สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ตอนที่ 202

“เอาล่ะเท่านี้ก็เรียบร้อยเลเวลขนาดเอ็งน่าจะประมาณสองสัปดาห์ก็หายสำหรับขาที่หัก หรือถ้าอยากหายไวๆก็ลองเข้าเมืองไปหาหมอดู” ลุงที่ชื่อวิชัยพูดหลังจากทำการใช้ไม้ดามขาให้สตีฟเสร็จ

“ขอบคุณ” สตีฟพยักหน้าเบาๆนี่ถ้าเขาไม่โดนสกิลของเจ้ามังกรดำเข้าไปล่ะก็ขาหักแค่นี้พักแค่สิบหรือยี่สิบนาทีก็หายแล้วแท้ๆ

ตอนนั้นเองก็มีเสียงอะไรบางอย่างมาจากอีกด้านหนึ่งสตีฟตื่นตัวทันที

“ไอ้หน่องนั่นแกเหรอ !!” ลุงวิชัยพูดพลางยกหน้าไม้ขึ้นเตรียมตัวจริง

“ฉันเองพราน !!” เสียงคนที่ชื่อหน่องตอบกลับมา

ครืด !! ครืด !! เสียงลากอะไรบางอย่างหนักๆดังมาจากทางนั้นและเมื่อมันโผล่พ้นพุ่มไม้มาสตีฟก็เห็นชายคนหนึ่งอายุน่าจะราวๆยี่สิบกว่าๆ สตีฟจำได้ว่าเป็นชายคนที่มากับลุงที่ชื่อวิชัยนี่ด้านหลังของหน่องมีร่างที่ไร้ชีวิตของลูกเสือโคร่งกลายพันธ์ถูกลากมากับพื้น

ลุงวิชัยแกที่เห็นหน่องลากลูกเสื้อโคร่งกลายพันธ์มาก็พุ่งเข้าไปเขกหัวอย่างแรงทันที

โป๊ก !! โอ๊ย !! เสียงหน่องร้องออกมาพลางทำหน้าสงสัยว่าลุงวิชัยแกเขกหัวเขาทำไม

“ใครให้เอ็งลากมาแบบนี้ไอ้หน่อง หนังนี่มันถลกไปขายได้นะถ้ามันเป็นรอยขึ้นมาจะว่ายังไงทำอะไรไม่คิดเลยให้ตายเถอะ” ลุงวิชัยบ่นออกมา

“มันหนักนี่นาพราน” หน่องพูด

หน้าต่างชื่อ : หน่อง Level : 88อาชีพ : พรานฝึกหัดอายุ : 20

พรานฝึกหัดงั้นเหรอไม่มี Rank แสดงว่าไม่ได้ลงทะเบียนเป็นฮีโร่สินะแต่ทำไมชื่อสั้นจังไม่มีนามสกุลงั้นเหรอว่าแต่สองคนนี้คุยอะไรกันฟังไม่ออกเลยแฮะ สตีฟคิดในใจพลางสงสัยเพราะเขาฟังภาษาไทยไม่ออก

“เฮ้อให้ตายเถอะกลับหมู่บ้านกันเถอะ” ลุงวิชัยถอนหายใจออกมาก่อนจะแบกศพของเสือโคร่งกลายพันธ์ขึ้นหลังมา

“ว่าแต่พรานคนที่ช่วยไว้นั่นคือใครกันเลเวลยังน้อยอยู่เลยมาทำอะไรที่ป่านี้กัน” หน่องมองไปที่สตีฟ

“ข้าเองก็ไม่รู้หวะแต่เอ็งช่วยไปแบกไอ้หนุ่มคนนั้นกลับไปที่หมู่บ้านหน่อยแล้วกัน” ลุงวิชัยพูด

“เอ้าลุงเป็นคนช่วยทำไมไม่แบกไปเองเล่า !!” หน่องพูดหลังจากโดนโยนงานให้

“ก็ข้าต้องมาแบกเจ้าเสือนี่อยู่ยังไงเล่า หรือเอ็งจะมาแบกเอง !!” ลุงวิชัยพูด

“เอ่อ...งั้นฉันไปแบกคนๆนั้นเองดีกว่า” หน่อยพูดก่อนจะรีบวิ่งมาหาสตีฟและนั่งลง

“ขึ้นมาๆเกาะหลังฉันไว้ !!” หน่องพูดกับสตีฟแน่นอนเขาฟังไม่ออก

“ไอ้หน่องมันบอกให้เอ็งขึ้นหลังมันไอ้หนุ่ม” ลุงแกช่วยพูดเป็นภาษาอังกฤษให้สตีฟฟัง

“อ๋อครับขอบคุณ” สตีฟพยักหน้าเบาๆก่อนจะเอามือเกาะไหล่ของหน่องเอาไว้เมื่อสตีฟเกาะแล้วหน่อยก่อนค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะใช้แขนช้อนที่ใต้ขาของสตีฟเอาไว้กันเขาร่วงลงไป

จากนั้นหน่องก็แบกสตีฟเดินไปเรื่อยๆเป็นระยะทางหลายกิโลโดยมีลุงวิชัยแกเดินนำอยู่ข้างหน้า

คนพวกนี้ยอดมากไม่ต้องใช้เข็มทิศหรืออะไรเลยก็สามารถเดินในป่าแบบนี้ได้จะว่าไปสองข้างทางมีแต่สมุนไพรแปลกๆและเห็ดที่น่าจะกินได้เต็มไปหมดเลยแฮะแต่ป่านี้มันจะร้อนไปไหมหว่าขนาดที่อเมซอนยังไม่ร้อนขนาดนี้เลย สตีฟคิดในใจพลางสำรวจสิ่งรอบๆตัวไปด้วย

(ไรท์ : ก็นี่มันป่าเขตร้อนไงเฟ้ย อเมซอนมันป่าฝน)

“ว่าแต่ไอ้หนุ่มเอ็งยังไม่บอกข้าเลยนะเข้ามาทำอะไรที่ป่านี้” ลุงวิชัยหันมาถามสตีฟ

“ผะ ผะ ผมหลงทางน่ะลุงพอดีผมจะเข้ามาหาวัตถุดิบแล้วบังเอิญหลงทาง” สตีฟรีบหาข้อแก้ตัวก่อนจะตอบออกไป

จะให้บอกได้ไงว่าทะลุผ่านหลุมจากอเมริกาแล้วมาโผล่ที่นี่ใครเขาจะไปเชื่อ สตีฟคิดในใจ

“โอ้หลงมาไกลเลยนะนั่นน่ะใจกลางป่าเลยนะ แถมป่านี้ก็กว้างมากๆด้วย” ลุงวิชัยพูดออกมาแต่จากที่สตีฟเห็นดูเหมือนแกจะไม่เชื่อเท่าไหร่แต่ก็นะลุงวิชัยแกเห็นว่าสตีฟคงไม่อยากบอกจึงไม่คิดจะถามต่อ

ไอ้เจ้าหนุ่มฝรั่งนี่โกหกไม่เก่งเท่าไหร่เลย ป่านี้กว้างมากๆที่เอ็งไปอยู่นั่นก็เกือบจะใจกลางป่าด้วยลำพังเลเวลของเอ็งแค่ชายป่ารอบนอกก็ตายแล้วเอาเถอะเอ็งไม่อยากจะบอกข้าก็ไม่อยากจะถามต่อแล้วเอ็งหายดีไว้ค่อยพาเข้าเมืองแล้วกัน ลุงวิชัยคิดในใจ

จากนั้นไม่นานหน่องและลุงวิชัยแกก็พาสตีฟมาถึงหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในป่า

มีหมู่บ้านตั้งอยู่ในป่าจริงๆด้วยจากที่เห็นน่าจะมีอยู่ยี่สิบหลังคาเรือน หวังว่าคงไม่เป็นหมู่บ้านกินคนแบบที่เจอที่อเมซอนหรอกนะ สตีฟคิดในใจ

“โอ้พรานกลับมาแล้วเหรอนี่ได้ลูกเสือโคร่งมาด้วยเหรอเนี่ย !!”

“พรานวิชัย !!”

“พรานวิชัยกลับมาแล้ว”

“โอ้นั่นเสือโคร่งนี่นาพวกเราไปเตรียมเหล้าเร็ววันนี้มีของดีล่ะ”

เหล่าชาวบ้านที่เห็นว่าลุงวิชัยแกกลับมาพร้อมกับเสื้อโคร่งตัวใหญ่ก็ดีใจกันยกใหญ่พวกเด็กๆในหมู่บ้านก็วิ่งมาดูเสือโคร่งที่ลุงวิชัยแกแบกอยู่กันหลายคน

ตอนนั้นเองก็มีคุณตาแก่ๆคนหนึ่งเดินมาหาลุงวิชัยแก

“วันนี้ได้ของดีมานี่นาพราน” ตาคนนั้นพูด

“ใช่กระดูกกับหนังของมันน่าจะขายได้หลายหมื่นเลยพ่อแก่เดี๋ยวฉันจะเอาไปแลกเป็นเงินแล้วซื้อข้าวของเครื่องใช้และอาหารแห้งกลับมาให้” ลุงวิชัยแกพูดตาคนนั้นพยักหน้าเบาๆ

“แล้วที่ไอ้หน่องแบกอยู่นั่นใคร” ตาแกหรือพ่อแก่หันมาสบตากับสตีฟ

“พอดีไปเจออยู่กลางป่า กำลังจะโดนเสือนี่ขย้ำพอดีเลยช่วยกลับมา” ลุงวิชัยพูด

“บาดเจ็บเรอะ !!” พ่อแก่ถาม

“ขาหักพักสักสองสัปดาห์น่าจะหาย” ลุงวิชัยตอบ

หน้าต่างชื่อ : ซอลู Level : 130อาชีพ : หัวหน้าหมู่บ้านกาลออายุ : 82

เลเวลเยอะพอสมควรเลยนะนั่นแถมเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอีก สตีฟคิด

“ถ้าอย่างนั้นให้ไปพักที่บ้านของเอ็งแล้วกันไอ้หน่องเอ็งดูแลได้ใช่มั้ย” พ่อแก่พูด

“เข้าใจแล้วพ่อแก่” หน่องพยักหน้าเบาๆ

พ่อแก่แกเดินมาหาสตีฟก่อนจะวางมือลงที่ไหล่ของสตีฟก่อนจะพูดออกมา

“ข้าจะให้เอ็งไปพักรักษาตัวกับไอ้หน่องมันอย่าสร้างปัญหาให้หมู่บ้านข้าล่ะ” พ่อแก่แกพูดแน่นอนสตีฟฟังไม่รู้เรื่อง

“มันไม่เข้าใจภาษาไทยพ่อแก่” ลุงวิชัยบอก

“เอ้าเหรอมีฝรั่งที่ไม่เข้าใจภาษาไทยด้วยงั้นเหรอ” พ่อแก่แปลกใจก่อนจะพูดกับสตีฟเป็นภาษาอังกฤษ

“เอ็งรักษาตัวบ้านไอ้หน่อง อย่าสร้างปัญหา !!” พ่อแก่พูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ

“โอ้...เข้าใจแล้วครับผมจะไม่สร้างปัญหาครับ” สตีฟพยักหน้ารัวๆ

“ดีแล้วข้าไม่ได้พูดภาษาอังกฤษมานานตั้งแต่หลายสิบปีก่อนตอนนั้นหมู่บ้านของข้ายังเป็นหมู่บ้านเปิดที่นักท่องเที่ยวมาโฮมสเตย์ตอนนี้ในหมู่บ้านที่ยังพูดภาษาอังกฤษได้คงมีแต่พรานกับข้าล่ะมั้ง” พ่อแก่พูด

ที่แท้หมู่บ้านนี้เคยเป็นหมู่บ้านที่ใช้ท่องเที่ยวนี่เองจะว่าไปเคยเห็นสารคดีเก่าๆอยู่เหมือนกันนะจำได้ว่าสารคดีนั้นจะพาคนต่างชาติเข้าไปโฮมสเตย์อาศัยอยู่บ้านคนป่าให้ใช้วิถีชีวิตแบบคนป่า นึกไม่ถึงว่าจะมาถ่ายทำกันที่แบบนี้ สตีฟคิด

จากนั้นหน่องก็พาสตีฟไปพักที่บ้านของเขาก่อน

“เดี๋ยวตอนเย็นจะมารับไปกินข้าว นอนก่อนรักษาตัวไปก่อน” หน่องพูดกับสตีฟแน่นอนสตีฟทำหน้างงเพราะฟังไม่ออกหน่องที่เห็นดังนั้นก็ลองใบ้เป็นภาษามือและภาษากายแทน

“อ๋อให้นอนนี่ก่อนสินะ เย็นจะมารับเข้าใจแล้ว” สตีฟพยักหน้าเข้าใจจากนั้นหน่องก็ปล่อยให้สตีฟอยู่คนเดียว

“เฮ้อ...เอายังไงต่อไปดีนะ เราจะกลับไปหาซาร่าได้ยังไงดี” สตีฟนอนลงพลางพูดออกมาเขามองสำรวจดูรอบก่อนจะเห็นว่าบ้านของหน่องนั้นหน่องน่าจะอยู่คนเดียว

“เฮ่..จานิสแกมาช่วยกันคิดหน่อยสิจะกลับอเมริกายังไงระยะทางนี่เป็นหมื่นกิโลเลยนะเฟ้ยใช้แกบินไปก็ได้แค่วันละไม่กี่ชั่วโมงเต็มที่แกก็บินได้แค่วันละสองพันกิโลเท่านั้น แต่เลเวลของตรูตอนนี้เจอนกสักตัวก็โดนมันฆ่าตายแล้วมั้ง” สตีฟยกถุงมือขึ้นมาพลางพูดใส่แต่ก็นะเจ้าจานิสไม่ตอบอะไรดูเหมือนมันจะยังซ่อมแซมตัวเองไม่เสร็จ

“จริงสิถ้าเราเข้าเมืองไปที่สมาคมฮีโร่ได้อาจจะหาทางติดต่อพวกคุณชีน่าได้ถ้าติดต่อได้ให้เธอเปิดประตูมิติมารับเราได้เลยแต่ก่อนอื่นคงต้องรีบรักษาขาให้หายก่อนสินะ” สตีฟพูดออกมาพลางเริ่มวางแผนหาทางกลับอเมริกาไปหาซาร่า

สตีฟหลับตาลงก่อนจะค่อยๆหลับไปเพราะความเพลีย

หลายชั่วโมงต่อมา

“เฮ่พี่ชาย !!!” เสียงหน่องเรียกพลางเขย่าร่างของสตีฟเบาๆ

“อืม....” สตีฟค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าหน่องนั่นเองที่ปลุกเขา

“ตื่นๆไปกินข้าวกัน” หน่องพูดก่อนจะใช้มือทำท่าทำทางให้สตีฟรู้ว่าไปกินข้าว

“อ๋อกินข้าว” สตีฟพยักหน้าเข้าใจหน่องเห็นดังนั้นก็หันหลังให้เพื่อที่จะได้แบกสตีฟไปเมื่อสตีฟถูกแบกออกมาเขาก็เห็นว่าพระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้วที่ใจกลางหมู่บ้านนั้นมีกองไฟกองใหญ่ถูกก่อขึ้นมาคนในหมู่บ้านทั้งหมดมานั่งล้อมรอบกองไฟก่อนจะเริ่มร้องเพลงและเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

นี่ตรูจะโดนเอาไปย่างหรือเปล่าฟระ สตีฟคิดในใจเมื่อเห็นกองไฟภาพเหตุการณ์ตอนที่ถูกชาวป่าจับไปมันย้อนกลับมาอีกครั้งเพราะถ้าครั้งนี้เขาโดนเอาไปย่างในกองไฟอีกล่ะก็ตายแน่เพราะเนื่องด้วยค่าสถานะของเขาตอนนี้มันต่ำมากๆ

ซึ่งโชคดีที่มันไม่ได้เป็นอย่างสตีฟคิดหน่องพาสตีฟมานั่งลงไม่ห่างจากกองไฟมากนัก

“เอ้าในเมื่อมากันครบแล้วเริ่มงานฉลองได้ !!!” พ่อแก่หัวหน้าหมู่บ้านเมื่อเห็นว่าคนมาครบแล้วก็ตะโกนออกมาทันที

เฮ !!!! เสียงชาวบ้านร้องออกมาอย่างดีใจก่อนจะเริ่มแจกจ่ายเหล้าต้มให้ทุกคนแน่นอนสตีฟก็ได้เหล้านั่นมาแก้วนึง

“เอ้าไอ้หนุ่มเอาเลยกินเลยจะได้หายไวๆ” พ่อแก่เดินมาบอกสตีฟให้กินเหล้าในแก้ว

“เอ่อ..ครับ” สตีฟพยักหน้าเขายกแก้วเหล้าขึ้นมาก่อนจะได้กลิ่นของเหล้าที่มีแอลกอฮอล์สูงมาก

นี่มันเหล้าอะไรฟระเนี่ยแอลกอฮอล์กี่เปอร์เซ็นเนี่ย สตีฟคิดในใจพลางมองเหล้าในแก้วก่อนจะกลั้นหายใจและกระดกมันลงคอทันทีและเมื่อเหล้าเข้ามาในปากสตีฟเขาก็รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบพอเหล้าเริ่มไหลลงไปในคอเขาก็รู้สึกว่าเหมือนคอของเขากำลังถูกเผา

“ฮ่าๆดีใจกล้าดีเอ็งเป็นคนแรกเลยนะที่กล้ากระดกเหล้าสมุนไพรแห่งหมู่บ้านกาลอจนหมดในทีเดียว” พ่อแก่หัวเราะอย่างสะใจก่อนจะเรียกให้คนเอาอาหารมาให้สตีฟ

“อ่า.....” สตีฟอ้าปากพลางร้องออกมาท้องและคอเขาร้อนวูบวาบไปหมดหน้าของเขาแดงทันทีที่เหล้าไหลลงคอไป

“เอ้านี่กับแกล้ม !!” พ่อแก่พูดก่อนจะส่งอาหารให้สตีฟซึ่งมันถูกเสิร์ฟมาในจานใบไม้

“นี่มัน” สตีฟมองดูอาหารในจานใบไม้มันคืออาหารที่สตีฟเคยกินมาก่อนครั้งนึง

“หลู้ !!” สตีฟอุทานออกมา

“โอ้เอ็งรู้จักด้วยเอาเลยๆ หลู้เสือโคร่งมันเข้ากับเหล้าสมุนไพรต้มที่สุดเลยล่ะยิ่งเป็นเสืออายุไม่มากแบบนี้เนื้อมันไม่เหนียวเหมือนเสือแก่ๆ !!” พ่อแก่พูดพลางยกแก้วเหล้าในมือตัวเองขึ้นจิบก่อนจะใช้มือจกหลู้ในจานใบไม้ของสตีฟและเอามันเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

สตีฟเห็นดังนั้นก็หน้าซีดทันทีเขายังมีความหลังฝังใจกับเจ้าหลู้นี่อยู่เพราะเขาเคยท้องเสียอย่างรุนแรงเพราะมันมาแล้ว

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 202 หมู่บ้านกาลอ

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

สุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 202 หมู่บ้านกาลอ

คล้ายกับเรื่องสุดยอดพ่อบ้าน HERO กู้โลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้