“ปกติคนที่เข้าไปนั่งดื่มเหล้าที่ห้องรับรองจะเป็นคนขับรถของหวังเฉิงครับชื่อหวังต้าซาน และคนที่เข้าไปดูแลเขาก็คือหย่งอิงอิง สองคนนี้แอบคบกันด้วยครับ ทุกวันหยุดของหย่งอิงอิง เธอจะนัดพบกับหวังต้าซานที่โรงแรมแถวชานเมือง” เสี่ยวเป่าเริ่มให้ข้อมูลเจ้านาย “แต่ก็น่าแปลกอยู่เหมือนกันนะครับที่หวังเฉิงยอมให้คนขับรถแต่งตัวเหมือนตัวเองอย่างนั้น แถมยังจ่ายค่าบริการห้องรับรองพิเศษให้อีก”
“เขาคงอยากจะตบตาใครบางคนน่ะสิ ถึงต้องลงทุนให้คนขับรถแต่งตัวเลียนแบบตัวเอง” ต้าหวั่นเฉินพูดเสียงเข้ม “แล้วตัวหวังเฉิงเองล่ะ เขาไปอยู่ที่ไหน”
“ที่นี่มีห้องรับรองพิเศษอยู่ที่ชั้นสามด้วยครับ เอาไว้รับรองลูกค้ากระเป๋าหนักเท่านั้น ขนาดผมที่ทำงานอยู่ที่นี่ได้ปีกว่าแล้ว ยังขึ้นไปให้บริการลูกค้าที่ชั้นนั้นไม่ได้เลยครับ”
“เสี่ยวเป่า นายคอยจับตาดูหวังเฉิงต่อไปนะ เอาให้ละเอียดที่สุด ฉันจะปล่อยให้น้องสาวของฉันแต่งงานกับผู้ชายนิสัยไม่ดีแบบนี้ไม่ได้”
“ครับ” เสี่ยวเป่ารับคำ
‘เสี่ยวเป่า’ เป็นเด็กกำพร้าที่เข้าไปอยู่ในแก๊งอันธพาล แต่เพราะเขาไม่ยอมทำตามคำสั่งของหัวหน้าที่จะให้เขาไปทำร้ายคนแก่ เขาจึงถูกคนในกลุ่มรุมซ้อมและไล่ออกจากกลุ่มในสภาพที่นอนหมดสติอยู่ริมถนน ต้าหวั่นเฉินไปเห็นเข้าพอดี จึงได้ช่วยเสี่ยวเป่าเอาไว้ หลังจากนั้นเสี่ยวเป่าก็ได้กลายมาเป็นสายสืบส่วนตัวของต้าหวั่นเฉิน
“จบงานนี้ฉันจะให้นายเลิกทำงานที่นี่ ฉันกลัวว่าถ้านานไป พวกนั้นจะสงสัยนายเข้าเสียก่อน อีกอย่างข้อมูลของผู้ที่เกี่ยวข้องกับสองสามีภรรยานักต้มตุ๋นแซ่หลัวนั่นเราก็มีมากพอแล้ว นายไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีก”
“พี่หวั่นเฉินมีงานอื่นให้ผมทำหรือครับ ถ้าให้ผมออกไปอยู่บ้านเฉยๆ ผมทำใจไม่ได้จริงๆ” เสี่ยวเป่าพูดอย่างเกรงใจ เพราะเขาไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้ผู้มีพระคุณ
“ฉันจะให้นายไปช่วยงานที่ไร่ของว่าที่ภรรยาฉัน แล้วฉันก็ซื้อที่ดินพร้อมกับสร้างบ้านหลังเล็กๆ ให้นายแล้วด้วยหลังหนึ่ง เผื่อในอนาคตนายอยากจะมีครอบครัว”
“จริงหรือครับพี่หวั่นเฉิน แต่ว่าเรื่องบ้านกับที่ดิน มันจะไม่มากเกินไปหรือครับ”
“ไม่มากไปหรอก ตอนนั้นนายยังเอาตัวนายไปรับกระสุนแทนฉันได้เลย ของแค่นี้ฉันว่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”
“พี่ต้าซาน” หย่งอิงอิงใช้มือลูบแผงอกของหวังต้าซานเบาๆ “พี่ยังเครียดเรื่องงานอยู่หรือคะ วันนี้พี่แสดงความรักกับฉันไม่เหมือนทุกวันเลย มีเรื่องกลุ้มใจอะไร พี่ระบายกับฉันได้นะคะ”
“อิงอิง เธออยู่กับฉันแล้วเธอมีความสุขดีไหม”
แม้จะแปลกใจในคำแทนตัวของหวังต้าซาน แต่หย่งอิงอิงก็ยังตอบคำถามเขาอย่างดี “พี่ถามอะไรอย่างนั้นคะ ฉันมีความสุขมากเวลาที่ได้อยู่กับพี่ ฉันยังรอสัญญาที่พี่บอกว่าจะมาขอฉันแต่งงานอยู่ตลอดเลยนะคะ”
“แต่ตอนนี้ฉันไม่มีความสุขที่จะได้อยู่กับเธอแล้ว ฉันจะทำยังไงดี” หวังต้าซานพูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงไปนั่งที่เก้าอี้รับแขก
“พี่ต้าซาน พี่หมายความว่ายังไงหรือคะ” หย่งอิงอิงเริ่มร้องไห้เพื่อเรียกคะแนนสงสาร “ถึงฉันจะทำงานที่สถานบันเทิง แต่ความสาวของฉันก็เป็นพี่ที่ได้มันไปนะคะ พี่พูดอย่างนี้คือพี่ไม่คิดที่จะรับผิดชอบฉันแล้วใช่ไหม ทำไมหรือคะ เพราะฉันมันจน ฉันมันไม่คู่ควรกับคุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างพี่ใช่ไหมคะ”
“หย่งอิงอิงเธอเอาอะไรมาพูด ความสาวความบริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ มันจะตลกเกินไปแล้ว เธอคิดว่าวันนั้นฉันเมามากจนแยกไม่ออกระหว่างของที่ใช้งานแล้วกับของใหม่แกะกล่องหรือยังไง” หวังต้าซานพูดอย่างไม่เกรงใจ “วันนั้นเป็นเธอที่มอมเหล้าฉันเองไม่ใช่หรือ แล้ววันนี้คิดจะให้ฉันรับผิดชอบ ไม่เอาน่าคนสวย ที่ผ่านมาเราก็สนุกด้วยกันทั้งคู่ และฉันก็ให้เงินเธอไปไม่น้อย ฉันคิดว่าฉันเป็นฝ่ายเสียเปรียบเธอมากกว่านะ”
“พี่...พี่ต้าซาน พี่เอาอะไรมาพูด ฉันจะไปมอมเหล้าพี่ได้ยังไง” หย่งอิงอิงเริ่มพูดติดขัด
“เธอปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะ วันนี้ฉันตั้งใจจะมาทิ้งทวนความสัมพันธ์ของฉันกับเธอเท่านั้น” หวังต้าซานโยนซองใส่เงินให้หย่งอิงอิง “เงินก้อนนี้น่าจะพอสำหรับช่วงเวลาที่แสนสุขของเรานะ”
“พี่ต้าซาน ฉันไม่ยอม พี่จะมาทิ้งฉันไปง่ายๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ พี่คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรพี่อย่างนั้นหรือ พี่คอยดู พรุ่งนี้ฉันจะไปอาละวาดที่ร้านค้าของพี่ ฉันจะไปขอพบพ่อกับแม่ของพี่ แล้วก็บอกว่าพี่กับฉันมีอะไรกันแล้ว และตอนนี้ในท้องของฉันก็มีหลานของพวกเขาอยู่” หย่งอิงอิงตัดสินใจโกหกเรื่องเด็กในท้องออกไปเพื่อหวังให้หวังต้าซานใจอ่อน
“เด็กในท้องเป็นลูกของฉันจริงๆ หรือหย่งอิงอิง ฉันจะเชื่อเธอได้หรือ และระหว่างที่ฉันไม่ได้มาหาเธอ ฉันไม่รู้จริงๆ นะว่าเธอไปนอนกับใครมาบ้างแล้ว” หวังต้าซานพูดเสียงเข้มขึ้น “และฉันขอเตือนให้เธอคิดให้ดี ถ้าเธอกล้าไปอาละวาดที่ร้าน หน้าสวยๆ ของเธอก็จะมีสภาพนี้”
หย่งอิงอิงมองดูหวังต้าซานใช้มีดพกขนาดเล็กกรีดลงบนโต๊ะเป็นทางยาวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นด้านมืดของชายหนุ่มคนนี้มาก่อน และจากสายตาที่เขาใช้มองมาที่เธอก็ทำให้เธอรู้แล้วว่าเขาจะต้องทำได้จริงอย่างที่พูดแน่ๆ
ในเมื่อเธอไม่อาจสู้หวังต้าซานได้ เพราะฐานะและความโหดร้ายของเขา หย่งอิงอิงจึงรวบรวมความกล้าพูดขึ้น “เงินแค่นี้มันไม่พอหรอก ถ้าฉันคลอดเด็กคนนี้มา ฉันก็ต้องเลี้ยงดูเขาคนเดียว อาชีพอย่างฉันก็มีรายได้ไม่แน่นอน”
“ใครจะปล่อยให้เธอคลอดเด็กคนนี้ออกมา” หวังต้าซานหยิบเงินจากกระเป๋าออกมาอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งเป็นเงินเก็บเกือบทั้งหมดของเขาที่เขาได้เตรียมไว้ใช้ตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงหน้าเงินคนนี้ “เธอเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหมว่าเธอต้องทำยังไง แล้วก็อย่าคิดมาหลอกฉัน ถ้าฉันมารู้ทีหลังว่าเด็กคนนี้ยังอยู่ เธอเตรียมบอกลาโลกนี้ไปได้เลย”
หย่งอิงอิงมองหวังต้าซานอย่างตกตะลึง ทำไมเมื่อก่อนเธอมองผู้ชายคนนี้เป็นเทพบุตรที่มีแต่ความอบอุ่นอ่อนโยนไปได้ แต่ก็ช่างเถอะในเมื่อเรื่องเด็กในท้องก็เป็นเรื่องที่เธอแต่งขึ้นมา “พี่อย่าห่วงไปเลย ในเมื่อพ่อของเขายังไม่ต้องการลูกชายคนนี้ ฉันก็จะไม่เก็บเขาเอาไว้หรอกให้เป็นภาระของฉันหรอก”
หวังต้าซานเดินออกจากห้องพักไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสี่ยวเป่าแกล้งเดินเข้าไปในโรงแรมพอดี
“คุณชายหวัง คุณมาทำอะไรที่โรงแรมเล็กๆ อย่างนี้ล่ะครับ” ถึงแม้เสี่ยวเป่าจะรู้เหตุผลอยู่แล้ว แต่เขาก็แกล้งถามออกไป
หวังต้าซานตกใจเล็กน้อย “ฉันมาทำธุระนิดหน่อยน่ะ แล้วนายล่ะมาทำอะไรที่นี่ หรือว่านัดสาวๆ ไว้”
“โถ่...ผมจะไปนัดสาวๆ ที่ไหนได้ล่ะครับ คนจนอย่างผม แค่ทำงานหาเงินเก็บไว้ใช้ตอนแก่นี่ก็ยากมากแล้ว ที่ผมมาที่นี่เพราะมีงานพิเศษที่นี่ทำน่ะครับ” เสี่ยวเป่าแกล้งใช้มือป้องปากกระซิบ “ผมมาคอยขับรถให้เสี่ยที่มาหาความสุขกับเด็กสาวที่นี่ รายได้ดีมากเลยนะครับ”
หวังต้าซานทำสีหน้าเข้าใจทันที รสนิยมของผู้ชายบางคนไม่ชอบการมีบ้านเล็ก แต่อยากจะเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ และโรงแรมแถวชานเมืองก็ปลอดภัยสำหรับการนัดเจอกันเป็นที่สุด
“เรื่องที่นายเจอฉันวันนี้ นายอย่าเอาไปเล่าให้ใครฟังล่ะ” หวังหย่งเหลือเงินอยู่ในกระเป๋านิดหน่อย “นายเอาเงินนี่ไปซื้อบุหรี่ดีๆ สูบก็แล้วกัน”
เสี่ยวเป่าแกล้งทำสีหน้าดีใจ ก่อนที่จะรับเงินไว้ “ขอบคุณครับ ผมรับรองว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ที่ไหนแน่นอน”
เสี่ยวเป่ายืนส่งหวังต้าซานอยู่ที่หน้าโรงแรมสักพัก ต้าหวั่นเฉินก็เดินมาสมทบ “คนนั้นคือหวังต้าซานใช่ไหม”
“ใช่ครับ พี่หวั่นเฉินไปหลบอยู่ในรถก่อนดีกว่าครับ ผมเดาว่าอีกสักพัก หย่งอิงอิงก็คงจะเดินออกมา” เสี่ยวเป่ารีบดึงต้าหวั่นเฉินให้กลับเข้าไปนั่งในรถ สักพักหย่งอิงอิงก็เดินออกมาจากห้องพักจริงๆ
“ผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ นะ” ต้าหวั่นเฉินพูดขึ้น
“พี่อย่าไปสนใจหล่อนเด็ดขาดนะครับ แม่คนนี้น่ะร้ายมาก หล่อนหลอกผู้ชายมาแล้วหลายคน และดูท่าทางของหล่อนตอนนี้ คงจับหวังต้าซานไม่สำเร็จแน่นอน” เสี่ยวเป่าพูดอย่างมีประสบการณ์ ก่อนที่จะรีบพูดขึ้น “พี่หวั่นเฉินอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมเห็นหล่อนเป็นอย่างนี้มาหลายครั้งแล้ว ก่อนที่หล่อนจะมาคบกับหวังต้าซาน หล่อนก็เคยมาที่นี่เพื่อนัดเจอกับผู้ชายคนอื่นมาก่อนน่ะครับ”
“นายถ่ายรูปหวังต้าซานได้ไหม” ต้าหวั่นเฉินเปลี่ยนเรื่อง
“ได้ครับ ผมถ่ายรูปเขาตั้งแต่ที่เขาขับรถเข้ามาในโรงแรมแล้ว อ้อ...ผมยังถ่ายรูปของหย่งอิงอิงเอาไว้ด้วยนะครับ เผื่อว่าพี่จะเอาไว้ใช้ประโยชน์ทีหลัง ส่วนรูปถ่ายของหวังต้าซานกับหวังเฉิงที่สถานบันเทิง ผมอัดรูปเสร็จแล้วนะครับ ใส่ซองวางไว้บนเบาะหลังรถ”
“ขอบใจนายมาก ฉันไปก่อนนะ”
“สัปดาห์หน้าผมจะไปรอพี่ที่เดิมนะครับ”
207K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
