ตอนที่ 1: ท้องฟ้าหลังพวงมาลัย
เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันรับส่งผู้โดยสารดังขึ้นเป็ระยะ แต่วันนี้ 'บลู' ทำได้เพียงแค่มองมันผ่านหน้าจอโทรศัพท์ที่ยึดติดกับคอนโซลรถคู่ใจ สัญลักษณ์สีเทาแจ้งเตือนว่าสัญญาณถูกระงับชั่วคราวเพราะเอกสารบางอย่างหมดอายุ
บลูเอนหลังพิงเบาะ ถอนหายใจออกมาจางๆ กลิ่นกาแฟกระป๋องที่เหลือเพียงก้นถังคละคลุ้งอยู่ในรถคู่กับความเงียบ ในวัยสามสิบกว่าๆ การเป็ 'ลูกคนโต' สอนให้เขารู้จักการแบกทุกอย่างไว้โดยไม่ปริปากบ่น แม้ในวันที่พายุค่าใช้จ่าย พรบ. และภาษีรถยนต์กำลังตั้งเค้ามาแต่ไกล
เขาหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง กดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวที่หน้าห้องแชทถูก "หนักขวา" มาหลายวัน
6:00 น. : "มอนิ่งครับพี่... วันนี้ท้องฟ้าสวยดีนะ"
บลูไม่ได้คาดหวังคำตอบยาวเหยียด เขาเป็สายลมที่พัดสม่ำเสมอมาตลอดหลายเดือน ั้แ่ครั้งแรกที่เห็นผู้โดยสารสาวมาดเนี้ยบคนนั้นก้าวขึ้นรถมาพร้อมกับกลิ่นหอมของความเ็ปที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเฉยชา
9:52 น. : "คับ"
ตัวอักษรเพียงสองตัวเด้งกลับมา บลูไม่ได้รู้สึกน้อยใจ กลับกัน... เขายิ้ม มันเป็รอยยิ้มของคนขับรถที่ผ่านการ 'รอ' มาเกือบยี่สิบปี จนรู้ดีว่าท้องฟ้าไม่จำเป็ต้องสดใสทุกวัน แค่มันยังอยู่ที่เดิมในตอนที่เราเงยหน้ามอง... นั่นก็เพียงพอแล้ว
เขาลูบพวงมาลัยเบาๆ เหมือนปลอบใจเพื่อนยากที่จอดสนิท
"ใจเย็น ๆ นะ เดี๋ยววันที่ 6 เราก็กลับไปลุยงานด้วยกันใหม่แล้ว"
บลูหยิบเศษกระดาษขึ้นมาจดท่วงทำนองบางอย่างที่แล่นเข้ามาในหัว ความเครียดเื่เงินยังมีอยู่จริง แต่ความหวังที่ซ่อนอยู่ในคำว่า 'คับ' กลับมีพลังมากกว่าอย่างประหลาด
717
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
