จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 162: หกวสันต์พิพากษา หทัยทระนงกลางเงามรณะ

กาลเวลาหกถึงเจ็ดปีที่ไหลผ่านไปในโลกซวนหยวน มิได้เพียงนำพาวสันต์และสารทให้หมุนเวียน หากแต่ยังได้กัดกร่อนและหล่อหลอมสรรพสิ่ง ณ สถาบันเทียนซวน บรรยากาศที่เคยเปี่ยมด้วยความหวังและความเยาว์วัย บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วย "ไอแห่งความกดดัน" อันหนักหน่วง การแข่งขันมิใช่เพียงเพื่อความเป็นเลิศ หากแต่เพื่อ "การอยู่รอด" ทรัพยากรที่เคยมีอย่างเหลือเฟือกลับร่อยหรอลง เสียงกระซิบถึง "กลุ่มเงาอสูร" ที่เคลื่อนไหวอย่างเหิมเกริมภายนอก และความไม่สงบในดินแดนต่างๆ ดังชัดขึ้น กลายเป็นเงาทะมึนที่ทาบทับลงบนจิตใจของเหล่าศิษย์

ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงนี้ ที่ลานประลองยุทธ์อันกว้างใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเวทีแห่งความฝัน บัดนี้กลับเป็นสมรภูมิแห่งการดิ้นรน ร่างของหนุ่มน้อยผู้หนึ่งยังคงยืนหยัดฝึกซ้อมเพียงลำพัง ดุจศิลาที่ต้านทานกระแสธารอันเชี่ยวกราก

ฟางเจี๋ย (Fang Jie)! วัยสิบเจ็ดสิบแปดปี ร่างกายกำยำล่ำสันจากการฝึกฝนอย่างไม่เคยหยุดพัก แม้ใบหน้าจะยังคงเค้าความซื่อตรง แต่แววตากลับฉายชัดถึง "ความทรหด" ที่ถูกหล่อหลอมจากความยากลำบาก และ "เจตจำนง" ที่ไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา พลังปราณธาตุดินอัน หนาแน่นและมั่นคงดุจแก่นแท้แห่งปฐพี แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกถึงระดับ สร้างรากฐาน - ขั้นสูงสุด (Peak Foundation Establishment Stage) ที่เขาปีนป่ายขึ้นมาด้วยสองมือและหยาดเหงื่อล้วนๆ!

โครม! โครม! ครืน! "เพลงหมัดทลายขุนเขา" ถูกใช้ออกมาอย่างต่อเนื่อง ทุกหมัด ทุกกระบวนท่า มิได้มีเพียงพลัง หากแต่แฝงไว้ด้วย "ความไม่ยอมแพ้" เสียงปะทะดังกึกก้องสะท้อนความมุ่งมั่นในใจ "อีกเพียงนิดเดียว... กำแพงนั้น... ข้าจะต้องทลายมันให้ได้!" เขากระซิบกับตนเอง ลมหายใจหอบหนัก ภาพของสหายผู้ก้าวล้ำไปไกลสุดขอบฟ้า ยังคงเป็นทั้งแรงใจและแรงกดดัน

"ทุ่มแรงไปก็เปล่าประโยชน์! ดินโคลนอย่างเจ้า ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ก็ไม่มีวันไล่ตามผู้ที่อยู่เบื้องหน้าทันหรอก!"

น้ำเสียงบาดหูแฝงความริษยาอย่างไม่ปิดบังดังขึ้น เย่หลาง (Ye Lang) ก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมบริวาร วัยไล่เลี่ยกัน อาภรณ์งดงาม แต่รัศมีกลับแฝงความ ขุ่นมัว และ โอหัง พลังมนตราธาตุไฟระดับ ก่อแก่น-ขั้นต้น (Early Core Formation) ของเขาแผ่กระจายออกมาอย่างจงใจ กดดันผู้ที่อ่อนแอกว่ารอบข้าง

"วันนี้ลมอันใดหอบเจ้ามาอีก เย่หลาง" ฟางเจี๋ยหันมาเผชิญหน้า ดวงตาแน่วแน่

"ข้าก็แค่มาเดินเล่น แต่กลับต้องมาเห็นภาพอุจาดตา" เย่หลางปรายตามองฟางเจี๋ยตั้งแต่หัวจรดเท้า "คนบางคน ไม่รู้จักประมาณตน ยังคงฝันกลางวันว่าจะไล่ตามเมฆบนฟ้าได้... น่าสมเพชสิ้นดี! ว่าแต่... 'ศิลาจันทร์กระจ่าง' น่ะ ข้าต้องการใช้มันพอดี ส่งมาให้ข้า แล้วไสหัวไปซะ!"

"ข้าบอกแล้วว่าไม่ให้!" ฟางเจี๋ยยืนหยัดมั่นคง พลังปราณธาตุดินเริ่มโคจร เกราะศิลาบางๆ ปรากฏขึ้นรอบกาย

"ดื้อด้าน!" เย่หลางหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ ความอดทนขาดสะบั้น! "คิดว่าอยู่ขั้นสูงสุดของระดับสร้างรากฐานแล้วจะเทียบชั้นข้าได้รึ!? โง่เขลา! วันนี้ข้าจะเผากระดูกเจ้าให้เป็นเถ้าถ่าน! แส้เพลิงโลกันตร์!"

เปลวไฟสีแดงเข้มปะทุขึ้น! ก่อตัวเป็นแส้เพลิงที่แผ่ ไอมรณะ และความร้อนแรงที่สามารถหลอมละลายเหล็กกล้าได้! มันตวัดเข้าใส่ฟางเจี๋ยด้วยความเร็วและพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าครั้งก่อนมาก!

"เกราะศิลาภูผา! กายาปฐพี!" ฟางเจี๋ยคำรามสุดเสียง! ทุ่มเทพลังทั้งหมดเข้าต้านทาน! เกราะศิลาหนาแน่นขึ้น ผิวหนังแข็งแกร่งดุจหินผา!

เพียะ! เคร้งงงงงงง!!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว! เกราะศิลาแตกร้าวในทันที! ความร้อนแรงทะลุทะลวงเข้ามา! ฟางเจี๋ยกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างกายเซถลา! แต่เขาก็ยังคงกัดฟันยืนหยัด! ดวงตาไม่แสดงความหวาดกลัว!

"ยังทนได้อีกรึ!?" เย่หลางตะลึงระคนเดือดดาล! เตรียมจะซ้ำเติมให้แหลกลาญ!

พลัน...

... ... ...

โลก... พลันหยุดนิ่ง...

มิใช่แค่ความรู้สึก... หากแต่เป็น "กฎเกณฑ์" โดยรอบที่ถูก "แช่แข็ง"! ลมหยุดพัด... เสียงอื้ออึงเงียบสนิท... แม้แต่ฝุ่นผงในอากาศยังลอยค้างนิ่ง! มีเพียง ไอเย็นอันบริสุทธิ์... ลึกล้ำ... และสูงส่งเกินกว่าจะหยั่งถึง... ที่ค่อยๆ แผ่ปกคลุมลงมาจากฟากฟ้า... มันมิได้ทำให้หนาวกาย หากแต่ทำให้ จิตวิญญาณต้องคุกเข่าลง ด้วยความ ยำเกรง ต่อหน้า "อำนาจ" อันเป็นที่สุด!

เปลวไฟบนแส้ของเย่หลาง ดับวูบลง ในทันที! พลังมนตราในร่างของเขา หยุดนิ่ง โดยสิ้นเชิง! ราวกับถูกผนึกด้วยกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็น!

เหนือหลังคาอาคารที่สูงที่สุด... เงาร่างอรชรในอาภรณ์สีฟ้าครามยืนสงบนิ่งอยู่ ณ ที่นั้น...

หลิงชิงเยว่ (Ling Qingyue)!

นางยืนอยู่ตรงนั้น... แต่กลับรู้สึกราวกับว่านาง มิได้อยู่ ในโลกใบเดียวกับพวกเขา... นางคือตัวตนที่อยู่ "เหนือกว่า"... ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมิได้มองมายังพวกเขา หากแต่ทอดมองไปยัง "ความว่างเปล่า" อันไกลโพ้น... แววตา สงบนิ่ง... เย็นชา... และไร้ความรู้สึก... ดุจเดียวกับเทพเจ้าที่มองดูเหล่ามดปลวก... กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมานั้น แม้จะถูกเก็บงำไว้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็ยังคง สั่นสะเทือนมิติ โดยรอบ ทำให้เย่หลางรู้สึกราวกับว่าตนเองอาจจะ "สลาย" หายไปได้ทุกเมื่อเพียงแค่นางชายตามอง!

เย่หลางตัวสั่นเทิ้ม! ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด! ความเย่อหยิ่ง ความโกรธแค้น มลายหายไปสิ้น! เหลือเพียง "ความหวาดกลัว" อันฝังลึกถึงแก่นวิญญาณ! เขาทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว!

"ศะ... ศิษย์พี่หลิง... ผู้น้อย... ผู้น้อยผิดไปแล้ว..." เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

หลิงชิงเยว่ยังคงนิ่ง... ราวกับว่าเสียงนั้นมิได้เข้าสู่โสตประสาทของนาง...

ชั่วอึดใจต่อมา... นางเพียงแค่ ขยับปลายนิ้ว เล็กน้อย...

ฟุ่บ...

ร่างของเย่หลางและผู้ติดตามก็พลันถูก "พัดพา" ออกไปจากบริเวณนั้นด้วยพลังที่มองไม่เห็น! หายลับไปในพริบตา! โดยที่ไม่มีผู้ใดทันได้ตั้งตัว!

แล้ว... ไอเย็นอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป... กฎเกณฑ์โดยรอบกลับคืนสู่สภาวะปกติ... ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพมายา...

ฟางเจี๋ยยืนนิ่งงันอยู่กับที่ เขามองไปยังจุดที่หลิงชิงเยว่เคยยืนอยู่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย... พลังอำนาจระดับนั้น... มันคือขอบเขตใดกันแน่... เขาเงยหน้ามองฟ้า กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"ไม่ว่าหนทางจะยากเย็นเพียงใด... ข้า... ก็จะไปให้ถึง!"

เสียงปฏิญาณดังขึ้นในใจ... สะท้อนความทระนงที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา...

(จบตอนที่ 162 )