ลำนำชะตาหวนคืน (อ่านฟรีจนจบ)

หยูจินหมิงอึ้งกับสิ่งที่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ เขาคิดว่าเหตุใดทุกอย่างจึงดูเหมาะเจาะไปหมดเช่นนี้

“พวกเจ้า ไปค้นเรือนสาวใช้ทุกคน หากพบเบาะแสให้มารายงานข้า” เย่ฮุ่ยอิ่งหันไปสั่งองครักษ์บางส่วน

“ขอรับ” พวกเขารับคำอย่างพร้อมเพรียงก่อนออกไปทำตามคำสั่งในทันที

คนทั้งสามออกมาจากห้องและยืนมองเหล่าองครักษ์ที่เข้าออกเรือนสาวใช้เป็นว่าเล่น ทว่าก็ยังไม่พบสิ่งใด จนกระทั่งเสียงของซ่งเสี่ยวม่านดังขึ้นอีกครั้ง

“ฮูหยิน ความจริงบ่าวสงสัยอยู่คนหนึ่งเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางเหลือบสายตามองหยูจินหมิงเล็กน้อย

“ใครกัน” เย่ฮูหยินร่วมแสดงงิ้วฉากถัดไปอย่างมืออาชีพ

“ซู...ซูฮวาเจ้าค่ะ” สิ้นเสียงของซ่งหยวน หยูจินหมิงก็หันขวับมองนางอย่างมีโทสะ

“รู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา” เขาขึ้นเสียงใส่

“จินหมิง เจ้าจะรีบร้อนไปไย ฟังที่นางพูดก่อนดีกว่า” เย่ฮุ่ยอิ่งพยายามทำให้บุตรชายใจเย็นลง

“เพราะว่าตอนเย็นยามที่บ่าวพาอาหยวนออกไปเดินเล่น นางไปกล่าวหาซูฮวาว่าเป็นตัวปลอม ดังนั้น...”

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าอาจจะเป็นซูฮวาที่เป็นคนลงมือเพื่อปกปิดความจริงเรื่องตัวตนของตนเองหรือ” เย่ฮูหยินสรุปเอาเองสีหน้าราวกับเป็นเรื่องแปลกใหม่เสียเต็มประดา ทว่าหยูจินหมิงที่ได้ฟังกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

“เป็นไปไม่ได้ ท่านแม่ นี่ท่านก็เชื่อคำพูดลอยๆ นั่นหรือ” หยูจินหมิงขมวดคิ้วมุ่นก่อนหันไปเอ่ยเสียงดุกับซ่งเสี่ยวม่าน “อย่าเห็นว่าตนเองเป็นคนเก่าแก่แล้วนึกจะพูดอะไรก็พูดได้ มิเช่นนั้นข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”

“บ่าว...ขออภัยเจ้าค่ะ” ซ่งเสี่ยวม่านตอบพลางหลุบตาลงต่ำ

“จินหมิง นางเป็นคนของแม่ อีกอย่างข้าตกปากรับคำไปแล้วว่าจะให้ความยุติธรรมแก่นาง ดังนั้นหากนางสงสัยใครข้าก็จะตรวจสอบคนนั้น หากเจ้ายืนยันว่าไม่ใช่ซูฮวา อย่างนั้นก็แค่ให้ข้าตรวจสอบ ไม่เจอก็แล้วไปก็แค่นั้น” เย่ฮูหยินเอ่ยจบก็ไม่รอให้บุตรชายได้เอ่ยค้านสิ่งใดอีก

“ไป ไปเรือนรับรอง” ผู้เป็นมารดาหันไปสั่งองครักษ์อีกส่วนหนึ่งเสร็จสรรพ

“ท่านแม่ ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้” หยูจินหมิงเอ่ยไล่หลังผู้เป็นมารดาที่เดินนำไปก่อนอย่างเร่งรีบ

เมื่อมาถึงเรือนรับรองก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เย่ฮูหยินหันไปสั่งให้เหล่าองครักษ์กันคนคุ้มกันของซูฮวาออกไปและบุกเข้าไปด้านในตัวเรือนอย่างรวดเร็ว และในทันทีที่เปิดประตูห้องนอน ร่างของสตรีบนเตียงก็งัวเงียตื่นขึ้นมาท่าทางงุนงง

“นี่มันเรื่องอะไร เหตุใดพวกท่านบุกเข้ามากลางดึกเช่นนี้” เสียงของซูลี่เอ่ยพลางเอียงศีรษะอย่างนึกสงสัย

หยูจินหมิงที่ตามมาติดๆ จึงเข้าไปยืนบังตัวนางจากมารดาพร้อมกับกางแขนปกป้อง ทว่าเย่ฮุ่ยอิ่งกลับไม่ได้สนใจและพยักหน้าให้กับเหล่าองครักษ์ของตน

ต่อมาพวกเขาก็วางตะเกียงจนสว่างจ้าไปทั่วเรือนและทำการค้นหาหลักฐานอันเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าซูฮวาคนนี้คือผู้ลงมือกับซ่งหยวน ทั้งรื้อค้นในตู้ ทั้งค้นหาทุกซอกทุกมุม

“คุณชาย พวกเขากำลังค้นหาสิ่งใดเจ้าคะ” ซูลี่เอ่ยถามหยูจินหมิงท่าทางใสซื่อ

“ซูฮวา เจ้าไม่ต้องใส่ใจ พอดีเกิดเรื่องกับซ่งหยวน นางถูกทำร้ายอาการสาหัส แต่ข้าเชื่อว่าไม่ใช่ฝีมือเจ้า ดังนั้นให้พวกเขาค้นไปก็ไม่เจอหลักฐานอยู่ดี” หยูจินหมิงเอ่ยเสียงอ่อนโยนกับนาง นั่นยิ่งทำให้เย่ฮูหยินถลึงตาใส่อย่างไม่ชอบใจ

“เกิดเรื่องกับซ่งหยวนหรือเจ้าคะ แล้วนางเป็นอย่างไรบ้าง” ซูลี่แสดงท่าทางห่วงใยเสียเต็มประดา

“ดูเจ้าสิ นางเคยทำกับเจ้าไว้ตั้งมากขนาดนั้นยังนึกเป็นห่วงนางอีก” หยูจินหมิงกล่าวออกมาอย่างที่ใจคิด ทว่ากลับมีเสียงของมารดาค้านขึ้นอีกครั้ง

“หึ เสแสร้งสิไม่ว่า คอยดูเถอะ เจอหลักฐานเมื่อไรเจ้าดิ้นไม่หลุดแน่”

“หลักฐาน หลักฐานอะไรหรือเจ้าคะ” ซูลี่ขมวดคิ้วเป็นปมหันสายตาไปทางผู้เป็นฮูหยินใหญ่ของจวน

“เดี๋ยวก็รู้” เย่ฮุ่ยอิ่งเชิดหน้าใส่พลางกอดอก นางคิดว่าถึงซูฮวาคนนี้จะรอดมาได้ แต่ต้องไม่รู้แน่ว่านางมีแผนการตลบหลังอยู่ เมื่อครู่ตอนเข้ามาในห้องนางไม่ได้กลิ่นกำยาน แต่ก็คิดว่าอีกฝ่ายต้องเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลองเลยตั้งใจรอเหล่าองครักษ์คนหาเสื้อผ้าพวกนั้นอย่างใจเย็น คิดว่าไม่ว่าอย่างไรซูฮวาคนนี้ก็จะไม่รอดตัวไปได้เป็นหนที่สองแน่นอน

“ท่านแม่ ท่านหยุดกล่าวหาซูฮวาได้แล้ว หากคนของท่านไม่พบหลักฐานท่านก็แค่คนที่เชื่อคำพูดลอยๆ โดยไม่กลั่นกรองให้ดีเท่านั้น” เขากล่าวเสียงแข็งใส่มารดา

“นี่เจ้ากำลังว่าแม่หูเบาอย่างนั้นหรือ”

“ก็แล้วแต่ท่านแม่จะคิด” หยูจินหมิงตอบกลับอย่างเย็นชา ยิ่งส่งผลให้มารดาอารมณ์คุกรุ่น

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ๆ ในที่สุดหัวหน้าองครักษ์ก็โผล่มา นั่นจึงทำให้เย่ฮูหยินยิ้มหยันขึ้นพลางหันไปสบตากับซูลี่

“เจอแล้วใช่หรือไม่” นางเอ่ยถาม

“คือ...ไม่เจอขอรับ” สิ้นเสียงของหัวหน้าองครักษ์ เย่ฮูหยินก็เก็บพัดลงเสียงดังอย่างหงุดหงิด “ไม่เจอได้อย่างไร! หรือว่าพวกเจ้าหากันไม่ดี”

“ท่านแม่ ไม่เจอก็หมายความว่าซูฮวาไม่ใช่คนลงมือ นางตัวเล็กกว่าซ่งหยวนขนาดนั้นจะเอาเรี่ยวเอาแรงที่ใดไปสู้”

“ก็ซ่งหยวนบาดเจ็บอยู่ และนางอาจใช้วิธีลอบกัดก็ได้” เย่ฮุ่ยอิ่งตอบกลับทันควัน จากนั้นก็หันไปเอ่ยสั่ง “ไปหาให้เจอ”

“เหตุใด...เย่ฮูหยินจึงคิดว่าข้าเป็นคนทำหรือเจ้าคะ แล้วก็ดูเหมือนว่าท่านมั่นใจเช่นนั้นมากด้วย” ซูลี่เอ่ยเสียงสั่นราวกับจะร้องไห้

“ก็เจ้าเป็นคนทำจริงๆ ยังจะมาเสแสร้งอีก” ที่เย่ฮูหยินมั่นใจนั่นเพราะนางมีมูล

“ท่านแม่ ท่านพูดเกินไปแล้ว นางบอกไม่ได้ทำ หลักฐานก็ไม่มี เหตุใดยังยัดเยียดว่าร้ายให้นางเป็นคนผิดอีก ท่านแม่ของข้ากลายเป็นคนจิตใจคับแคบเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน” หยูจินหมิงสุดจะทนกับผู้เป็นมารดาแล้ว จึงบันดาลโทสะออกมาจนหมด

“นี่ๆๆ เจ้ากล้าขึ้นเสียงกับข้าที่เป็นบุพการีได้อย่างไร เพื่อผู้หญิงคนเดียวทำให้เจ้ากลายเป็นคนอกตัญญูเช่นนี้เลยหรือ คนของข้าเห็นนางลักลอบออกจากเรือนรับรองเมื่อไม่กี่เพลาก่อน หากนางไม่ได้ออกไปลอบทำร้ายซ่งหยวนจะเป็นสิ่งใดไปได้อีก เจ้ามันหน้ามืดตามัวจนไม่เห็นหัวข้าเพราะหลงนางสตรีแพศยาคนนี้ เจ้ามัน...” เย่ฮูหยินเอ่ยด้วยอารมณ์เดือดดาลเป็นประโยคยาว นางสั่งให้คนคอยจับตาดูว่าอีกฝ่ายจะออกจากเรือนหรือไม่ หากออกไปก็ให้ติดตามเงียบๆ และมาแจ้งกับนาง ถึงแม้คนของนางจะตามไปไม่ทันแต่นางก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องตามไปเอาคืนซ่งหยวนเป็นแน่