปินรับบอลจากนักเรียนคนอื่นแล้วยืนที่กลางสนาม แสยะยิ้ม “แต่มันจะไม่มีโอกาสเป็นครั้งที่สอง...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เหมือนกับสายลมแรงหอบผ่าน ฉินเฉานวดไหล่ตัวเองแล้ววิ่ง บอลในมือเขาถูกฉินเฉาคว้าเอาไปแล้ว เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

ฉินเฉาเคลื่อนตัวผ่านหวู่ปิน มาหยุดยืนอยู่กลางสนาม แล้วโยนบอลไปที่ห่วงอีกครั้ง แม้ท่าชู๊ตจะไม่ใช่ท่ามาตรฐาน แต่บอลที่เขายิงออกไปเหมือนมีตายังไงอย่างนั้น แล้วก็เป็นอีกครั้งมันตกลงกลางห่วงอย่างนิ่มนวล ไม่แม้กระทั่งจะสัมผัสห่วง

ทุกคนพากันตกใจ เมื่อเขาทำสามแต้มได้ในครั้งแรก พวกเขาพากันคิดว่าแค่โชคดี แต่เมื่อเกิดขึ้นครั้งที่สอง แม้ว่าเขาจะโชคดี แต่โชคมันจะดีอะไรขนาดนั้นได้ยังไง

“แม้นายจะชู๊ตแม่นแล้วยังไง! ฉันจะไม่ปล่อยให้นายได้ยิงอีกต่อไป!” หวู่ปินอารมณ์เสีย เขารับบอลมาแล้วเดาะกับพื้นสองครั้ง เขาแสร้งจะไปทางหนึ่ง แต่กลับทำครอสโอเวอร์ นักบาสหน้าใหม่อย่างฉินเฉาติดกับ แล้วร่างเซไปอีกทาง

เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าเขายังเป็นมือชู้ตอยู่ หลังจากที่ผ่านฉินเฉา หวู่ปินกระโดดแล้วยิงบอลออกไป การเคลื่อนไหวสวยงาม แล้วท่ายิงยังเป็นท่ายิงมาตรฐาน ตอนนี้ เขารู้สึกดี เมื่อดูจากมุมของบอลเขามั่นใจว่าสามแต้มนี้จะต้องเข้าเป้าอย่างแน่นอน

แต่บางครั้งโชคชะตาก็ทำร้ายคน เมื่อบอลลอยไปได้ครึ่งทาง ร่างของฝันร้ายก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พยายามที่จะตัดบอลกลางอากาศ

ที่กลางอากาศ ฉินเฉายื่นมือออกไปคว้าบอลด้วยมือทั้งสองข้าง ทำให้มีเสียงดังส่งออกมา จากนั้นเขาร่อนลงพื้นขณะที่ถือบอล

เลียนแบบท่าทางของหวู่ปิน เขาหมุนลูกบอลบนนิ้ว จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้มว่า “โทษที นายไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

จากนั้นขณะที่ถือบอลอยู่ เขาย่อเข่าลง ดูเหมือนกับพยายามจะชู้ตสามแต้มอีกครั้ง

“บ้าชิบ ฉันไม่ปล่อยให้นายยิงหรอก!” หวู่ปินกังวล ทันใดนั้นเขาก็พุ่งเข้าไป ยื่นมือทั้งสองข้างเข้าไป พยายามรบกวนการชู้ตของฉินเฉา

แต่ด้วยการเคลื่อนไหวที่น่าตกใจ ฉินเฉาไม่ได้กระโดด เขาย่อเข่าลง ย่อเอวแล้วเลี้ยงบอลผ่านหวู่ปินไปอย่างน่าประทับใจ เป้าหมายคือแป้นบาสที่ฝั่งตรงข้าง

“ไม่เลว!” หวู่ปินรู้ว่าที่ฉินเฉาใช้แค่เทคนิคการเคลื่อนไหวง่าย ๆ แล้วเขาก็เป็นนักบาสเขาไม่ตกเข้าไปในกับดักนี้!

ฉินเฉาวิ่งเร็วมาก เหมือนกับสายลม ไม่นาน เขาก็เลี้ยงบอลจนมาถึงใต้แป้นบาสฝั่งตรงข้าม เขาจับบอล กระโดด แล้วใช้ท่าโทมาฮอคดังค์บอลเข้าไปในตาข่ายอย่างหนักหน่วง

ปัง! แป้นบาสเหมือนว่าจะไม่สามารถรับการกระทำที่โหดร้ายได้ มันพังด้วยลูกดังค์ของฉินเฉา ส่งเสียงแตกหักดังออกมา เสาบาสหักกลาง แล้วแป้นบาสตกลงพื้นแตกกระจาย

ฉินเฉาตกลงพื้น ลูกบอลกระเด้งพื้นสองครั้งที่ด้านข้างแล้วตกลงกับซากปรักหักพัง

จากนั้นเขาหันกลับไป มองอย่างเย็นชาไปที่หวู่ปิน ที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยท่าทางใหญ่โต แต่ตอนนี้กลับซีดเหมือนขี้ผึ้ง

ความเงียบเกิดขึ้นตามมาหลังจากเสาบาสหัก ทุกคนมองฉินเฉาเหมือนกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด

“ว่ายังไง ฉันทำได้สามแต้มแล้ว” ฉินเฉาชูนิ้วขึ้น เตือนความจำหวู่ปินที่ซึ่งกำลังตกอยู่ในความสับสน “พวกเราตกลงกันว่า คนแพ้จะต้องคุกเข่าต่อหน้าผู้ชนะแล้วเรียกผู้ชนะว่า ปู่”

“ฉันจำได้น่า รอหน่อย!” ใครจะรู้ หวู่ปินทำหน้าเย็นชาเหวี่ยงแขน แล้วเดินออกจากสนามบาสไป

เมื่อเจ้าชายของพวกเขาจากไป เหล่าแฟนคลับสาวต่างตกอยู่ในความยุ่งเหยิง

“ผมชนะแล้ว อย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ผมล่ะ!”

“ขึ้นเงินเดือน?” ซูจีกะพริบตาอย่างใสซื่อ แล้วพูดว่า “ฉันไม่ใช่ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยนะ ฉันจะไปขึ้นเงินเดือนให้นายได้ยังไง? ฉันเป็นแค่อาจารย์พละ!”

“คุณมันหน้าไม่อาย...” ฉินเฉาหมดคำพูด ในตอนนี้เองครูพละได้เข้ามาพร้อมความรู้สึกตื่นเต้น แล้วถามอย่างกระตือรือร้นว่า

“คู่หู นายมาจากโรงเรียนอะไร? หรือว่ามาจากหนึ่งในวิทยาลัยกีฬา? นายสนใจจะมาสอนบาสที่โรงเรียนนี้บ้างมั้ย? ความสามารถด้านบาสของนายสุดยอดจริง ๆ!”

“โทษที ฉันเป็นแค่ยามยิ่งกว่านั้น ฉันไม่เข้าใจเรื่องบาสด้วยที่นายเห็นฉันทำก็แค่วิ่งไปวิ่งมารอบ ๆ เท่านั้นนั้น” ฉินเฉาปฏิเสธอย่างไม่ลังเล จากนั้นชี้ไปที่เสาบาสที่หัก แล้วพูดว่า “ฉันว่านายควรเปลี่ยนเสาบาสบ้างนะ มันดูไม่แข็งแรงเลย มันอาจทำให้นักเรียนของนายบาดเจ็บ”

“นี่...” ครูพละได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ เขาพูดในใจว่า ‘นี่เป็นเสาบาสต้นใหม่ แล้วมันแข็งแรงมาก เห็นได้ชัดว่านายมันสัตว์ประหลาด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ยามมีความสามารถขนาดนี้? แค่ทำเล่น ๆ แต่สามารถทำให้เสาบาสหักได้?’

โดยไม่รู้เหตุผลของครูพละ ฉินเฉาถูกหลี่นาลากไป สาวน้อยนางนี้ส่งเสียงแหลมเล็ก กำลังเถียงกับฉินเฉาให้เขาสอนบาสให้เธอ

ฉินเฉาช่วยไม่ได้ โดยไม่มีทางเลือกเขาพูดว่า “สาวน้อย วันนี้ฉันมางานพบผู้ปกครองนะ ถ้าเธอยังเถียงอีกฉันจะไม่สนใจงานนี้แล้วนะ”

“ก็ได้ ๆ” หลี่นาบุ้ยปากเล็ก ๆ ของเธอ แล้วมองฉินเฉาเหมือนกับว่าเธอไม่ได้รับความยุติธรรม “หนูไม่เถียงก็ได้ ลืมมันเถอะ ไปที่ตึกเรียนกันเถอะ คาบเรียนเลิกไปได้สักพักแล้ว บางทีครูโฮมรูมกำลังรอพวกเราอยู่!”

หลังจากที่หลี่นาเตือนพวกเขาเกี่ยวกับงานพบผู้ปกครอง เธอนำฉินเฉาแล้วซูจีไปที่ห้องเรียน ทิ้งครูพละที่กำลังสับสนเล็ก ๆ ไว้ที่สนามบาส

ตอนนี้เอง อาจารย์พละก็พบปัญหา

“บัดซบ แล้วใครจะจ่ายค่าเสาบาสล่ะนี่?”

จบตอน#