ราชาไร้บัลลังก์

สมิธและเดลตั้นที่ย้ายไปนั่งโต๊ะตัวอื่นในตอนแรกพวกมันกังวลอย่างมากเพราะกลัวว่าดาวินจะขอให้เจ้าของดาบที่นำมาลงประมูลช่วย แต่เมื่อได้ยินที่มิคาเอลพูดมาในตอนหลังทำให้ทั้ง2คนเบาใจลงมาก
''ท่านพ่อแขนของท่านเป็นยังไงบ้าง ข้าต้องขอโทษที่สร้างเรื่องขึ้น''
''ไม่เป็นไรหรอกลูกพ่อ ขอแค่เจ้าจำครั้งนี้ไว้เป็นบทเรียนก็พอ ทีหลังอย่าได้ใจร้อนจนขาดสติอีก''เสียแขน1ข้างแต่ถ้าลูกของมันเติบโตขึ้นอีกมันก็ยินยอม
''ข้าเข้าใจแล้วท่านพ่อ แล้วเรื่องโรงประมูลใบหยกเราจะทำตามแผนเดินดีหรือไม่''
''เรารวบรวมกำลังคนมาถึงขนาดนี้แล้วยังไงก็ทำตามแผนเดิม เพราะยังไงเจ้าของดาบเล่มนั้นก็คงไม่ได้อยู่ช่วยเจ้าดาวินเป็นแน่''เดลตั้นตัดสินใจทำตามแผนเดิมในการประมูลครั้งนี้ถึงมันจะไม่ได้ดาบแต่ถ้าหากยึดโรงประมูลมาได้ของทั้งหมดย่อมคุ้มกว่าเพราะมันสามารถเพิ่มระดับพลังและทำให้ตระกูลแข็งแกร่งขึ้นมาก และนอกจากนี้โรงประมูลใบหมกยังมีสาขาอยู่ตามเมืองอื่นๆอีก
หลังจากคนที่มาเข้าร่วมประมูลทยอยเดินเข้ามาจนหมด ดาวินจึงได้เดินลงไปที่ชั้นแรกและขึ้นไปยืนในที่ที่จัดเตรียมไว้จากนั้นจึงเริ่มพูดขึ้น
''อย่างที่ทุกท่านทราบวันนี้เราจะมาประมูลดาบที่ลงอักขระระดับสูงสุด เชื่อว่าดาบเล่มนี้ทุกคนคงรู้ว่ามันมีค่ามากขนาดไหนในทวีปของเราและข้าคิดว่าทุกคนคงจะรู้รายละเอียดทั้งหมดอยู่แล้วเพราะฉะนั้นข้าจะไม่พูดซ้ำ ราคาเริ่มต้นอยู่ที่40ล้านเหรียญทอง หากต้องหารประมูลให้เพิ่มราคาขั้นต่ำที่1ล้านเหรียญทอง หากพร้อมแล้วเริ่มได้เลย''ดาวินนำดาบเล่มที่ลงประมูลมาวางไว้ด้านหน้าสุดเพื่อให้ทุกคนเห็นเป็นเพระตัวดาบเองก็เป็นดาบชั้นดีอยู่แล้ว แล้วยิ่งลงอักขระเพิ่มเข้าไปอีกหากใครได้ไปดาบเล่มนี้ไปมันจะถูกนำไปเป็นดาบประจำตระกูลเลยทันที
''41ล้านเหรียญทอง''เรร่าใส่ราคาประมูลมาคนแรกด้วยใบหน้าที่ซีดขาว นางแค่ใส่ราคาไปเท่านั้นแหละนางไม่มีทางได้ดาบเล่มนี้ไปอยู่แล้วเพราะนางไม่คิดว่าแค่ราคาเริ่มต้นของมันก็40ล้านเข้าไปแล้วนางในตอนนร่มีเงินไม่มากถึงขนาดนั้น
''43ล้านเหรียญทอง''มารเฒ่าใส่ราคาเพิ่มบ้าง
''45...''
''48...''
''51...''ตระกูลต่างๆเริ่มที่จะใส่ราคากันอย่างไม่หยุดยั้ง กลับกันองค์ชายใหญ่ยังคงนั่งดูอย่างสงบผ่านไปซักพักใหญ่ๆ การใส่ราคาเพิ่มเริ่มที่จะช้าลง
''123ล้านเหรียญทอง นี่ข้าทุ่มสุดตัวแล้ว''ตระกูลใหญ่ที่มาจากเมืองหลวงพูดออกมาขณะหันไปมองรอบๆในใจมันกำลังดีใจเพราะคิดว่าคงไม่มีใครสู้ราคาของมันได้แล้วโดยมันลืมนึกไปเลยว่าองค์ชายใหญ่ที่กำลังนั่งจิบชายังไม่ได้เสนอราคาแม้แต่ครั้งเดียว
''130ล้านเหรียญทอง''สมิธที่กลับมาอยู่ในความสงบพูดออกมา ตระกูลขอมันไม่ได้ขาดแคลนเงินอีกต่อไปเพราะมันรวบรวมเงินจากตระกูลอื่นๆที่อยู่ใต้เท้าของมันมาฉับพลันองค์ชายใหญ่ค่อยๆวางถ้วยชาลงก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า
''140ล้านเหรียญทอง หวังว่าตระกูลเจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้บ้าง''
''ในเมื่อองค์ชายบอกว่าเราจะสู้กันด้วยเงินข้าหวังว่าองค์ชายจะรักษาคำพูดและไม่เอาเงินในราชวังเข้ามาเกี่ยว 141ล้านเหรียญทอง''
''แน่นอนเราจะสู้กันด้วยเงิน ข้าไม่ใช้คนผูกใจเจ็บและเงินที่ข้านำมาข้าหามาด้วยตัวเองทั้งนั้น150ล้านเหรียญทอง''
''151ล้านเหรียญทอง''
''200ล้านเหรียญทอง หากเจ้าให้มากกว่านี้ข้าคงต้องยอมแพ้แล้ว''องค์ชายใหญ่พูดออกมาหลังจากเสนอราคาเป็น200ล้านเหรียญทอง ทางฝ่ายสมิธหลังจากได้ยินมันกลับรู้สึกหมดแรงเพราะเงินที่รวบรวมมาทั้งหมดมันมีเพียง170ล้านเท่านั้น
''เฮ้อ...ยินดีด้วยดาบเล่มนั้นเป็นขององค์ชายแล้วข้าขอยอมแพ้''สมิธพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้และหลังพูดจบสมิธและเดลตั้นก็เดินออกนอกโรงประมูลไปทันทีโดยไม่ได้ร่ำลาใครซักคนและไม่นานหลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มจะพากันกลับไปยังเมืองและตระกูลของตัวเอง
''องค์ชายนี่ดาบของท่าน''ดาวินยื่นดาบที่ลงประมูลให้องค์ชายใหญ่หลังจากที่องค์ชายใหญ่ได้จ่ายเงินแล้ว
''ดาบดี นี่เป็นดาบที่ดีที่สุดที่ข้าเคยเห็นมาเลย แล้วถ้าหากไม่เป็นการรบกวนมากเกินไปข้าอยากจะเข้าพบคนที่ลงอักขระบนดาบเล่มนี้หน่อยได้หรือไม่''องค์ชายใหญ่พูดขณะเหวี่ยงดาบไปมารอบๆตัวดาวินดาวินเองก็ได้แต่อยู่ในอาการหวาดกลัวเพราะพลังของมันน้อยกว่าฝ่ายตรงข้าม นี่ไม่มีทางเลยที่ขัดขืน
''เกรงว่าจะไม่ได้เพราะข้าไม่อยากจะพบหน้าผู้คนเท่าไหร่ ทางที่ดีองค์ชายรีบกลับไปดีกว่า''มิคาเอลที่อยู่บนชั้น4พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ชายแก่ที่ติดตามองค์ชายมากลับไม่ยอมรับเพราะทั่วทั้งทวีปจะต้องไม่มีใครกล้าปฎิเสธองค์ชายของมันได้
''หึ! เจ้าโชคดีขนาดไหนที่องค์ชายอยากพบ ในเมื่อพูดดีๆไม่รู้เรื่องงั้นก็คงต้องใช้กำลัง''ชายแก่พุ่งทะยานขึ้นไปที่ชั้น4แต่ก็แค่นั้นเพราะมันไปได้แค่ครึ่งทางเท่านั้น ตูม! แรงกดดันมหาศาลได้กดทับตัวชายแก่จนมันตกลงมาอย่างรุนแรงทำให้พื้นที่ชั้น1แตกระเอียด
''ข้าควรจะดีใจใช่มั้ยที่องค์ชายใหญ่คิดจะหาประโยชน์จากข้า เจ้าเองก็รู้อยูแก่ใจไม่ใช่หรือไงว่าสุดท้ายมันก็ต้องจบลงที่พวกเจ้าข่มขู่ข้าอยู่ดี''กร๊อบ! มิคาเอลเพิ่มแรงกดดันเพิ่มเข้าไปอีกจนกระดูกของชายแก่บางแห่งเริ่มแตกหัก
''ท่านผู้อาวุโสช้าก่อน พ่อบ้านของข้าแค่ใจร้อนไปเท่านั้นได้โปรดให้อภัยซักครั้ง''
''โอ้ ตอนมันโจมตีข้าเจ้ากลับนิ่งเฉยไม่คิดห้าม พอมันสู้ข้าไม่ได้เจ้ากลับบอกว่ามันใจร้อน''มิคาเอลไม่ได้สนใจองค์ชายเลยแม้แต่น้อยในสายตาของมิคาเอลองค์ชายก็ไม่ต่างอะไรไปจากตัวโง่งมที่ได้ทุกอย่างมาจากรุ่นก่อนๆ
''แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางออก ข้าต้องการแขน1ข้างแล้วเรื่องนี้จะจบ องค์ชายมีความคิดเห็นว่ายังไง''ชายแก่ที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รวบรวมพลังทั้งหมดแล้วตัดแขนตัวเองออก1ข้างหลังจากนั้นมิคาเอลจึงถอนแรงกดดันออกไป
''ท่านมีพ่อบ้านที่ดีนัก เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความเพราะฉะนั้นไสหัวไปซะ''องค์ชายใหญ่ไม่ได้พูดอะไรออกมามันกัดฟันเสียงดัง กรอด กรอด จากนั้นจึงนำพ่อบ้านที่เลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็กๆออกนอกโรงประมูลไปนี่เป็นการหยามมันชัดๆเพราะคำพูดที่มิคาเอลพูดออกมาเป็นคำที่มันใช้พูดกับสมิธก่อนหน้านี้
''นี่ เจ้าทำแบบนี้ไม่กลัวโดนตามล่าหรือไง''ดาวินถามขึ้นขณะยื่นเงินส่วนแบ่งให้มิคาเอล
''กลัว? มีอะไรต้องกลัว ที่สำคัญหากท่านว่างนักก็ไปเตรียมคนของท่านให้พร้อมเถอะ อีกไม่นานพวกตระกูลอิกเนสจะต้องมาแน่''พอมิคาเอลพูดเรื่องนี้ขึ้นมาดูเหมือนดาวินจะหน้าซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัดผ่านไปครึ่งวันตอนนี้เมืองแห่งการค้ากลับสู่ความปกติ คนมีมาร่วมการประมูลกลับไปหมดแล้วนั่นรวมถึงองค์ชายใหญ่ด้วย แต่น่าแปลกใจที่หลังจากองค์ชายใหญ่โดนมิคาเอลเหยียดหยามไปขนาดนั้นมันกลับไม่ได้ตอบโต้เพียงหายไปเงียบๆอย่างนั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่63:งานประมูลที่จบลง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่63:งานประมูลที่จบลง

คล้ายกับเรื่องราชาไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้