เด็กสาวน้ำตาไหลพรากออกมาอีกพร้อมกับร้องอ้อนวอนผู้เป็แม่เลี้ยงขณะปัดป้องมือของผู้ชายคนนั้นที่พยายามจะยื่นเข้ามาจับดึงตัวเธอไปด้วย
“อย่าไปฟังมันพูดมากเลยคะคุณประทีป รีบเอาตัวมันไปเถอะ”
นางสายรุ้งบอกกับผู้ชายที่ตนพามาอย่างไม่สนใจคำอ้อนวอนอันน่าสงสารของเด็กสาว
“หนูไม่ไป หนูไม่ไป”
เด็กสาวกล่าวพร้อมกระเถิบตัวหนีจนหลังไปติดฝาพนัง
“น่า...หนูปีย์ ฉันชอบหนูมานานแล้วน่ะ ถ้าหนูไปอยู่กับฉันฉันจะไม่ให้หนูต้องทำอะไรเลย จะให้แต่งตัวสวยๆและคอยปรนนิบัติฉันอย่างเดียวเท่านั้น”
นายประทีปกล่าวหว่านล้อมในขณะที่สายตาก็มองเด็กสาวอย่างโลมเลีย การได้เคลมเด็กสาววัยเอ๊าะๆมันเป็ความสุขที่สุดอีกอย่างหนึ่งของเขาทีเดียว
“หนูไม่ไป หนูไม่ไป”
เด็กสาวยืนกรานก่อนจะลุกขึ้นวิ่งหนีเมื่อเห็นว่าจวนตัว แต่นางสายรุ้งก็รีบปราดเข้ามาจับแขนของเธอกระชากกลับไปแล้วตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของเธอสองทีซ้อน
“นี่แน่ะ นังเด็กดื้อด้าน แกจะไม่ไปได้ไง ในเมื่อฉันขายแกให้เขาไปแล้วตั้งห้าหมื่น”
“แม่ นี่แม่...”
เด็กสาวเอามือกุมแก้มข้างที่ถูกตบมองหน้าแม่เลี้ยงอย่างตกตะลึงแต่พูดอะไรไม่ออกมีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลออกมาฟ้องว่าเธอรู้สึกอย่างไร
“รู้แล้วก็รีบไปกับคุณประทีปเขาซะ ไม่งั้นฉันจะตีแกให้ตายไปเลย”
นางสายรุ้งตวาดพร้อมกับเงื้อฝ่ามือขึ้นใส่เด็กสาวอีก
“หยุดน่ะ”
เสียงของนายเรืองเศรษฐ์ที่ทนนั่งดูเหตุการณ์อยู่นานดังขัดขึ้นมาทำให้นางสายรุ้งรีบหันขวับไปทางเขาทันที
“หุบปากไปเลยไอ้แก่ แกเองก็อย่าหวังว่าจะได้มานั่งอยู่ในบ้านนี้อีกไป๊ มาทางไหนก็ไสหัวออกไปทางนั้นเลย”
“ฉันขอเป็คนซื้อตัวหนูปีย์รชาเอง”
ชายชรากล่าวอย่างไม่สนใจถ้อยคำด่าทอรุนแรงของผู้หญิงรุ่นหลานคนนั้น
“ต้าย แก่จนจะเข้าโลงวันนี้พรุ่งนี้แล้วยังริอยากจะมีเมียรุ่นเหลนแล้วจนกระจอกจนไม่มีเงินติดตัวสักบาทอย่างนี้จะมีปัญญา...”
“ฉันให้ราคาสองแสน”
นายเรืองเศรษฐ์กล่าวสวนออกไปอย่างไม่้าฟังคำพูดพร่ำของอีกฝ่ายจนจบ และมันก็ทำให้นางสายรุ้งถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองพร้อมกับหูผึ่งขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายเสนอมาซึ่งนายประทีปว่าให้มากแล้วแต่นี่ยังมากกว่าถึงสี่เท่าแต่ถึงอย่างนั้นแล้วก็ยังอดกล่าวอย่างดูแคลนออกไปไมได้เมื่อพิจารณาดูสารรูปของชายชราแล้ว
“น้ำหน้าอย่างนี้จะมีเงินมากถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
“หากเธอยอมรอแค่หนึ่งชั่วโมง ฉันรับรองว่าเธอจะได้เงินสองแสนแน่”
ชายชรารับรองแข็งขัน
“งั้นผมให้สองแสนเหมือนกัน และก็ไม่ต้องรอเลยด้วย”
นายประทีปรีบกล่าวออกไปอย่างนึกเสียดายแม่เนื้อสมั่นสาวรุ่นตัวงามที่ตนวาดหวังไว้ว่าเนื้อคงจะหวานและกระดูกก็คงจะกรอบหากได้เคี้ยวกินคนนี้
“ฉันให้ห้าแสน”
นายเรืองเศรษฐ์เพิ่มค่าตัวของเด็กสาวให้มากขึ้นไปอีกทำเอานายประทีปถึงกับเหงื่อตกเขาไม่ใช่คนที่มีฐานะดีมากมายอะไรแค่สองแสนนั้นก็ต้องถอนเงินในบัญชีออกมาจนเกือบหมดแล้ว หากสู้ไปถึงห้าแสนเขาก็ต้องถึงกับเป็หนี้เป็สินทีเดียว
786
