บทที่ 12 ข้าละอายใจ
หลายวันต่อมา
วันนี้เสิ่นเกาหลานไม่อยู่เรือนเพราะออกไปที่ตลาดเพื่อช่วยงานของครอบครัว เจี่ยฟางจึงมาหาสวี่หยางที่ห้องของนาง สวี่หยางกำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้าลายดอกกุ้ยฮวาที่มักจะส่งกลิ่นอยู่ในทุกค่ำคืน ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ๆ จึงวางผ้าลงหันไปมองดูทางประตูเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของเจี่ยฟางที่เดินมาพร้อมกับสาวใช้ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายว่าเจี่ยฟางมาอยู่ที่นี่มีความสุขเพียงใด แต่เมื่อเจี่ยฟางเห็นใบหน้าของสวี่หยางใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสี ดวงตาเริ่มเอ่อแดงริมฝีปากคว่ำลงคล้ายจะร้องไห้วิ่งเข้ามากอดสวี่หยางแน่นจนนางใ
"เกิดอันใดขึ้นกับเ้า หรือว่าเสิ่นเกาหลานรังแกเ้าอย่างนั้นหรือ? " สวี่หยางใจสั่นไหวเมื่อเห็นน้องสาวที่ตนเฝ้ารักทะนุถนอมมีน้ำตา
"มิใช่เ้าค่ะ! ข้าแค่รู้สึกผิดต่อท่านพี่ที่มีสามีคนเดียวกัน ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่หลายวันแล้วแต่มิได้มาหาท่านพี่เพราะละอายใจเหลือเกิน พี่หยางคงเกลียดชังข้าแล้ว ข้าเข้ามาแย่งความรักของพี่หยาง ฮื้อ ๆ " สวี่หยางเบาใจหลงคิดว่าเจี่ยฟางจะถูกเสิ่นเกาหลานทำเช่นดั่งตน แต่เมื่อได้ยินว่าเป็เื่นี้นางโอบกอดเจี่ยฟางกลับลูบหลังเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
"โธ่! เด็กโง่ข้าก็คิดว่าเื่อันใดกัน เ้าเลิกร้องไห้ได้แล้วข้าไม่เคยคิดว่าเ้าจะมาแย่งความรักของข้าเสียหน่อย และข้าไม่เคยเสียใจที่ให้เ้าเข้ามาเป็ฮูหยินรองและมีสามีคนเดียวกัน แค่เ้ามีความสุขข้าเองก็สบายใจมากแล้ว เลิกร้องไห้ขี้แยได้แล้วสาวใช้นางอื่นมาเห็นคงคิดว่าข้าเป็ฮูหยินที่โหดร้ายรังแกฮูหยินรองที่อ่อนแอเช่นเ้าเอาได้ " เจี่ยฟางเงยหน้ามองสวี่หยางพลางมุดเข้าอ้อมอกของสวี่หยางเช่นเดิม
"ข้ารักพี่หยางที่สุดเลยเ้าค่ะ ขอบคุณที่ท่านเข้าใจ"
"ว่าแต่เ้าเถอะพอใจแล้วหรือที่เข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะฮูหยินรอง? หากถามความคิดข้าที่เป็พี่ของเ้าข้าอยากให้เ้าแต่งเข้าเรือนท่านใต้เท้าหรือบุตรชายตระกูลใหญ่ ๆ เป็เมียเอกดีกว่ามาเป็ฮูหยินรองเช่นนี้”
"หากข้าแต่งเข้าเรือนตระกูลใหญ่แล้วจะมีความหมายอันใดหรือเ้าคะ ที่ข้ายอมแต่งมาเป็ฮูหยินรองเพราะ้ามาอยู่ใกล้ ๆ พี่หยางของข้าในใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดดีกับข้าเช่นท่านแล้วเ้าค่ะ " เจี่ยฟางยิ้มบาง ๆ พลางเช็ดน้ำตาของตนเยื่องย่างกรายออกจากอ้อมอกของสวี่หยาง
"เ้าเข้ามาอยู่ที่นี่เป็เช่นไรบ้างมีอะไรที่เ้า้าหรือไม่ข้าจะจัดการให้"
"ไม่เลยเ้าค่ะ ว่าแต่ท่านพี่ไม่เกลียดข้าจริง ๆ นะเ้าคะที่ข้ามาร่วมใช้สามีคนเดียวกับท่าน" เจี่ยฟางถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ
"เจี่ยฟางเ้าเบาใจเถิดข้าเคยบอกเ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าข้ามิได้แต่งเข้ามาที่นี่ด้วยความรัก มีเ้าเป็ฮูหยินรองดีกว่าสตรีนางอื่นเป็ไหน ๆ วันนี้เ้ามาหาข้าที่เรือนฝั่งนี้อยู่กินอาหารกลางวันกับข้าแล้วค่อยกลับดีหรือไม่?"
"ดีเ้าค่ะ ข้ามีเื่จะเล่าให้ท่านพี่ฟังมากมายเลยเ้าคะ " สวี่หยางยิ้มบางมองเจี่ยฟางอย่างเอ็นดู หากมีนางอยู่ที่เรือนแห่งนี้คงทำให้นางคลายเหงาไปได้บ้าง หลังจากที่กินอาหารกลางวันเสร็จเจี่ยฟางได้กลับห้องของตนที่อยู่คนละฝั่งกับสวี่หยาง สวี่หยางห้องของนางตั้งอยู่ฝั่งด้านขวาโดยมีห้องของเสิ่นเกาหลานตั้งตรงกลางและห้องของเจี่ยฟางอยู่ด้านซ้ายของเรือน
ดวงตะวันบ่ายคล้อยลมพัดเย็นสบายสวี่หยางเดินออกมารับลมเล่นด้านนอกสายตาพลันไปเห็นเสิ่นจิ้นกับฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเดินมาหานาง นางจึงรีบเดินไปต้อนรับทันที
"ท่านแม่มาที่นี่เหตุใดไม่แจ้งล่วงหน้าเ้าคะ ข้าจะได้ให้สาวใช้จัดเตรียมน้ำชาไว้รับรอง "
"ไม่ต้อง ๆ ที่ข้ามาที่นี่เพราะมีเื่ที่เกิดขึ้นกับเรือสินค้าของเราบัดนี้เสิ่นเกาหลานได้เดินทางออกไปตรวจดูคงใช้เวลาหลายวันกว่าจะกลับมา ข้าจึงมาอยู่กับพวกเ้าที่นี่จนกว่าเสิ่นเกาหลานจะกลับ"
"เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ แล้วท่านพี่ออกเรือเพียงลำพังหรือเ้าคะ "
"พี่สะใภ้ท่านพี่เดินเรือพร้อมกับท่านพ่อท่านไม่ต้องเป็กังวลนะขอรับ เรือขนสินค้าไม่ได้รับความเสียหายมากมายแต่ทว่าเรือเกิดขัดข้องจึงติดอยู่กลางทะเล ยามนี้ท่านพี่กับท่านพ่อนำเรือใหญ่ไปขนสินค้าท่านมิต้องเป็กังวลขอรับ " เสิ่นจิ้นเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของสวี่หยางเริ่มซีดเซียว
"เช่นนั้นหรือ? โล่งอกไปที ท่านแม่มาด้านนี้เถิดเ้าค่ะ ข้าจะให้สาวใช้จัดเตรียมห้องพักให้เ้าค่ะ " สวี่หยางหายใจเข้าเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก ผายมือให้ฮูหยินผู้เฒ่าตามตนไปที่ห้องรับรอง สายตาของเสิ่นจิ้นจับจ้องนางไม่คลาดสายตา เมื่อเห็นนางเป็ห่วงท่านพี่ของตนราวกับหัวใจของเขาแตกสลาย เขาพยายามหลายครั้งหลายคราอยากตัดใจจากสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็พี่สะใภ้ของตน แต่ทว่ายิ่งนานวันความรู้สึกของเขายิ่งมากขึ้นกว่าเดิม
สาวใช้เห็นคุณชายรองกับฮูหยินผู้เฒ่ามาเยือนที่เรือนต่างพากันออกมาต้อนรับกลัวว่าจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าตำหนิเอาได้ สวี่หยางจึงสั่งให้พวกนางจัดเตรียมเก็บกวาดปัดฝุ่นห้องรับรองให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่าได้พักอยู่ที่นี่ สาวใช้ก้มหน้าก้มตารีบทำตามคำสั่ง ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องมองพลางยิ้มที่มุมปาก แม้นางจะเคยได้ยินชื่อเสียงของสวี่หยางและนางมิได้รังเกียจนางแม้แต่น้อย กลับชอบใจในตัวของนางด้วยซ้ำการจะเป็ฮูหยินใหญ่ต้องมีความยำเกรงทำให้สาวใช้หวาดกลัวเอาไว้จะได้ปกครองคนในเรือนได้เป็อย่างดี นางนี่แหละคือผู้ที่จะสามารถดูแลคนในเรือนได้
สวี่หยางนำน้ำชามารินให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่า นางลอบมองใบหน้าของสวี่หยางที่ขุ่นมัวพลางคิดในใจนางคงทุกข์ใจใช่น้อยที่ต้องรับน้องสาวของตนมาเป็ฮูหยิน
"สวี่หยางยาที่ข้ามาให้เ้าได้ดื่มบ้างหรือไม่? ่นี้ดูสีหน้าของเ้าไม่สู้ดีหรือว่าเืลมภายในของเ้ามีปัญหา หากรอบนี้เรือสินค้าเทียบท่าข้าจะไปหายาสมุนไพรอย่างดีมาให้เ้าได้ดื่มบำรุงร่างกาย "
"ข้ามิได้เป็อันใดเ้าค่ะ ท่านแม่มิต้องเป็กังวลเพียงเพราะ่นี้ข้านอนไม่ค่อยหลับเท่าที่ควรทำให้มีใบหน้าเหนื่อยล้าโปรดอภัยด้วยเ้าค่ะ "
"คงมิใช่เื่ของเจี่ยฟางฮูหยินรองของเสิ่นเกาหลานหรอกใช่มั้ย?" ฮูหยินผู้เฒ่าประคองถ้วยน้ำชาจิบลงคออย่างสดชื่นก่อนจะเอ่ยถามจนเห็นท่าทางชะงักเล็กน้อยของผู้ถูกถาม
"เื่นั้นข้ามิเคยคิดมาขุ่นมัวหัวใจเ้าค่ะ เจี่ยฟางเป็น้องสาวเป็การดีที่นางมาอยู่ในเรือนเดียวกัน จริงสิท่านแม่มาเยือนถึงที่เดี๋ยวข้าจะให้สาวใช้ไปตามนางมาคารวะท่านแม่นะเ้าคะ"
"มิต้อง มิต้องข้ามาที่นี่เพราะจะมาอยู่เป็เพื่อนพวกเ้า ข้าเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยเอาไว้รุ่งเช้าข้าจะไปเยือนนางที่ห้องของนางเอง เ้าเองก็ไปพักเถิดเสิ่นจิ้นเ้าเดินไปส่งสวี่หยางแทนข้าที"
"ขอรับท่านแม่" เสิ่นจิ้นเดินออกมาส่งสวี่หยางตามคำสั่งของมารดาลอบมองใบหน้าของนางอีกครั้งก็อดห่วงมิได้
"พี่สะใภ้ท่านคงครุ่นคิดคำพูดของท่านแม่อย่างนั้นหรือขอรับ ท่านแม่เป็ห่วงพี่สะใภ้มักจะคิดอยู่เสมอว่าพี่สะใภ้จะเป็เช่นไรใจของท่านจะเ็ปหรือไม่? "
"จะว่าไม่ใช่ก็คงปิดไม่มิด ขนาดท่านแม่ยังมองว่าเป็เื่แปลกชาวบ้านรวมถึงคนอื่น ๆ คงคิดว่าข้าแปลกมากสินะที่ยอมให้สามีตนเองแต่งน้องสาวแท้ ๆ เข้ามาเป็ฮูหยินรอง "
"ความรักมิได้กำหนดนี่ขอรับว่าจะรักผู้ใด หากเื่นี้ท่านแปลกข้าเองก็แปลกเช่นกัน" เสิ่นจิ้นหลุดคำพูดในใจของเขาออกมาอย่างแ่เบาโชคดีที่สวี่หยางยืนอยู่ไกลได้ยินไม่ถนัดใบหน้าของนางคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยก่อนจะหันมาถามเสิ่นจิ้นในคำกล่าวเมื่อครู่
"เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะเ้าคะ "
"เอ่อ.... ข้าบอกว่ามิใช่เื่แปลกทุกอย่างในใต้หล้าล้วนถูกชะตาลิขิตมาแล้วเท่านั้นขอรับ" เสิ่นจิ้นรีบเปลี่ยนคำพูดโดยเร็วเมื่อรู้ตัวว่าเมื่อครู่หลุดเอ่ยความคิดออกมา
2K
