บทที่ 5
หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก นับั้แ่วันที่หย่ากับอาทิตย์สภาพจิตใจของพลอยลลินณ์ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆทุกวันนี้เธอโฟกัสและให้ความสนใจเฉพาะในเื่งานเท่านั้นและที่สำคัญตอนนี้เธอก็ได้ค้นพบตัวเองในอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งนอกเหนือจากงานประจำ และทำขนมขายแล้วนั้นเธอยังลองผันตัวเองมาเป็นักเขียน
หญิงสาวมีความสุขทุกครั้งที่ได้หันหน้าเข้าหาจอคอมพิวเตอร์และพิมพ์เื่ราวต่าง ๆ ที่เธอคิดผ่านปลายนิ้วมือเรียว แม้ไม่อาจรู้เลยว่างานที่เธอเขียนจะมีคนเข้ามาอ่านหรือไม่เพราะไม่มีใครให้ปรึกษา เธอจึงอาศัยการอ่านและจดจำรูปแบบการเขียนของนักเขียนคนอื่น ๆ และมาเรียงร้อยอักษรในแบบฉบับของตัวเอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องทำให้พลอยลลินณ์ต้องละสายตาจากหน้าจอคอมและลุกไปเปิดประตูให้กับผู้ที่มาเยือน
“มีอะไรเหรอคะแม่”
“แม่คันมีผื่นขึ้นด้วยลินพาแม่ไปหาหมอหน่อยได้ไหมลูก” คุณราณีบอกผู้เป็บุตรสาวพร้อมกับเอาแขนของตัวเองที่มีผื่นขึ้นเต็มให้กับพลอยลลินณ์ได้ดู
“โห...รอลินแป๊บนะคะเก็บของก่อน”บอกผู้เป็มารดา ก่อนจะเดินไปเซฟงานและปิดคอมพิวเตอร์เอาไว้จากนั้นจึงพาผู้เป็มารดาไปหาหมอิัที่คลินิกใกล้ ๆ บ้าน
และในระหว่างที่เธอนั่งรอผู้เป็มารดาที่หน้าคลินิกเธอก็ได้พบกับอดีตสามีที่ไม่ได้เจอกันเลยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาหลังจากหย่าหญิงสาวมองเขาเดินเคียงคู่มากับคนรักของเขาด้วยหัวใจที่เจ็บร้าวทั้งที่เธอคิดว่าไม่รู้สึกอะไรแล้ว แต่พอเมื่อได้มาเจอกันโดยบังเอิญ มันกลับไม่เป็เช่นนั้นเลย
เธอยังคงมีความรู้สึกเ็ปกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็นขณะที่หัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวเพราะแรงบีบอัดที่มีชื่อว่าความเ็ป
“เสร็จแล้วลูกปะกลับกันเถอะ”เสียงบอกของผู้เป็มารดาเรียกพลอยลลินณ์ให้ตื่นจากภวังค์
“สวัสดีครับคุณแม่”อาทิตย์ยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวทักทายคุณราณี
“สวัสดีจ๊ะ”นางยกมือขึ้นรับไหว้ของเขา ก่อนจะมองใบหน้าหวานของผู้เป็บุตรสาวด้วยความเป็ห่วงเพราะนางไม่รู้เลยว่าพลอยลลินณ์จะรู้สึกอย่างไรที่ได้มาเจอกับอาทิตย์อีกครั้งในวันนี้
“คุณแม่เป็อะไรเหรอครับถึงต้องมาหาหมอ”
“เป็ผื่นนิดหน่อยจ๊ะว่าแต่ทิตย์สบายดีนะ”
“ครับผมสบายดี” ตอบรับคำถามของนาง แต่ทว่าสายตากลับจ้องมองไปยังดวงหน้าหวานของอดีตภรรยา
“เอ่อ...งั้นแม่กับลินขอตัวก่อนนะ”คุณราณีจับจูงมือของผู้เป็บุตรสาวเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันทีที่พูดจบประโยค
“มองตามจนคอแทบจะเคล็ดเลยนะคะคิดถึงเมียเก่าเหรอ”ปริศนาว่าค่อนขอดให้กับคนรัก เพราะไม่พอใจในสายตาที่อาทิตย์ใช้มองพลอยลลินณ์
“ลินเป็ผู้หญิงที่พี่รักและอยากแต่งงานด้วย”
“แล้วหย่ามาหาปอทำไมละคะ”ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงประชดเมื่อได้ยินคำตอบที่หลุดออกมาจากปากของเขา
“หากอยากให้ความสัมพันธ์ของเรายาวนานก็อย่าทำตัวแบบนี้อีก ขนาดลินเป็เมียฉัน ฉันยังยอมหย่าให้เลย”บอกเ้าหล่อนออกไปเสียงดุ เพราะเขาไม่ชอบที่เธอจะมาทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของและหวงเขาออกหน้าออกตาทั้งที่เขากับเธอก็ไม่ได้แต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย
“ปอขอโทษค่ะ”บอกเขาเสียงอ่อน เมื่อพอจะจับอารมณ์ของเขาได้ว่าไม่พอใจที่เธอแสดงปฏิกิริยาเช่นนี้
ขณะเดียวกันในส่วนของรัฐนนท์ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็มที่เขาและวิภาดาคบกันเป็แฟนความรักของทั้งคู่ก็ดูหวานชื่นจนใคร ๆ ต่างก็อิจฉา เพราะรัฐนนท์ช่างอ่อนโยน เป็สุภาพบุรุษและเอาอกเอาใจผู้เป็แฟนสาวเป็อย่างดี
“วันนี้วิว่างไหมครับ่เย็นพอดีคุณแม่พี่อยากชวนวิไปทานข้าวที่บ้าน” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงคนรักระหว่างทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกันที่ร้านสุดหรูแห่งหนึ่ง
“วันนี้เหรอคะวิกลัวว่าจะไม่ว่างค่ะ วันหลังได้ไหมคะ” ตอบเขาอย่างรู้สึกผิด แต่ทว่าในใจลึก ๆนั้นกลับกลัวว่าเขาจะจับได้ในเหตุผลที่เธอไม่ยอมไปทานข้าวกับที่บ้านของเขาในวันนี้
“วันหลังก็ได้ครับเดี๋ยวพี่บอกคุณแม่ให้ว่าวิติดธุระ” ตอบเ้าหล่อนด้วยใบหน้าระบายยิ้มและไม่ได้ระแวงสงสัยใด ๆ เพราะเชื่อมั่นและเชื่อใจในตัวเ้าหล่อนว่าเธอจะไม่มีวันหักหลังเขาอย่างแน่นอน
“ค่ะงั้นเป็มะรืนนี้ดีไหมคะ เดี๋ยววิจะฝากดาสั่งขนมบุหลันดั้นเมฆไปฝากคุณแม่ด้วยค่ะเห็นว่ารอบนั้นคุณแม่ติดใจ” บอกเขาออกไปอย่างเอาใจ
“ครับ”ตอบรับคำของเ้าหล่อน ก่อนจะบอกให้พนักงานมาเช็คบิลค่าอาหาร จากนั้นจึงขับรถไปส่งเธอที่ทำงานก่อนจะกลับไปที่บริษัท
“ไปทานข้าวกับน้องวิมาเหรอวะไอ้แบงค์”ธีรยุทธเอ่ยถามผู้เป็เพื่อนรักซึ่งพ่วงตำแหน่งเ้านาย
“อืมทำไมวะอิจฉาหรือไง” ถามกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ
“เปล่า.....ก็แค่สงสัยว่าแกกับน้องวิยังรักกันดีอยู่ใช่ไหม”
“ก็เออสิวะแกถามแบบนี้หมายความว่าไงวะ”
“เปล่าไม่มีอะไรหรอกพอดีพักหลังๆ ฉันเห็นแกกับน้องเขาไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน ก็เลยอดสงสัยไม่ได้”
“ไม่มีอะไรหรอก่นี้วิเขางานยุ่ง”ตอบผู้เป็เพื่อนรัก ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตน
“อืม” ธีรยุทธตอบออกไปแค่นั้นแม้เขาจะมีหลักฐานที่เป็ภำพถ่ายของวิภาดาเดินไปกับผู้ชายคนอื่นแต่เขาก็ไม่อาจเอาให้รัฐนนท์ดูได้ เพราะเขาเองก็ยังไม่แน่ใจและบางทีผู้ชายคนนั้นอาจเป็เพื่อน พี่ชาย หรือน้องชายของเ้าหล่อนก็ได้
และเมื่อคิดได้เช่นนั้นภาพใบหน้าหวานของดาริกาก็ลอยมาในห้วงคำนึงของเขาเขาจึงขอตัวจากผู้เป็เพื่อนรักและกลับไปที่ห้องทำงานของตนเพื่อโทรไปนัดแนะกับหญิงสาวรุ่นน้อง เพราะยังไงวันนี้เขาก็ต้องรู้ความจริงในสิ่งที่กำลังสงสัยให้ได้
“สวัสดีค่ะพี่ธีร์รอนานไหมคะ”ดาริกากล่าวทักทายธีรยุทธเมื่อเดินทางมาพบเขาตามนัด หลังเวลาเลิกงาน
“ไม่นานครับว่าแต่พี่ไม่รบกวนเวลาน้องดาแน่นะครับ” ถามออกไปอย่างนึกเกรงใจ
“ไม่เลยค่ะดาว่าง แล้วพี่ธีร์มีธุระอะไรจะปรึกษาดาอย่างนั้นเหรอคะ”ถามออกไปอย่างตรงประเด็นเพราะเธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขามีอะไรจะปรึกษาเธออย่างนั้นเหรอ ถึงได้นัดเธอมาเจอกันในวันนี้
“พี่อยากให้ดาดูนี่ให้พี่หน่อย”บอกกับเ้าหล่อน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือของตนเองให้เธอได้ดูรูปภาพที่เขาถ่ายเอาไว้
“นี่ยัยวินี่คะพี่ธีร์ไปถ่ายรูปยัยวิมาได้ยังไงคะ” ถามออกไปด้วยความงุนงงสงสัยก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นชัด ๆ เต็ม ๆ สองตาว่าผู้ชายที่ยืนเคียงข้างวิภาดาคือใคร
“วิรู้ใช่ไหมครับว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใคร”ถามอย่างคาดคั้นเอาคำตอบจากเ้าหล่อน
“ค่ะ”ตอบรับคำของเขาเสียงแ่
“แล้ววิจะตอบคำถามของพี่ตามจริงไหมครับ”
ดาริกาทำหน้ารู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันทีหลังจากได้ยินคำถามของเขาแต่กระนั้นเธอก็ยังตอบตกลงที่จะพูดความจริงกับเขาทุกอย่างเพราะเธอเองก็ไม่ค่อยจะชอบใจเหมือนกันในการกระทำของผู้เป็เพื่อนรักหากเ้าหล่อนคิดจะจับปลาสองมือ
“ผู้ชายที่อยู่ในรูปนี้คือใครครับ”
“แฟนเก่ายัยวิค่ะเขาสองคนเคยคบกัน และก็เลิกกัน แต่ดาก็ไม่รู้นะคะว่าเขาสองคนกลับมาคบกันอีกั้แ่เมื่อไหร่เพราะดารู้แค่เพียงว่าตอนนี้ยัยวิคบกับพี่แบงค์อยู่แล้วพี่ธีร์ไปเจอวิวันไหนเหรอคะ”
“เมื่อวานนี้ครับทีแรกพี่ก็นึกว่าเป็ไอ้แบงค์กำลังจะเข้าไปทักแต่พอเมื่อผู้ชายคนนั้นหันหน้ามาและเห็นว่าไม่ใช่พี่ก็เลยหลบและแอบถ่ายรูปเอาไว้”ตอบคำถามเ้าหล่อนออกไปตามความเป็จริง
“แล้วพี่ธีร์จะบอกเื่นี้กับพี่แบงค์ไหมคะ”
“พี่จะยังไม่บอกเื่นี้กับแบงค์หรอกครับรอดูท่าทีวิไปก่อนเพราะตอนนี้พี่ก็ยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเขาสองคนเหมือนกับดานั่นแหละครับหากบอกไปแล้วเขาเป็เพียงแค่เพื่อนกัน มันก็จะกลายเป็พี่ที่สร้างความหวาดระแวงให้กับวิและไอ้แบงค์” บอกเ้าหล่อนอย่างให้เหตุผล
“เอาเป็ว่าดาจะช่วยดูเื่นี้ให้อีกแรงนะคะหากยัยวิกลับไปคบกับแฟนเก่าจริงดาคิดว่าพี่แบงค์ควรรู้เื่นี้” บอกเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเพราะเธอเองก็ไม่ชอบและเห็นด้วยในเื่ของการคบซ้อน
“พี่ฝากด้วยละกันนะครับ”
“ค่ะ”ตอบรับคำของเขา พร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายเธอได้แต่ภาวนาว่าขอให้วิภาดากับแฟนเก่าเป็เพียงแค่เพื่อนกันไม่ใช่กลับไปคบกันอย่างที่นึกหวาดกลัว
5K
