บทที่ 21 แกเลิกคิดเื่นั้นไปเลยดีกว่า!
หลังจากชงชาเสร็จหนึ่งชั่วโมง หลงเซี่ยวเทียนก็ส่งกาชาให้เย่เทียนด้วยรอยยิ้ม บอกให้เย่เทียนชงชา
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็หยิบใบชาออกจากกล่องชา ใส่ลงในถ้วยชาอย่างเบามือ จากนั้นก็เปิดฝา ค่อยๆ เทน้ำชาลงในถ้วยชา กลิ่นชาหอมเข้มข้นโชยมา
เมื่อได้กลิ่นชา เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึกๆ รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ชาชนิดนี้เป็ของดีแน่นอน
"เสี่ยวเทียน ฝีมือชงชาของแกไม่เลวเลยนะ ลุงไม่ได้ดื่มชาดีๆ แบบนี้นานแล้ว" หลงเซี่ยวเทียนเห็นสีหน้าของเย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะชมเชย
"ฮิฮิ ขอบคุณท่านลุงที่ชมเชย การมาเยี่ยมท่านครั้งนี้ค่อนข้างจะเสียมารยาทไปหน่อย" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ไม่เป็ไร เสี่ยวเทียน แกก็รู้ว่าลุงนิสัยยังไง สวนชาแห่งนี้ลุงให้เสี่ยวหยุนดูแลแล้ว การที่แกมาที่นี่ก็ถือว่าเป็แขกของตระกูลหลงของพวกเรา ดังนั้นแกไม่ต้องเกรงใจ สบายๆ ได้เลย แกต้องเชื่อใจลุง ลุงจะดูแลแก จะถือว่าแกเป็ลูกชายของลุง ลุงเชื่อว่าแกจะเป็ทายาทในอนาคตของตระกูลหลงได้แน่นอน ดังนั้นได้โปรดผ่อนคลาย พวกเรามาชิมชาของแกด้วยกัน" หลงเซี่ยวเทียนมองเย่เทียนแล้วพูดด้วยความจริงใจ
"ขอบคุณท่านลุงครับ" เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม เขาก็รู้ว่าตอนนี้ตระกูลหลงมีหลงเซี่ยวเทียนเป็คนตัดสินใจ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็ต้องโต้แย้งอะไรกับเขา
"เสี่ยวเทียน ลุงรู้ว่าแกไม่อยากเข้าร่วมกิจการของบริษัท แต่ในเมื่อแกกลับมาแล้ว ก็ต้องตั้งใจเรียนรู้ ลุงหวังว่าแกจะเรียนรู้งานของบริษัทให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา เพราะเื่นี้จะทำให้ลุงลำบากไปด้วย เพราะธุรกิจของตระกูลหลงใหญ่โตมากจริงๆ ยากที่จะจัดการความสัมพันธ์ต่างๆ ได้ดี" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ท่านลุงครับ ผมทราบแล้ว ผมจะตั้งใจเรียนรู้ครับ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"อืม งั้นแกนั่งพักก่อน ลุงจะชงชา" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากพูดจบ หลงเซี่ยวเทียนก็ลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ชา หยิบชุดชาออกมา เทใบชาลงไปในกระป๋องชา แล้วใช้ช้อนชาคนในถ้วยชา ทันใดนั้นน้ำชาหอมเข้มข้นก็ส่งกลิ่นหอมเย้ายวน เมื่อได้กลิ่นหอมนี้ ก็ทำให้รู้สึกสบายตัวมาก ราวกับรูขุมขนทั่วร่างเปิดออก
"อืม ดีมาก หอมเข้มข้น กลิ่นใบชาบริสุทธิ์" หลงเซี่ยวเทียนยกถ้วยชาขึ้นซดน้ำชาไปเล็กน้อย แล้วพูดออกมาด้วยความซาบซึ้ง เมื่อมองถ้วยชา เขาก็นึกถึงคุณปู่เย่ของเย่เทียน
ชายชราคนนั้นก็ชอบดื่มชามาก แถมยังพิถีพิถันเื่ความสะอาด ทุกวันจะชงชาหม้อหนึ่ง ดื่มชาพลางชมวิวพลาง เขาชอบชีวิตที่สบายๆ และอิสระแบบนั้นมาก
"ท่านลุง ท่านลองชิมชาดูสิ รสชาติไม่เลวเลย" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็พยักหน้า ยกถ้วยชาขึ้นซดไปเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ เพราะชาเล็กน้อยที่เย่เทียนชงกลับอร่อยกว่าชาที่เขาดื่มเป็ประจำเสียอีก
สมกับเป็คนที่ผ่านโลกมามาก หลงเซี่ยวเทียนดื่มชาแล้วก็ไม่ได้หยุดพักทันที แต่ซดคำที่สองทันทีเพื่อชิมอีกครั้ง เขาซดชาไปสามสี่ถ้วยติดกัน
เมื่อเย่เทียนเห็นหลงเซี่ยวเทียนดื่มชาเร็วขนาดนี้ ก็ไม่ได้ลังเล ยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมดเช่นกัน
เมื่อหลงเซี่ยวเทียนเห็นเย่เทียนดื่มเร็วขนาดนี้ ก็ใเล็กน้อย คิดในใจว่า "เ้าหนูคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ มีฝีมือขนาดนี้ เขาได้วิชาชงชามาจากไหนกัน ฝีมือชงชาของเขา กับท่าทางตอนที่คุณปู่เย่ชงชาเมื่อก่อนเหมือนกันเป๊ะ"
ในขณะนั้นหลงเซี่ยวเทียนถึงมองเย่เทียนอย่างละเอียด เขาถึงได้รู้ว่าเย่เทียนไม่ใช่คนของตระกูลหลง เย่เทียนเป็เพียงคนหนุ่มธรรมดา แถมอายุไม่เกินสามสิบ ดูเหมือนอายุประมาณยี่สิบห้าหกปี
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนอายุยังน้อย แต่กลับชงชาเป็ หลงเซี่ยวเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใ ในขณะเดียวกันความประทับใจที่มีต่อเย่เทียนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
ในไม่ช้า เย่เทียนก็ชงชาเสร็จสามถ้วย แล้ววางไว้บนถาดสามใบ
เย่เทียนยิ้มแล้วยกถ้วยบนสุด ส่งให้หลงเซี่ยวเทียน พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านลุง ลองชิมชาของผมสิครับ"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย เมื่อกลืนน้ำชาลงท้อง กลิ่นหอมจางๆ ก็อบอวลไปทั่วปาก ทำให้รู้สึกดื่มด่ำ สบายตัว และอร่อยมาก
"อืม ชาดี ชาดี" หลงเซี่ยวเทียนชมเชย
"ฮิฮิ ท่านลุงชอบก็ดีครับ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากหลงเซี่ยวเทียนวางถ้วยชาลง เขาก็มองไปที่อีกสองถ้วย พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เสี่ยวเทียน ชาที่แกชงนี่ด้อยกว่าชาเมื่อกี้ไปหน่อย แต่ก็ไม่เลว ฝีมือชงชาของแกนี่น่าจะฝึกมานานแล้วใช่ไหม?"
"ครับ ตอนที่ผมอยู่ทีู่เาเสี่ยวเฮย ผมเคยไปหลายประเทศ ดังนั้นผมเลยอยู่ต่างประเทศมาหลายปี แล้วเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย จากนั้นก่อนกลับมาที่จีน ผมก็ไปเที่ยวยุโรปมาสองสามครั้ง แล้วเรียนรู้ฝีมือชงชามามากมาย" เย่เทียนพยักหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม
"อ้อ? เคยไปเที่ยวยุโรปด้วยเหรอ? ดูเหมือนว่าแกจะมีบุญวาสนาดีนะ ที่ได้ไปเที่ยวยุโรปตั้งหลายประเทศ" เมื่อได้ยินดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็พูดด้วยความประหลาดใจ
"ครับ ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผมคือได้ไปเยือนทุกที่ทั่วโลก ได้เห็นวัฒนธรรมและอาหารทั่วโลก" เย่เทียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด
"ฮ่าๆ..." เมื่อได้ยินดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็หัวเราะเสียงดัง "เสี่ยวเทียน แกพูดแบบนี้ไม่กลัวลิ้นพันกันเหรอ? ไปได้ทุกที่ทั่วโลก แต่ยกเว้นยุโรป กฎนี้สืบทอดกันมาหลายพันปี ดังนั้นแกเลิกคิดเื่นั้นไปเลยดีกว่า! ถ้าแกมีโอกาสไปยุโรป แกอาจจะลองไปดู โรงแรมของกลุ่มหลงเถิงของพวกเราตั้งอยู่ในยุโรป ถ้าแกอยากไป แกก็ไปเที่ยวที่นั่นได้"
"ฮิฮิ ผมไม่ไปสถานที่หรูหราแบบนั้นหรอกครับ" เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็ส่ายหัว เขาไม่อยากถูกเหล่าสาวงามตามล่าในสถานที่หรูหราแบบนั้น แถมเขาก็ไม่อยากไปร่วมงานเลี้ยงแบบนั้นด้วย
"ทำไม แกไม่อยากไปสถานที่หรูหราแบบนั้นเหรอ? สถานที่หรูหราแบบนั้นมีสาวงามไม่ขาดเลยนะ" เมื่อได้ยินดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็มองเย่เทียนด้วยความประหลาดใจแล้วถาม
"ท่านลุง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้สนใจผู้หญิงพวกนั้นเลย" เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็อธิบายด้วยรอยยิ้ม "ท่านก็รู้ว่าผมไม่ใช่เพลย์บอย"
"ฮ่าๆ ลุงก็รู้ว่าแกไม่ใช่เพลย์บอย แต่แฟนสาวของแกคนนั้นเป็สาวงามนะ ถึงแกจะไม่เคยพูดถึง แต่จากสิ่งที่แกแสดงออก ลุงก็รู้ว่าแกเป็คนมีความรับผิดชอบและรักเดียวใจเดียว" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็เผยสีหน้าขมขื่น เื่ของเขากับเฉินอวี่ฉิงและผู้หญิงคนอื่นๆ ซับซ้อนมากจริงๆ พูดไม่ออก ตัดไม่ขาด จัดไม่ลงตัว
"ฮิฮิ ผมไม่ปิดบังท่านลุงครับ ผมกับผู้หญิงพวกนั้นมีความสัมพันธ์คลุมเครือกันบ้าง แต่เื่ทั้งหมดนี้เป็เื่ส่วนตัวของผม ผมไม่อยากให้พวกเธอรู้ ไม่อยากให้พวกเธอรู้ภูมิหลังของผม ดังนั้นพวกเธอจึงไม่รู้ว่าผมเป็ใคร ดังนั้นท่านลุงไม่ต้องกังวล เื่ทั้งหมดนี้ผมจะจัดการเอง" เย่เทียนพูด
"อืม เื่นี้แกตัดสินใจเองก็แล้วกัน" หลงเซี่ยวเทียนพยักหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
"ฮิฮิ งั้นรบกวนท่านลุงช่วยดูแลพี่สาวเสี่ยวเสวี่ยด้วยนะครับ รอให้เธออาการดีขึ้นอีกหน่อย ผมจะพาเธอไปจากที่นี่ ตอนนั้นก็ต้องรบกวนท่านลุงดูแลเธอด้วยนะครับ!" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"วางใจได้ มีลุงอยู่ไม่มีปัญหาแน่นอน" หลงเซี่ยวเทียนพยักหน้าให้คำมั่น
"ครับ งั้นผมขอบคุณท่านลุงล่วงหน้าเลย ชาสองถ้วยนี้ ผมขอมอบให้ท่านลุงนะครับ หวังว่าท่านลุงจะไม่รังเกียจ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม ขณะพูด เขาก็ส่งชาสองถ้วยไปตรงหน้าหลงเซี่ยวเทียน
หลงเซี่ยวเทียนรับถ้วยชาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ลุงยังมีเื่ต้องทำ เดี๋ยวจะไปแล้ว แต่ว่างานเลี้ยงอาหารค่ำคืนนี้แกต้องไปให้ได้ ไม่ว่าจะมีแขกคนสำคัญแค่ไหน แกก็ต้องไป ไม่งั้นลุงจะไม่ยกโทษให้แก"
…………………………..
11K
