ชายหนุ่มสะพายกระเป๋ายา กำลังปีนป่ายหน้าผาสูงชัน ถูกะโเรียกจาก เฟยฮุ่ยที่อยู่เบื้องล่าง ให้รีบลงไป
"เ้าหมอยาฝึกหัด รีบลงมาได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันปรุงอาหารเย็นให้พวกลูกน้องข้า" เฟยฮุ่ยป้องปากเรียกชายหนุ่มไปพลางก็ะโโลดเต้นราวกับเด็กน้อยฃ
"สั่งจริง! ข้าหาใช่คนในสำนักของเ้านะ" หานเทียนเสีงะโกลับใสนางบ้าง
"เร็วๆ เข้า ช้าจริง! ข้าไปจับผีเสื้อรอดีกว่า" เฟยฮุ่ย หันความสนใจไปทางกลุ่มผีเสื้อที่บินยั่วยวนนาง
หานเทียนเสียง และ เฟยฮุ่ย นั้นคบหากันมาั้แ่เด็กเนื่องจากสำนักคุ้มภัยนั้น จะต้องรักษาคนเจ็บจากการทำงานอยู่เป็ประจำ โดยหานเทียนเสียงมักตามบิดาที่เป็หมอยาไปศึกษาวิชาแพทย์ และช่วยดูอาการคนเจ็บที่สำนักคุ้มภัยเสมอ
เมื่อลงมาถึงเบื้องล่าง หานเทียนเสียงก็พบว่าสหายของเขายังไล่จับผีเสื้อมิเลิกรา
"นี่..จอมยุทธหญิง อายุขนาดท่านเขามีบุตรสืบสกุลกันหมดแล้ว แต่เ้ายังมาเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่อีก" หานเทียนเสียงยื่นโสมหนึ่งต้นให้กับเฟยฮุ่ยไปปรุงอาหาร
"ขอบใจมาก เ้าหมอยาฝึกหัด แต่ถ้าเ้ามาไม่ทันมื้อเย็นล่ะก็ เ้าโดนแน่" เฟยฮุ่ยหาได้ใส่ใจคำพูดของสหายไม่
"ข้ามิได้มีหน้าที่หาโสมให้พวกเ้ากินนะ เ้านี่!" หานเทียนเสียงเริ่มโวยวาย
"เออ ช่างเถอะ ข้าจะให้ท่านแม่ตักแบ่งให้เ้ากินบ้าง..ให้แต่น้ำแกงนะ ฮ่าๆ " เฟยฮุ่ยแจ้งความนัยแก่เขา ให้ตามไปกินมื้อเย็นที่สำนักของนาง
"นั่นก็สมควรอยู่ หากข้าขายโสมต้นนี้ไป คงได้หลายร้อยอีแปะ" หานเทียนเสียง เตรียมสะพายกระเป๋ายาอีกครั้ง เพื่อกลับเข้าเมือง
"มาวิ่งแข่งกันกลับสำนักดีกว่า ใครแพ้ ต้องใข้มือเดินแทนขาเข้าสำนักนะ" เฟยฮุ่ยหาเื่สนุกทำ พลันรุดหน้านำหานเทียนเสียง ไปอย่างรวดเร็ว
"รอก่อนสิ ข้าไม่มีมีวิชาตัวเบาเช่นเ้านะ"
เฟยฮุ่ยนั่งรอหานเทียนเสียงอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม ก่อนที่เขาจะพาร่างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อมาถึงสำนัก
"โอย...ข้าแทบขาดใจแน่ะ นึ่ข้าวิ่งสุดกำลังแล้วนะ เ้ามาถึงนานหรือยัง" หานเทียนเสียง ถามทั้งๆ ที่กำลังเหนื่อยหอบ หวังว่าการวิ่งตามนางคราวนี้จะใช้เวลาน้อยกว่าทุกครั้ง
"ก็ไวขึ้นนิดหน่อยนะ แต่ว่าเ้าต้องฝึกอีกเยอะ ไปกินข้าวก่อนเถอะ ข้าหิวนานแล้ว" นางตบไหล่หานเทียนเสียเบาๆ ก่อนที่จะจับเขาไว้แน่น
"เดี๋ยวก่อนสิ เราตกลงกันไว้เช่นไร เ้ายังไม่ใช้มือเดินเข้าสำนักเลย ทำเร็ว!" เฟยฮุ่ยสั่งเขา
"เฮ้อ...ข้าไม่ได้สัญญาด้วยสักหน่อย.." หานเทียนเสียง บ่นแต่ก็ยอมทำตามที่นางสั่ง ขณะที่เฟยฮุ่ยยืนหัวเราะ ที่นางได้มีอะไรเล่นก่อนมื้อเย็น
"เฟยฮุ่ย! เ้าแกล้งเทียนเสียงอีกแล้วรึ" เสียงของ เฟยหลง ตำหนิบุตรสาว
"ท่านพ่อ ข้าสองคนแค่เล่นกันค่ะ" เสียงบุตรสาวร้องตอบก่อนจะวิ่งมาเกาะแขนผู้เป็บิดา
"เ้าก็เหมือนกัน เลิกทำตัวเป็ลูกไล่ของเฟยฮุ่ย ได้แล้ว เ้าโตเป็หนุ่มแล้วนะ เทียนเสียง.." เ้าสำนักเฟย หันมาทางเทียนเสียงที่ได้แต่ยิ้มหาได้ขานตอบอันใด
"ไปกินข้าวกันเถอะ! เทียนเสียง" เฟยฮุ่ย กลัวบิดาจะต่อว่าอะไรอีกยืดยาว
"เดี๋ยว! วันนี้เ้าไปติดเงินเขามาอีกแล้วใช่ไหม? เฟยฮุ่ย" เฟยหลงตำหนิบุตรสาว
"เดี๋ยวข้าเอาสมุนไพรที่เก็บได้ ไปขายคืนให้ครับท่านเ้าสำนัก ท่านโปรดอย่าตำหนินางเลย" หานเทียนเสียง รีบออกรับแทน
“เ้านี่ล่ะก็…พอเป็เื่ของ เฟยฮุ่ย แตะไม่ได้เชียว แต่ไม่ต้องหรอก…” เฟยหลงหัวเราะชอบใจ
“ไปเถอะ เทียนเสียง ข้าขออนุญาตก่อนนะคะท่านพ่อ..ข้าหิวแล้ว…” เฟยฮุ่ยสังหรณ์ว่าจะโดนตามมาอีกชุดใหญ่ จึงรีบดึงแขนชายหนุ่มพาไปให้พ้นจากบิดา
ในขณะเดียวกัน ชายที่คุยกับเถ้าแก่ที่ร้านขายเนื้อ ได้ตัดสินใจมาที่สำนักคุ้มภัยเฟยหลง เพราะถึงอย่างไรเขาก็ต้องเดินทางออกจากเมืองนี้ เพื่อตรงไปยังเมืองหลวงต่อ แม้ว่าจะไม่มีเ้าสำนักไปด้วย แต่หากมีลูกศิษย์ภายในสำนักคุ้มภัยนี้ติดตามไปคุ้มครองเขา ก็น่าจะพอไปถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัยมิใช่หรือ
3K
