กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“งั้นเริ่มการทดลองกับมนุษย์ได้เลย” เนี่ยฝานพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“แต่ว่านั่นมันผิดกฎหมายนะครับ หลายประเทศสั่งห้ามการทดลองกับมนุษย์ ดังนั้นนักวิทยาศาสตร์อย่างพวกเราที่ไล่ตามความจริง จึงต้องหันมาทดลองกับสัตว์แทน” ดร.แซมม่อนหาเหตุผลมาอธิบาย แต่ผลที่ได้รับคือคำหัวเราะเยาะ

“มันน่าตลกนะดร.แซมม่อน ตอนนี้นายเองก็รู้ว่าโลกเฮงซวยใบนี้มันจบลงแล้ว ใครจะสนศิลธรรมจอมปลอมนั่นกันเล่า อีกอย่างหนึ่งหรือนายจะปฏิเสธว่ายาปฏิชีวนะที่เราใช้กันอยู่ทุกครัวเรือน หรือยาทางการทหารไม่เคยผ่านการทดลองกับมนุษย์เลย มันเป็นไปไม่ได้ แม้ว่าประเทศที่สวยงามจะปฏิเสธแต่ใครบ้างไม่อยากพัฒนายาตัวใหม่ที่ก้าวข้ามความเป็นมนุษย์”

“ยกตัวอย่างเช่นยาอัลไซเมอร์ สมองของมนุษย์เป็นเหมือนกับจักรวาลขนาดเล็ก แต่ช่างน่าเสียดายที่เซลล์ของมนุษย์มีข้อกำจัด ดังนั้นเราจึงหลงๆ ลืมๆ เมื่อถึงช่วงอายุที่มาก แต่หากเราสามารถพัฒนาเซรั่มอัลไซเมอร์ได้ ต่อให้แก่ตัวไปอย่างไรก็ยังมีชีวิตอยู่ได้อยู่ดี”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ทั้งหมด มันเป็นแค่ก้าวเล็กๆ หรือยกตัวอย่างยาต้านมะเร็ง หรือการรักษามะเร็งให้หายขาด โลกภายนอกขาดแคลนยาพวกนี้ แต่สำหรับบริษัท ‘ร่ม’ พวกเขาได้ก้าวข้ามชีวิตหรือโคลนตัวเองขึ้นมาได้ แม้ว่าโลกใบนี้จะพังทลายลงก็ตาม ผมเชื่อว่านายเองก็รู้ข้อเท็จจริงนี้ดี ดร.แซมม่อน ดังนั้นอย่าลังเลที่จะทดลองกับมนุษย์”

ดร.แซมม่อน ตกอยู่ในการไตร่ตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“เข้าใจแล้วครับ แต่ว่าเราจะเอาคนที่ไหนมาทดลองกับยา”

“ไม่ยาก โดยปรกติบริษัทยาชั้นนำจะซื้อนักโทษจากเรือนจำที่ถึงเวลาประหารใช่ไหมล่ะ แต่ตอนนี้โลกมาถึงจุดจบ จะไปมีนักโทษได้ยังไง แต่อย่างใดก็ตามสิ่งเหล่านี้ย่อมมีทางออก เราก็แค่ยื่นข้อเสนอเล็กน้อยให้กับผู้ที่อยู่อาศัยในเมืองดีทอยล์ เข้ามาทดลองในแลปโดยแลกกับขนมปังหนึ่งห่อและนมหนึ่งแพ็ค”

ในตอนนี้น้ำอาหารกลายเป็นสิ่งสำคัญกว่าเงิน ดังนั้นหลังจากที่ข่าวนี้ถูกส่งออกไปยังเมือง เนี่ยฝานคิดว่าคงไม่มีใครปฏิเสธ แต่อย่างใดก็ตามจำเป็นต้องจำกัดวงให้แคบไว้ เพราะขืนหากคนรู้มากจนเกินไป มีหวังได้กลายเป็นเมืองที่มีความโกลาหลเพราะจะอาสาขึ้นเตียงทดลอง

ดร.แซมม่อน ดันแว่นบนสันจมูก หลังจากนั้นจึงเริ่มเตรียมเซรั่ม

“จริงสินายน้อยเนี่ย ผมยังไม่ได้คิดชื่อเซรั่มนี้เลย”

“งั้นเรียกมันว่ายีนเอ็กซ์ 01 แล้วกัน”

“เข้าใจแล้วครับ”

...........

หลังออกจากแลปเนี่ยฝานพบกับแองเจล่า หญิงสาวไร้ประโยชน์ที่ขาพิการ ต้องพึ่งไวรัสจึงจะกลับมาเดินได้ ด้วยพ่อของเธอแองเจล่าจึงสามารถอาศัยอยู่ในปราสาทและกินอาหารดีๆ ได้ มิฉะนั้นคนอย่างเธอคงต้องตายอยู่ในเมืองดีทอยล์

“พี่ชายไม่ได้เจอหน้ากันตั้งนาน ไปคุยกับคุณพ่อมาหรอคะ” แองเจล่าถาม สำหรับเธอเนี่ยฝานถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ หากไม่ใช่เพราะเขา เธอและพ่อคงต้องตายในเมืองแร๊กวู็ด กลายเป็นอาหารของซอมบี้

“ใช่แล้วล่ะ อีกไม่นานเซรั่มตัวใหม่จะเริ่มการทดลองกับมนุษย์ หากมันประสบความสำเร็จได้ดี แองเจล่าเธอเองก็จะสามารถกลับมาเดินได้เป็นปกติ โดยไม่ต้องกลับไปฉีดไวรัส-ที ซ้ำๆ เกือบทุกวัน” เนี่ยฝานไม่มีเหตุผลต้องโกหก โดยเฉพาะกับสาวน้อยน่ารักไร้เดียงสาที่ล้างสมองได้ง่ายๆ

“ดีจัง หากทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ฉันเองก็จะฉีดเซรั่มเหมือนกัน”

“ดีแล้วล่ะ หลังจากที่ขาหายเป็นปกติ แองเจล่าจะต้องดูแลเมืองนี้กับจิลและอลิซเข้าใจไหม”

“นั่นคือสิ่งที่หนูปราถนา แต่ว่านะพี่ชาย ตอนนั้นหนูเห็นพี่ให้เทร่าอมบางอย่างในปาก มันสนุกสุดยอดขนาดนั้นเลยหรอ”

รอยยิ้มของเนี่ยฝานหายไป ก่อนจะจับแก้มของเธอดึงเล่น

“มันสุดยอดมาก แต่แองเจล่ายังเด็กอยู่เลยทำไม่ได้ รอโตก่อนนะ อีกอย่างหนึ่งอย่าเพิ่งไปบอกเรื่องนี้กับใคร”

“อืม...เข้าใจแล้ว แต่ว่าหากพี่ชายออกไปข้างนอก จะต้องนำตุ๊กตา ไม่ก็อมยิ้มมาให้หนูด้วยนะคะ”

“แน่นอน พี่ชายคนนี้ไม่มีทางลืมหรอก”

......

“เรดควีนบอกกับฉันเรื่องหาคนมาทดลองยาแล้ว ทุกอย่างจะเป็นไปได้สวยใช่ไหม คงไม่มีใครติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้อีกใช่ไหม” จิลดูดบุหรี่และตั้งคำถาม สำหรับเธอข้อมูลของ ดร.แซมม่อน ไม่ได้ถูกปกปิด ตัวตนของเขาทุกคนรู้ตั้งแต่อยู่ในเมืองแร๊กวู็ดแล้ว

“ทุกอย่างจะต้องสำเร็จ และหากยีนเอ็กซ์ไม่มีผลข้างเคียงจริงๆ ผมก็อยากจะฉีดให้กับจิล”

จิลไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของเนี่ยฝาน พลังของอลิซเธอเองก็ได้เห็นแล้ว แข็งแกร่งมาก แม้แต่ตำรวจที่ถูกฝึกมาอย่างเธอก็ไม่สามารถจับคู่กับอลิซได้ นอกจากนั้นเหมือนว่าพลังจิตจะตื่นขึ้นด้วย ทำให้ควบคุมสิ่งต่างๆ ในระยะไม่เกิน 5 เมตรได้ แต่หากเทียบกับเนี่ยฝานมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

คืนนั้นเนี่ยฝานนอนกับจิล ผ่านเรดควีนที่ส่งคำสั่งออกไป พรุ่งนี้เช้าทีมรักษาการณ์จึงนำตัวผู้รอดชีวิต 5 คนเข้ามาในปราสาท

เรดควีนไม่ได้ทำการเลือกแบบสุ่ม พวกเขาส่วนหนึ่งเป็นทหารที่เกษียณ อีกส่วนหนึ่งคือนักมวยปล้ำ และสุดท้ายคือชายร่างผอมที่ขาซ้ายพิการเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์

ในห้องแลปของ ดร.แซมม่อน มองผู้รอดชีวิตถูกมัดไว้ที่เตียงทั้งหมดด้วยใบหน้าตื่นเต้น ยีนเอ็กซ์ที่อยู่ในหลอดทดลองพร้อมแล้ว หลังจากได้รับสัญญาณตัวยาจึงถูกฉีดเข้าไปในเส้นเลือดของผู้รอดชีวิต

เนี่ยฝานยืนอยู่หลังกระจกกันกระสุน ที่นี่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อการทดลอง ดังนั้นมันจึงต้องแข็งแรง ยากที่ตัวทดลองจะคลุ้มคลั่งหนีออกไปได้

จิลก็อยู่ที่นี่ด้วย สำหรับการทดลองนี้เธอเองก็อยากรู้ถึงผลลัพธ์ของมัน

ดร.แซมม่อน สั่งให้เรดควีนบันทึกข้อมูลทั้งหมดของผู้ทดลองบนเตียงโลหะ หลังจากที่ถูกฉีดยีนเอ็กซ์เข้าไป ร่างกายของพวกเขาเริ่มกระตุก ผิวกลายเป็นสีแดง เส้นเลือดขึ้นราวกับมีงูตัวใหญ่กำลังเลื้อยใต้ผิวหนัง เสียงกรีดร้องชวนสยองดังขึ้นไม่ขาด

จิลที่ยืนอยู่หลังกระจกกันกระสุนหลับตาลง นี่คือความโหดร้ายของการทดลอง มันต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะประสบผลสำเร็จ

เมื่อผ่านไปประมาณ 5 นาทีเสียงกรีดร้องเริ่มหายไป พวกเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากเตียงเหล็กด้วยตัวเอง ผู้ชายที่มีร่างกายผอมแห้งและเสียขาในอดีต ตอนนี้ขาของเขาถูกฟื้นฟูแล้ว นอกจากนั้นเหมือนว่าผิวจะดีขึ้นมาก เช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีก 4 คนในห้อง

ดร.แซมม่อนเริ่มถามคำถาม ผู้ทดลองบ้างวิ่งบนลู่วิ่ง ชกหมัดใส่เครื่องวัดหรือยกน้ำหนัก

ดร.แซมม่อนเก็บข้อมูลการทดลอง แต่ไม่เลือกเข้าไปในห้องนั้นด้วยตัวเอง เพราะเขากลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้น จึงทำได้เพียงสั่งให้ลิโป้เข้าไปเก็บตัวอย่างเลือดของ 5 คนหลังจากทดสอบค่าพลังเสร็จ

“เอาล่ะพวกคุณทุกคน ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น ผมจะปล่อยพวกคุณกลับบ้านหลังจากผ่านไป 24 ชั่วโมง” ดร.แซมม่อนพูดผ่านไมโครโฟน แต่อย่างใดก็ดีหนึ่งในนั้นเหมือนว่าจะไม่พอใจ

“อย่ามาพูดบ้าๆ นะเว้ย พวกแกอยากให้เรามาทดลองบนเตียงผ่าตัดโง่ๆ นี่เราก็มาแล้วไง แต่ทำไมถึงต้องมีข้อจำกัดนู่นนี่นั่นด้วย หรือว่าคิดจะผิดสัญญา ไม่จ่ายอาหารให้พวกเรา?”

คำพูดนี้เหมือนกับระเบิด ทำให้อีก 4 คนที่เหลือในห้องทดลองรู้สึกไม่ชอบมาพากล และก่อนที่พวกเขาจะคลั่งไปมากกว่านี้ ยาสลบได้ถูกปล่อยออกมาจากช่องระบายอากาศด้านบน พอที่จะหยุดพวกเขาไว้ชั่วคราว

“ตอนนี้คงต้องรอดูผล หลังจากผ่านไป 24 ชั่วโมงหากพวกเขาไม่เป็นอะไรเลย ผมจะส่งให้พวกเขากลับบ้าน” ดร.แซมม่อนถอนหายใจ แต่กลับถูกคัดค้านด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

“เราทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก”

“ทำไม” เป็นจิลที่ถาม

“หากยีนเอ็กซ์ประสบความสำเร็จ คนพวกนี้คือทหารกลุ่มแรกที่ต้องมาเป็นกำลังของเรา หากปล่อยให้พวกเขากลับบ้านไปทั้งอย่างนี้ เท่ากับเราเสียวัสดุการทดลองไปฟรีๆ”

“คำพูดของนาย ทำให้ฉันนึกถึงกลุ่มผู้ที่อยู่ข้างบนของบริษัท ‘ร่ม’

เนี่ยฝานหันไปมองเจ้าของเสียง เป็นอลิซทีที่อยู่ในชุดต่อสู้สีดำ

“กลับมาแล้วเหรอ ขอโทษด้วยนะที่มาเจอตอนที่ผมกำลังพูดเรื่องไม่น่าฟัง” เนี่ยฝานกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด อย่างน้อยตัวละครของอลิซก็เป็นหนึ่งในนางเอกที่เขาชื่นชม

“ไม่เป็นไร ถึงจะพูดแบบนั้นไปแต่ฉันก็เข้าใจความคิดของนายนะ”

หลังจากนั้นพวกเขาจึงออกมาจากห้องแลป

อลิซนั่งอยู่ในห้องโถง กินข้าวกับเนี่ยฝานและจิล พูดถึงการเดินทางไปข้างนอก รวมถึงค้นหากลุ่มผู้รอดชีวิต

“ไวรัสระบาดหลายเมือง มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก หลายๆ เมืองไฟฟ้าถูกตัดขาด ปั้มน้ำมันถูกทิ้งร้าง แต่น่าเสียดายที่ทีมของฉันมีจำนวนคนที่น้อยเกินไป จึงไม่สามารถนำทรัพยากรทั้งหมดกลับมาได้”

“อีกอย่างหนึ่งระหว่างการค้นหาเสบียงในเมือง เราได้พบกับค่ายทหารที่ซ่อนอยู่แถบชานเมือง ที่นั่นมีเฮลิคอปเตอร์ที่ยังสามารถใช้งานได้ 4 ลำ รถถัง 2 คัน รถฮัมเมอร์และปืนภาคพื้นดินสำหรับจู่โจมแบบสายฟ้าแล่บ ฉันนำอาวุธปืนกลับมาทั้งหมดพร้อมกับกระสุน ส่วนเฮลิคอปเตอร์นำกลับมาได้เพียง 2 ลำ อีก 2 ต้องกลับไปเอาอีกพรุ่งนี้”

“ดูท่าจะลำบาก แต่การเก็บเกี่ยวก็ไม่เลว” จิลเสริม