.
" แต่ทางเราไม่อยากทำแบบนั้นหรอก เพราะเธอเองกำลังจะเรียนจบ แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้ เพราะทั้งกระเเสในโซเชียลและเด็กในมหาลัยบางส่วน อยากให้ลงโทษ จะได้ไม่เป็ตัวอย่างที่ไม่ดีกับคนอื่น เพราะฉะนั้นอาจารย์จึงลงมติกันว่า จะให้เธอพักการเรียนไปก่อน " " ถ้าหนูพักการเรียนไป แล้วหนูจะทำยังไงล่ะคะ เหลือแค่ฝึกงานหนูก็จะจบแล้ว เห็นใจหนูเถอะนะคะ " มุกดาน้ำตาซึม " ฉันช่วยเธอได้แค่นี้จริงๆ เชิญ " มุกดานั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน " หนูขอโทษสำหรับเื่ที่เกิดขึ้นนะคะ " " คนที่เธอควรจะขอโทษ คือพ่อกับแม่ของเธอ ไม่ใช่ฉัน "
.
.
.
มุกดาร้องไห้ั้แ่ขึ้นแท็กซี่มาจนถึงหอพักของเนเน่ มุกดานั่งชันเข่าก้มหน้าลง และร้องไห้ตลอดเวลา เนเน่ไม่รู้จะปลอบเพื่อนยังไง ได้แต่นั่งมองอยู่ห่างๆ ไม่ไปไหน
.
.
.
เนเน่เดินออกมาจากห้องน้ำหันมาเห็นพอดี " ฉันบอกแกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งเล่นโทรศัพท์ " เนเน่พูดพร้อมยื่นมือมาจะเอาโทรศัพท์ไป " ฉันแค่คุยธุระนิดหน่อยเอง " " ธุระอะไร? " " เปล่า " มุกดาพยายามไม่สบตา " เนเน่ " " ว่าไง? " " ฉันขอนัดเจอพี่นนท์ที่นี่ได้ไหม? " " ได้สิ " เนเน่ยิ้มโดยไม่ถามอะไร
.
.
.
~ ก็อกๆๆ ~ " สงสัยพี่นนท์จะมาแล้ว " พูดจบเนเน่เดินไปเปิดประตู " เข้ามาก่อนสิคะ " เนเน่พูดพร้อมหลบทางให้นนท์ นนท์และมุกดามองหน้ากันไปมาอย่าประหม่า " งั้นคุยกันตามสบายนะคะ ฉันไปในห้องก่อนนะ " เนเน่มองมาทางมุกดาก่อนเดินเข้าห้องนอนไป " พี่มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ เราจะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก " นนท์หน้าเสียเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น " พี่ไปสืบเื่พนักงานโรงแรมมา ตอนนี้พวกเขาลาออกไปแล้ว " " พี่ไม่ต้องสืบอะไรแล้ว " " ทำไมละ? " " ไม่ว่าคืนนั้น จะเกิดอะไรขึ้น มันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หนิคะ ถึงยังไงมันก็จบแบบเดิมอยู่ดี คือมุกมีอะไรกับพี่ ที่มีแฟนอยู่แล้ว และพวกพี่กำลังจะแต่งงานกัน และตอนนี้พี่ต้องเลิกกัน เพราะมุก ต่อให้รู้ว่าเป็แผนการของใคร ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม คือเรานอนด้วยกัน " มุกดาร้องไห้ออกมา " ต่อไปนี้ พี่อย่ามาเจอมุกอีก และอย่าโทรมา หรือจะติดต่อทางไหนก็แล้วแต่ ขอให้เราจบกันแค่นี้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วลืมเื่คืนนั้นไปซะ " " เรา้าแบบนั้นจริงๆเหรอ? " นนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่น " ใช่ค่ะ " " แล้วเื่ระหว่างเราล่ะ? " " แค่นอนด้วยกันคืนเดียว มุกไม่ถือค่ะ พี่ลืมๆมันไปซะเถอะ " นนท์อึ้งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น " พี่กลับไปเถอะ " " ที่พี่มาที่นี่ไม่ได้้ามาบอกมุกเื่พนักงานคนนั้นหรอกนะ เพราะสำหรับพี่ เื่คืนนั้นไม่ใช่ความผิดพลาด " มุกดายืนน้ำตาคลอเบ้า นนท์เดินหันหลังกลับไปอย่างคนหมดเรี่ยวแรง มุกดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความเ็ป
.
.
.
" มุก!! " เนเน่เรียกพร้อมวิ่งมาที่มุกดา " อย่าบอกนะ ว่าแกยังชอบพี่เขาอยู่? " มุกดามองเนเน่โดยไม่พูดอะไร
8 ปีก่อน...
~ " มุก แกรีบเดินหน่อยสิ จะถึงเวลาเข้าแถวแล้วนะ เดี๋ยวสายอีกหรอก " เนเน่เรียกมุกดาที่กำลังเดินอย่างใจเย็น " เหลือเวลาอีกตั้ง 5 นาที แกจะรีบไปไหนเนี่ย? " มุกดาและเนเน่มีความน่ารักสดใสในชุดนักเรียนมัธยมต้น " แค่ 5 นาที ไม่ใช่อีกตั้ง 5 นาที จูนใหม่เลยสมองแก " เนเน่เอามือมาจับหัวมุกดา
.
.
.
~ ปี้น ปี้น ~ เสียงแตรรถคันหนึ่งดังขึ้น " ใหมด จะบีบแตรรถหาพระเเสงอะไรเนี่ย?! " เนเน่อุทานออกมาด้วยความใ " พี่นนท์!? " นนท์เปิดกระจกรถลงมาพร้อมใส่ชุดมัธยมปลาย เนเน่และมุกดาต่างใเมื่อเห็นนนท์ " มีอะไรรึเปล่าคะ? " มุกดาถามด้วยความประหม่า " ไปด้วยกันสิ เดินไปน่าจะสายนะ " " เอ่อ.. " มุกดายืนคิดอยู่ " ไปค่ะ " เนเน่ตอบตกลงไปทันที " ไปกัน ไม่ต้องคิดแล้ว " เนเน่หันไปบอกมุกดา พร้อมจับมือไปขึ้นรถ และเนเน่ก็เปิดโอกาสให้มุกดานั่งข้างคนขับก็คือนนท์ มุกดานั่งเกร็งโดยไม่พูดอะไร เนเน่พยายามกลั้นขำเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนสาว
.
.
.
" ขอบคุณมากนะคะ ที่ให้เราสองคนติดรถมาด้วย " มุกดาพูดด้วยท่าทางเขินอาย " ไม่เป็ไร พี่ไปก่อนนะ " นนท์ยิ้มให้มุกดาก่อนเดินออกไป " เนเน่แกจับตัวฉันไว้หน่อย " " ทำไม? " " ฉันกำลังจะล้ม แกเห็นไหม เมื่อกี้พี่เขายิ้มให้ฉันด้วย " " เออ เห็นแล้ว " " ฉันไม่เคยเห็นใครยิ้มน่ารักเท่านี้มาก่อนเลย " " จ้า น่ารักจ้า แต่จะน่ารักกว่านี้ ถ้าแกช่วยเดินไปเข้าแถวสักที " " แกก็ ปล่อยให้ฉันฝันหวานอีกหน่อยไม่ได้รึไง " " มาเลย " เนเน่ลากมุกดาเดินไป ~ ~
เนเน่สวมกอดมุกดาที่กำลังร้องไห้อยู่พร้อมลูบหลังเบาๆ
.
.
.
" พี่นนท์กลับมาแล้วเหรอคะ? " นทมายืนรอนนท์ที่จอดรถหน้าบ้าน " คุณพ่อคุณแม่รออยู่ค่ะ " " อืม " นนท์ถอดหายใจพร้อมเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับน้องสาว " ไปไหนมา? " บุษบาถามทันทีที่เห็นหน้านนท์ " ผมไปทำธุระนิดหน่อยครับ " นนท์พูดพร้อมนั่งลงบนโซฟา " ทำไมลูกสองคนถึงทำอะไรข้ามหัวพ่อแม่แบบนี้ แกเลิกกับหนูคาร่าโดยไม่บอกพ่อแม่สักคำเนี่ยนะ!! " บุษบาขึ้นเสียงด้วยความน้อยใจ " ผมขอโทษครับ " " แล้วกับผู้หญิงคนนั้น เื่จริงรึเปล่า? " " ครับ " บุษบารู้สึกผิดหวังกับคำตอบของลูกชาย " ฉันไม่มีวันยอมให้แกคบกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด " ผู้เป็แม่ยืนกรานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง " เราไปขอโทษหนูคาร่ากัน แม่จะพาแก่ไปเอง ไปบอกเขาว่าลูกไม่ได้ตั้งใจ และรู้สึกผิดกับเื่ที่เกิดขึ้น แม่เชื่อว่าคนดีๆที่รักลูกแบบหนูคาร่าจะเข้าใจ " " มันไม่มีประโยชน์หรอกครับ เื่ของผมกับคาร่ามันจบไปแล้ว " " แล้วลูกจะยอมจบง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ อย่าบอกนะว่าลูกชอบเด็กคนนั้น " " คือ.. " " พอ แม่ไม่อยากรู้ แต่แม่ขอยืนยันคำเดิม ว่าลูกสะใภ้ของแม่คือหนูคาร่าเท่านั้น เชื่อแม่เถอะ จะหาคนที่รักลูกอย่างจริงใจแบบหนูคาร่าได้ที่ไหนอีก และห้ามลูกไปยุ่งกับเด็กนั้นอีก ถ้ายังรักและเชื่อฟังแม่อยู่บ้าง " พูดจบบุษบาก็ลุกขึ้นเดินออกไป " ลูกผู้ชายทำอะไรลงไป ก็ต้องรับผิดชอบ ไม่ว่าแกจะรู้สึกยังไง แต่แกก็ต้องนึกถึงความรู้สึกของผู้หญิงทั้งสองคนด้วย " อำพลพ่อของนนท์พูดก่อนเดินออกไป นนท์นั่งก้มหน้า กำมือแน่น " พี่นนท์ทานอะไรมารึยังคะ ไปทานข้าวกันเถอะ วันนี้นทเข้าครัวเองเลยนะคะ " นทเดินมานั่งข้างพี่ชาย " จะทานได้รึเปล่า? " " ก็ต้องลองดูค่ะ "
.
.
.
1 เดือนต่อมา...
" รู้สึกยังไงบ้างคะ กับการร่วมงานกับจีนในโปรเจ็คใหญ่ครั้งนี้คะ? " นักข่าวหลายสำนักจ่อไมค์ถามคาร่า " คาร่าก็รู้สึกดีใจ และเป็เกียรติมากค่ะ และจะพยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุดค่ะ " " แล้วจะเดินทางไปจีน เมื่อไหร่คะ? " " อีก ประมาณ 1 สัปดาห์ค่ะ " " รู้สึกกดดันและคาดหวังกับงานครั้งนี้มากน้อยแค่ไหนคะ? " " ก็รู้สึกกดดันบ้างนะคะ กลัวจะทำออกมาได้ไม่ดี ส่วนคาดหวังไหม ก็คาดหวังอยู่เเล้วค่ะ อยากให้ผลงานออกมาตามที่ตั้งใจ และเป็ที่ชื่นชอบค่ะ " " ค่ะ งั้นขอถามเกี่ยวกับความรักหน่อยนะคะ " " ยินดีค่ะ " " สถานะหัวใจตอนนี้เป็ยังไงบ้างคะ? " " ก็ดีขึ้นค่ะ ่นี้คาร่ายุ่งมาก แทบไม่มีเวลาคิดเื่อื่นเลย งานยุ่งมันดีอย่างนี้นี่เองนะคะ " คาร่าพูดด้วยท่าทียิ้มแย้ม
.
.
.
1 เดือนที่ผ่านมาร้านขนมหวานที่บ้านของมุกดา แทบจะขายไม่ได้เลย เพราะมีคนถ่ายรูปร้านลงโซเชียล คนก็ต่างแบนร้านกัน ทั้งคอมเม้นด่า มาปาของใส่ร้านก็มี พวกเขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนมาส่งขนมให้ตามร้านแทน แต่พอเ้าของร้านรู้ว่าเป็พ่อแม่ของมุกดา ร้านก็เลิกรับออเดอร์ทันที " เราจะทำยังไงกันดีล่ะพ่อ เดือนนี้เราไม่มีรายได้เลย ไหนจะค่าเช่าบ้าน ค่าผ่อนรถ ผ่อนธนาคาร เยอะแยะไปหมด " อนงค์พูดพร้อมดูบิลไปด้วย " เอาเงินเก็บเรามาหมุนกันก่อนดีไหมแม่? " " แต่... เงินนั้นเราเก็บไว้ให้ยัยมุกนะพ่อ " ~ เพล้ง!!! ~ เสียงเหมือนแก้วหรือขวดแตก บุษบาลุกขึ้นจะเดินไปดู " อย่าออกไปเลยแม่ สงสัยพวกมาปาขวดอีกตามเคย " " คนพวกนี้หนิ ทำอย่างกับเราไปฆ่าใครตายอย่างนั้นแหละ " อนงค์ร้องไห้และนั่งลงที่เดิม อำพลกอดอนงค์พร้อมลูบหลังเบาๆ
2K
