บทที่9
บังเอิญอีกครั้ง
พอกุลจิราหันกลับไปก็เห็นพีรดนย์ยืนอยู่ข้างหลัง มองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก
มีผู้ชายสองคนอยู่ข้างหลังพีรดนย์คนหนึ่งมีท่าทางจริงจังและอีกคนมีท่าทางขี้เล่น
กุลจิรา “…”
เยี่ยมมาก!
นางร้ายเคยประกาศเจตนารมณ์ให้ทุกคนรับรู้ว่าพีรดนย์คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ
ในนิยายพระเอกเกิดในตระกูลที่มีประวัติอันยาวนานและแข็งแกร่งวิธีจัดการปัญหาของเขาที่เด็ดขาดและโเี้ ถ้ามีใครกล้าที่จะคุกคามเขาเตรียมตัวเข้าเมรุพร้อมเผาได้ทันที!
ด้วยนิสัยที่เผด็จการและเ้าคิดเ้าแค้นของพีรดนย์คิดว่าอย่างเธอจะรอดไหมถ้ายังทำให้เขาขุ่นเคือง!
สถานการณ์ที่เธอประสบอยู่ในตอนนี้เธอบอกได้เลย ตอนนี้เธอกลัวเขาจนก้าวขาไม่ออกแล้ว
เมื่อไหร่นิสัยปากเก่งของเธอจะหายสักที!
เมื่อเขมิกากับนีรชาเห็นพีรดนย์ท่าทางของพวกเขาแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังมีความสุข
นีรชาก้าวเข้าไปทักทายพีรดนย์“คุณพีรดนย์ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนีรชา ส่วนนี่คือเขมิกาค่ะ”
เขมิกาพยักหน้าทักทายพีรดนย์
พีรดนย์ไม่รู้จักทั้งสองเขาไม่ชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่เขาหยุดอยู่ตรงนี้ก็เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรับเงินของเขาไปแล้วยังกล้านินทาลับหลังเขาอีก!
พีรดนย์เพิกเฉยต่อนีรชากับเขมิกานีรชารู้สึกอับอายเล็กน้อย พวกเขาจึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ
กุลจิราไม่ได้รู้สึกดีที่พีรดนย์เมินพวกเขาเธอสูดลมหายใจเพื่อเรียกความมั่นใจกลับมา “สวัสดีค่ะพี่ดน พี่มาทำธุระแถวนี้เหรอคะ?”
พีรดนย์มาั้แ่เมื่อไหร่? แล้วเขายืนอยู่ข้างหลังเธอนานแค่ไหนแล้ว?
กุลจิรารู้สึกขมขื่นในโชคชะตาของนางร้ายมากแต่เพราะยังมีผู้หญิงสองคนนี้จ้องมองมา เธอจึงต้องระงับความกลัวเอาไว้
ต้องโทษพีรดนย์!ทำไมเขาต้องมาอยู่ใน่เวลานี้ด้วย!
พีรดนย์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเ็า“ผู้หญิงโสดที่หาเงินเองได้ เป็ผู้หญิงยุคใหม่สินะ!”
พีรดนย์ทวนคำพูดของเธอที่เพิ่งพูดไปทีละคำ“เธอนะเหรอ?”
คำพูดเดียว เหมือนโยนกุลจิราลงบนกองไฟ!
เธอเอาเื่ที่เสียเวอร์จิ้นแบล็กเมล์เขาเมื่อไม่นานมานี้ เธอรีดไถเขามาได้ยี่สิบล้านหากคำว่าผู้หญิงโสดหาเงินเองได้ ทำให้เขานึกถึงเื่นี้ขึ้นมา!
แต่ทำไงได้เธอพูดออกไปแล้วและตอนนี้เธอก็กลับคำไม่ได้ เธอคงไม่ได้ถูกฆ่าตายเพราะคำพูดเหล่านี้ใช่ไหมทางที่ดีต่อไปเธออย่าพูดอะไรอีก ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังรอเชือดเธอเธอไม่กล้าที่จะสร้างความรำคาญใจให้เขา จึงทำได้แค่นิ่งเงียบเท่านั้น
เจอทั้งเสืออยู่ข้างหน้าและหมาป่าอยู่ข้างหลังตอนนี้เธออยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่ว่าจะไปทางไหนก็เป็คนที่้าทำร้ายเธอทั้งนั้น
ไม่ว่าเธอเลือกทางไหนยังไงวันนี้เธอก็ต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยสถานการณ์ในตอนนี้ต้องเป็สกิลนางร้ายอย่างแน่นอน่เวลาแบบนี้ก็คงไม่มีใครออกมาเป็ฮีโร่ช่วยเธอแน่!
คงไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่าการถูกตบหน้าหลังจากถือดีกับอีกฝ่ายในวินาทีต่อมา!
เมื่อเห็นว่ากุลจิราไม่ยอมตอบพีรดนย์ก็หมดความอดทน “ตอบมาสิ!”
กุลจิราตัวสั่นเล็กน้อย “กุล...”เสียงของเธอเบามาก ดวงตาสวยคมมองพีรดนย์อย่างอ้อนวอนเล็กน้อย
พีรดนย์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอท่าทางต่างจากเดิมมาก ปกติกุลจิรามักมีท่าทางหยิ่งผยองไม่ยอมใคร
กุลจิรารู้สึกกลัวแม้ว่าเธอจะอ่านนิยายถึงกลางเื่ รู้แค่ครึ่ง ๆ กลาง ๆแต่เธอก็ไม่กล้าตอแยพระเอก เธอสามารถมีชีวิตที่ดีได้จนถึงตอนนี้ต้องขอบคุณไหวพริบและการมองโลกในแง่ดีของเธอเอง
แต่เธอเป็คนธรรมดาไม่ใช่ยอดมนุษย์พระเอกที่มีแนวโน้มฆ่าเธอได้ ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอแล้วและยังมองจ้องเธออย่างน่ากลัว ตอนที่เธอพูดถึงเขาก็ไม่ได้คิดมากอะไรเธอไม่กลัวเขาใช่ไหม? กลัวสิ! กลัวมาก! ตอนนี้เธอกำลังจะฉี่แตก!
กุลจิรากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะรักษาหน้าหรือจะประจบประแจงเพื่อเอาใจเขาดีหน้าผากของเธอมีเหงื่อซึมไหลออกมา
ชวิศเป็ผู้ชายที่อยู่ยืนอยู่ข้างหลังพีรดนย์เขากำลังรู้สึกสนุกกับเหตุการณ์ตรงหน้า เขาเห็นผู้หญิงสองคนที่ถูกพีรดนย์เมินเขาทนไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงเหล่านี้อับอาย ดังนั้นจึงเข้าไปช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ“สวัสดีครับ ผมชื่อชวิศ เป็พี่ชายของพีรดนย์ ตอนนี้พวกคุณว่างกันใช่ไหมคุณสนใจไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกันไหมครับ?”
เขมิกาเองก็ไม่อยากเสียโอกาสนี้ไปเธอหันไปมองที่พีรดนย์ พอเห็นสายตาที่เ็าของเขา ก็รู้ว่าไม่ใช่โอกาสที่ดีดังนั้นเธอจึงตอบตกลงชวิศ ส่วนนีรชายังคงลังเล
กุลจิราพีรดนย์และผู้ช่วยถูกทิ้งให้ยืนอยู่ด้วยกัน
กุลจิราถอนหายใจด้วยความโล่งอกผู้ชายหน้าตาดีคนนี้ช่วยเธอได้ทันเวลาจริง ๆ ช่วยพาผู้หญิงสองคนนั้นออกไปก่อนหากไม่มีพวกเขา เธอจะได้รู้สึกเสียหน้าน้อยลง
กุลจิรามองพีรดนย์แล้วพูดด้วยเสียงเบา“ใช่ค่ะ กุลพูดแบบนั้นเพราะพวกเขาหัวเราะเยาะกุลก่อน”
ตอนนี้แก้ตัวไปก็เท่านั้น เธอไม่กล้าหือกับเขาเธอจึงทำได้เพียงแสดงท่าทางอ่อนน้อมต่อเขาเท่านั้น
เธอไม่กล้าทำให้เขาโมโห!
“ตอนนี้ฉันเริ่มทำงานแล้วจริงๆ นะคะ กุลวาดการ์ตูนลงในเว็บไซต์ค่ะ พี่ดนก็รู้ว่าคนเราควรพึ่งพาตัวเอง”
กุลจิราชำเลืองมองพีรดนย์พอเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร “เออ...กุลได้รับเงินยี่สิบล้านจากพี่ดนครั้งที่แล้วกุลก็รู้สึกไม่สบายใจมาโดยตลอด”
พีรดนย์ยิ้มเยาะ“แต่เธอก็ยังรับเอาไว้”
ถ้าเป็เื่เงินเข้ามาเกี่ยวข้องปฏิกิริยาของกุลจิรานั้นจะตอบสนองอย่างรวดเร็วมาก มันเป็ปฏิกิริยาที่เป็ไปเอง“ถึงอย่างนั้น กุลก็ไม่สามารถคืนเงินเพราะศักดิ์ศรีได้ค่ะ”
บรรยากาศโดยรอบเงียบไปครู่หนึ่ง
พีรดนย์ “...”
กุลจิราหัวเราะออกมาแล้วพูดอย่างประจบประแจงว่า “กุลหมายความว่า พี่ดนให้เงินกุลแล้วพี่ไม่ควรพูดถึงเื่นี้อีก”
พีรดนย์จ้องมองกุลจิราอย่างเ็า“หือ? ดูเหมือนฉันจะขาดทุน”
เขายังคิดจะมาสะสางบัญชีอะไรกับเธออีก!
รอยยิ้มของกุลจิราแข็งค้าง
ชั่วขณะเธอก็คิดได้ว่าจะหลีกเลี่ยงเื่นี้ได้อย่างไร
กุลจิราพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้นออกมา“กุลรู้ดีว่าทำให้พี่ดนรำคาญมานาน ตอนนี้กุลคิดได้และสำนึกผิดแล้วแต่พวกเขายังคงพูดเื่ของเรากันอยู่ กุลก็กลัวว่าพวกเขาจะทำลายชื่อเสียงของพี่ดังนั้นคำพูดของกุลจึงดูเหมือนจะรุนแรงไปสักหน่อย”
กุลจิราก้มหน้าลงมองไปที่ปลายเท้าแล้วเสียงพูดของเธอก็เบาลงเรื่อย ๆ “กุลขอโทษ กุลผิดไปแล้วค่ะ”
กุลจิราก้มหน้าลง แสงไฟกระทบผมดกดำของเธอไหล่ที่ค้อมลงเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเธอยอมรับผิดและขอโทษเขาอย่างจริงใจ
พีรดนย์จ้องมองกุลจิราเขาเงียบไปครู่หนึ่ง
กุลจิราแก้ตัวงั้นเหรอ?
เมื่อเห็นว่าพีรดนย์ยังคงนิ่งเงียบหลังจากนั้นครู่หนึ่ง กุลจิราก็เงยหน้าขึ้นและพูดต่อ “พี่ดนวางใจได้เลยค่ะ กุลสัญญาว่าจะพยายามไม่สร้างความวุ่นวายต่อหน้าพี่อีกในอนาคตกุลรับเงินของพี่ไปแล้ว กุลจะทำอย่างที่พูดแน่นอนค่ะสองครั้งที่ผ่านมากุลไม่ได้ตั้งใจที่จะไปปรากฏตัวต่อหน้าพี่เลยนะคะเป็เหตุสุดวิสัยจริง ๆ กุลหวังว่าพี่จะเชื่อกุล ตอนนี้ถึงพี่ดนจะไม่เชื่อกุลหลังจากนี้กุลจะแสดงให้พี่เห็นเองค่ะ!”
พีรดนย์ได้ยินกุลจิราพูดแบบนี้อีกแล้วท่าทางของเธอดูจริงใจจนเขาไม่สามารถหาเหตุผลไปสงสัยว่าเธอโกหก
ตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้วนับั้แ่พูดคุยตกลงกันในโรงแรมครั้งสุดท้ายและเจอกันอีกครั้งที่ชั้นบริหารของห้างสรรพสินค้า หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอเธออีกเลยเขาไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยคำพูดของเธอ
พีรดนย์เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้ากุลจิราแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไม่ว่าคำพูดอะไรก็ตามที่ออกจากปากของเธอเชื่อถือได้มากแค่ไหน ผู้หญิงที่ชอบโกหก อีกอย่างเธอกำลังวางแผนอะไรเธอ้าจะทำอะไรกันแน่?”
กุลจิราตัวสั่นสะท้านเธอรีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “กุลไม่ได้วางแผนอะไร พี่ดนกำลังเข้าใจกุลผิด”
พีรดนย์จ้องมองกุลจิราเมื่อก่อนเธอเป็คนที่หยิ่งยโสไม่ยอมลงให้ใครแต่ตอนนี้ในดวงตากลับมีน้ำตาคลอเหมือนกับว่าเธอกำลังจะร้องไห้เขารู้สึกรำคาญเมื่อเห็นเธอเป็แบบนี้
ก่อนที่กุลจิราจะทันได้พูดอะไรพีรดนย์ก็หันหลังและเดินจากไป
สรุปว่ายังไง! เธอรอดแล้วใช่ไหม?
กุลจิราสูดหายใจเข้าลึก ๆเช็ดน้ำตาออก
บางครั้งคนเราไม่ควรหยิ่งยโสเกินไปได้เมื่อพบเจอเหตุการณ์ที่ความสามารถของเราช่วยไม่ได้ เราควรใช้น้ำตาเข้าช่วยการร้องไห้อาจจะทำให้เสียหน้าไปบ้างแต่ผลที่ได้อาจจะเป็ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ก็ได้!
23K
