ตอนที่ 26 – ผู้ฟังตัวจริง
หลังจากเสียงสุดท้ายดับไป ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง
แต่เมฆากลับไม่เหมือนเดิม...
เขายืนอยู่นิ่ง ๆ มองไปทางกระจกที่ตอนนี้กลับมาเป็นเพียงกระจกเก่าเต็มคราบฝุ่น
ไม่มีแสง ไม่มีเสียง ไม่มีสะพาน
วรุฒค่อย ๆ ถอนหายใจ “พี่...ผมว่ามันจบแล้วนะครับ”
แต่เมฆายังไม่ขยับ “ไม่...มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก”
คืนนั้น เมฆากลับไปพักที่สถานี
บนโต๊ะทำงาน เขาวางเครื่องบันทึกเสียงไว้ข้างตัว — เหมือนคนที่ไม่อยากห่างของสำคัญ
เขากดเล่นเสียงที่อัดไว้ในห้องนั้นอีกครั้ง
“อย่าฟังนานเกินไป...สะพานจะเปิดเต็มตัว”
เสียงนั้นดังแว่วเหมือนเคย
แต่ครั้งนี้ — หลังประโยคจบลง ยังมีเสียงอีกอันต่อท้าย
“ฟังต่อสิ...เมฆา”
เสียงนั้น...คือเสียงของเขาเอง
จิตรากับวรุฒเดินเข้ามาในห้องตอนเช้า
วรุฒถือแก้วกาแฟสองแก้ว “พี่เมฆาครับ เมื่อคืนผมฝันว่าแมวดำมันมานั่งข้างหัวเตียงผม มองหน้าด้วยนะพี่ ผมนี่แทบจะกราบให้มันอย่าตามมาอีก”
เมฆาไม่ตอบ เขาเพียงเปิดเทปฟังซ้ำอีกครั้ง
เสียง “ฟังต่อสิ เมฆา” ดังชัดกว่าเดิม
จิตราเดินเข้ามาใกล้ “พี่...เสียงนี้มันถูกอัดเพิ่มภายหลังแน่ ๆ เทปมีรอยบันทึกซ้ำ”
เมฆาเอียงหน้าเล็กน้อย “ใครอัดเพิ่ม?”
วรุฒรีบพูด “พี่! อย่าบอกนะว่า...ผีมันอัดเอง”
“ผีอัดไม่ได้หรอกวรุฒ”
“อ้าว...แล้วใครครับ?”
“เสียงของผมเอง...แต่มันไม่ได้ออกจากปากผม”
จิตราเงียบไปครู่หนึ่ง “พี่เมฆา...เมื่อคืนพี่ได้ยินเสียงในหัวไหมคะ”
เมฆาหันมามองเธอ แววตาไม่หวั่นแต่ก็ลึกจนอ่านยาก
“เสียงนั้น...ไม่ได้อยู่ในหัว แต่เหมือนอยู่ในอากาศรอบตัว”
เขาเอื้อมมือไปปิดเทป แต่เทปกลับเล่นต่อเอง
“พี่เมฆา...อย่าปิดฉัน”
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงในเทปแล้ว
มันดังขึ้น “ในห้อง”
ทั้งสามคนได้ยินพร้อมกัน
“พี่ครับ ผมว่าผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเราควรฟังหรือควรหนี” วรุฒว่าพร้อมยกพระที่ห้อยคอขึ้นแนบอก
“ถ้าเสียงนี้มีอยู่จริง มันต้องมีที่มา” เมฆาพูดเรียบ ๆ “เสียงไม่ได้เกิดขึ้นเองในสุญญากาศ”
“หมายความว่า...” จิตรามองรอบห้อง
“หมายความว่า มันอยู่ในนี้ ที่ไหนสักแห่ง”
วรุฒกลืนน้ำลาย “พี่ครับ...อย่าบอกนะว่ามันอยู่ในเครื่องเทป”
“ไม่” เมฆายกเครื่องขึ้นมาแล้วเคาะเบา ๆ
เสียงตอบกลับดังขึ้นจาก “ทุกทิศทาง” อีกครั้ง
“ฉันอยู่...ในเสียงของเธอ”
ไฟในห้องกระพริบอีกครั้ง
กราฟเสียงบนจอมอนิเตอร์เริ่มขยับขึ้นลงเอง แม้ไม่มีเสียงใดในอากาศ
คลื่นเริ่มซ้อนกันเป็นรูป “ใบหน้า” — ลาง ๆ แต่ชัดเจนพอจะเห็นรอยยิ้ม
วรุฒสะดุ้ง “พี่ครับ มันยิ้มให้เราครับ!”
“อย่าตอบโต้” เมฆาสั่งเสียงนิ่ง
“แต่พี่ครับ มันยิ้มก่อนนะ ผมว่าต้องยิ้มตอบเพื่อมารยาท—”
“วรุฒ!”
ไฟดับ พรึ่บ!
ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังขึ้นจากทุกทิศทางอีกครั้ง
“ผู้ฟังตัวจริง...คือคนที่ยอมให้เสียงกลืนตัวตน”
“เธอฟังฉันแล้วใช่ไหม...เมฆา”
เมฆาเริ่มได้ยินเสียงของตัวเองซ้อนขึ้นมาในหัว
เสียงพูดเหมือนเขา คิดเหมือนเขา
“พวกเขาไม่เข้าใจเราหรอก...เสียงนี้คือความจริง”
เมฆาเอามือกุมขมับ พยายามตั้งสติ
“มันไม่ได้อยู่ในหัว...มันเป็นการสั่นของสนามเสียงระดับต่ำ”
จิตรารีบเข้ามาประคอง “พี่อย่าเพิ่งพูดครับ เสียงมันอาจกำลังเลียนแบบพี่”
วรุฒพูดเสริม “ใช่ครับพี่ เดี๋ยวอีกเดี๋ยวมันก็สั่งให้พี่เต้นระบำแมวอีกแน่ ๆ ผมไม่เอาด้วยนะ!”
เมฆาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากเขายกขึ้น — ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการข่มความคิดบางอย่างที่กำลังรุมเร้า
“เสียงนี้...กำลังหาผู้ฟังแทน”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากทุกเครื่องเทปในห้อง
“ถ้าไม่ฟัง...ฉันจะหาผู้ฟังคนใหม่”
จิตราเริ่มมองไปรอบ ๆ “มันหมายถึงใคร?”
วรุฒกลืนน้ำลาย “อย่าบอกนะครับว่าหมายถึงผม—”
ก่อนจะพูดจบ ไฟทุกดวงในสถานีติดขึ้นพร้อมกัน
แต่บนกระจกข้างห้อง...สะท้อนภาพวรุฒ
และข้างหลังเขา — มี “เงาเมฆา” อีกคนหนึ่ง ยืนอยู่ในท่าทางเดียวกันเป๊ะ
“ฉันบอกแล้ว...ผู้ฟังตัวจริง คือคนที่สะท้อนเสียงของเธอได้”
เสียงในเทปพูด พร้อมรอยยิ้มในกระจกที่กว้างขึ้นจนเกินรูปคน...?
-จบตอนที่ 26 – ผู้ฟังตัวจริง-
*ตอนที่ 27 – เสียงในเงา
เมฆาเริ่มสังเกตว่าเงาของตนไม่ขยับตามอีกต่อไป...
และในทุกครั้งที่เขาพูด เงานั้น “พูดก่อน” เสมอ*
738K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
