รถม้าของตระกูลเซี่ยเคลื่อนไปตามถนนขรุขระ เสียงล้อไม้กระทบหินดังก้องในความเงียบ
บ่าวขับรถม้านั่งนิ่งด้านหน้า ม่านผ้าบางกั้นระหว่างที่นั่งและโลกภายนอก เซี่ยเหลียง คุณชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกขาวและดวงตาคมราวดาวเหนือ นั่งพิงเบาะไม้
ความรุ่มร้อนจากยาปลุกกำหนัดที่ฉินซิวชงให้โดยเข้าใจผิดยังเผาไหม้กายราวไฟนรก
ฉินซิว บ่าวใหม่ผู้มีใบหน้าหวานและแววตาไร้เดียงสา นั่งเงียบอยู่มุมรถม้า มือบางวางบนตัก
ความอัดอั้นในกายของเซี่ยเหลียงพุ่งถึงขีดสุด แกนกายแห่งตัวตนพองตัว แข็งราวศรหยกที่พร้อมพุ่งออก น้ำแห่งปรารถนาร้อนรุ่มแทบทะลัก เขาครางเบา ๆ
“อืม...” โดยไม่รู้ตัว
ผิวขาวละเอียดแดงระเรื่อ
ยอดอกสีแดงเข้มตึงนูนใต้เสื้อผ้าบาง มัดกล้ามเกร็งแน่นราวสลักจากหยก
เขาทนไม่ไหว อยากปลดปล่อยด้วยมือตนเอง
“เ้า หันหน้าไปทางอื่น!”
เขาสั่งฉินซิวด้วยน้ำเสียงเข้มที่สั่นสะท้าน ฉินซิวยอมว่าง่าย หันหลังนั่งเงียบ มือบางกำชายผ้าด้วยความประหม่า
เซี่ยเหลียงเอื้อมมือลงสู่ส่วนล่าง มือหนาสั่นเทา ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดทำให้ไร้เรี่ยวแรง แกนกายแข็งกระตุกในมือ แต่ไม่อาจขยับให้ถึงจุดหมาย
“อ๊ะ... อืม...”
เขาครางในลำคอ หายใจหอบถี่ราวคนใกล้สิ้นใจ
เหงื่อไหลจากขมับลงคาง ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความอับอายและความหื่นกระหาย
ฉินซิวได้ยินเสียงครางนั้น หันศีรษะเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม
“นายท่าน ข้าจะช่วยสิ่งใดได้หรือไม่?”
เสียงนั้นราวสายลมยั่วเย้าโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเหลียงเงียบ ใจเต้นรัวราวกลองศึก ความรุ่มร้อนทำให้ปากไม่อาจเอื้อนคำ ฉิ
นซิวตีความความเงียบเป็การอนุญาต ก้าวย่อม ๆ เข้ามา
มือบางเอื้อมััแกนกายของเ้านายด้วยความระมัดระวัง
“เ้ากล้าทำอันใด!” เซี่ยเหลียงคำราม
“อ๊ะ!”
เสียงครางหลุดออกเมื่อมือบางัั
ดวงตาคมจ้องฉินซิวราวจะเผาไหม้ แต่ััลื่นไหลนั้นทำให้เขาครางต่อ
“อืม... ฮะ...”
ความเสียวซ่านพุ่งราวพายุ เขาคิดว่า บุรุษด้วยกันคงไม่เป็ไร จึงกัดฟัน เอนตัวนอนลงบนเบาะ
ร่างกายเปียกชุ่มเหงื่อเผยมัดกล้ามเกร็งแน่น ปล่อยให้ฉินซิวดำเนินต่อ
ความเสียวจากมือบางของฉินซิวที่ขยับแกนกายให้พุ่งทะยานราวไฟป่า เซี่ยเหลียงครางดัง “
อ๊ะ! ฮะ... อืม!”
ทุกความคิดถูกกลบมิดด้วยความหื่นกระหายจากยาปลุกกำหนัด
เขากัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ ยอดอกสีแดงเข้มนูนเด่นใต้เสื้อผ้าบางที่เปียกชุ่มเหงื่อ
ผิวขาวละเอียดของเขาร้อนผ่าวราวถูกเผา มัดกล้ามบนหน้าอกและแขนเกร็งแน่น กระตุกสั้น ๆ ทุกครั้งที่มือฉินซิวเคลื่อนไหว
ทันใด ััเปลี่ยนไป นุ่มลื่นและร้อนชื้นราวผ้าไหมเปียก
เซี่ยเหลียงเงยหน้าขึ้นจากเบาะไม้ด้วยความใ
“อ๊ะ! เ้ากล้าทำสิ่งนี้!”
เขาคำราม เสียงดังก้องจนม่านผ้าะเื แกนกายของเขากระตุกแรงเมื่อเห็นริมฝีปากนุ่มของฉินซิวััส่วนปลาย
ลิ้นน้อย ๆ เลื่อนไล้ช้า ๆ จากโคนสู่ยอด
เซี่ยเหลียงครางลั่น “ฮะ... อืม... อ๊ะ!”
เสียงหลุดจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายสั่นสะท้าน
มัดกล้ามที่หน้าท้องแบนราบกระตุกถี่ ๆ ผิวขาวของเขาเปียกเหงื่อจนมันวาว หัวนมสีแดงยิ่งตึงตัวราวผลไม้สุกงอม
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เขาพยายามะโ แต่เสียงกลายเป็คราง “อ๊ะ! ฮะ... อืม!”
ความเสียวจากลิ้นที่ตวัดเร็วยิ่งขึ้นทำให้เขาสูญเสียการควบคุม แกนกายแข็งปั๋งกระตุกในปากร้อนชื้น น้ำแห่งปรารถนาร้อนรุ่มซึมออกมาเปรอะริมฝีปากฉินซิว
เซี่ยเหลียงกำม่านผ้าข้างตัวแน่น ข้อนิ้วขาวซีด มัดกล้ามที่แขนและไหล่เกร็งจนเห็นเส้นเืปูดโปน ใบหน้าแดงจัด หายใจหอบถี่
“ฮะ... อ๊ะ! อืม...”
เขาครางต่อเนื่อง เสียงดังจนกลัวบ่าวขับรถม้าจะได้ยิน แต่ความเสียวที่พุ่งถึงขีดสุดกลบทุกความอับอาย
ลิ้นของฉินซิวตวัดเร็วขึ้น ััที่โคนแกนกายยิ่งรุนแรง
เซี่ยเหลียงครางดัง
“อ๊ะ! ฮะ... อืม! อ่า!” ร่างกายเกร็งแน่น มัดกล้ามอกขาวของเขาแดงสั่นไหวตามจังหวะหายใจที่หอบหนัก แกนกายของเขาบวมเป่ง ทุกการััของปากร้อนชื้นทำให้ความเสียวทวีคูณ
“ฮะ... อืม... อ่า!”
เขาครางไม่หยุด เสียงแหบพร่า น้ำร้อนรุ่มไหลซึมมากขึ้น เปรอะเปื้อนจนรู้สึกถึงความหนืด
เซี่ยเหลียงพยายามข่มใจ แต่ยาปลุกกำหนัดและััอันเร่าร้อนทำให้ยอมจำนน
“อ้าาาา!”
เขาครางดังสุดเสียงเมื่อความเสียวถึงจุดสูงสุด แกนกายกระตุกแรง น้ำแห่งปรารถนาพรั่งพรูออกมาในปากฉินซิว ร้อนรุ่มและหนืดข้น แต่ฉินซิวยังไม่ยอมปลอยให้แกนกายของเขาเป็อิสระ
เซี่ยเหลียงครางต่อ
“ฮะ... อ๊ะ...”
ร่างกายสั่นสะท้าน มัดกล้ามทุกส่วนเกร็งแล้วคลายตัว ผิวขาวเปียกชุ่มเหงื่อมันวาว หัวนมสีแดงยังตึงตัว ใบหน้าหล่อเหลาหอบหนัก เขานอนนิ่งบนเบาะ ใจเต้นแรงด้วยความสับสนและความเสียวที่ยังหลงเหลือ
เขาเป็บุรุษหนุ่ม เหตุใดจึงยอมให้เกิดเื่เช่นนี้? แต่ความเสียวที่หลงเหลือทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธ
รถม้ายังเคลื่อนในความมืด เสียงล้อไม้ดังก้องราวจะกลบความลับ เซี่ยเหลียงหลับตาลง พยายามข่มใจ แต่ััของฉินซิวยังติดตรึงในกาย ราวคำสาปที่ไม่อาจลบเลือน
499
