ตอน 26 ชะตาที่ต้องจำใจรับ
"อวิ๋นเต๋อ... ออกมาได้แล้ว อย่าทำเกินงาม...เ้าเป็ถึงว่าที่ไท่จื่อ อย่าได้ลดตัวไปใกล้ชิดคนไร้ประโยชน์เช่นเขา"ฮองเฮารีบแยกตัวบุตรชายออกจ้านจวิ้น
"ดื่มนี่ซะ!!" ฮองเฮาลากตัวชิงเหนียนมาใกล้จับน้ำแกงที่สั่งให้สาวใช้ตุ๋นจากกระดูกปลา กรอกปากนางอย่างรุนแรง
"อืออื้อ... อื้มอื่อ... " เสียงอู้อี้ในลำคอ
"ปล่อยนะ!!กล้าดียังไงบุกมารังแกสนมข้าถึงในตำหนัก!!"จ้านจวิ้นฉุนเฉียวหนักตะคอกเสียงดังใส่ฮองเฮาอย่างไม่ยกเว้น
"หูป๋อ!!! ไปแย่งถ้วยน้ำแกงนั่นมาข้าสังหรณ์ใจว่าฮองเฮาจะใช้วิธีสกปรกกับนาง!!" จ้านจวิ้นบีบมือในใจอยากจะเลิกตาบอดให้มันรู้แล้วรู้รอด จะได้ปกป้องนางได้อย่างเต็มที่!!
"องค์ชายขอรับ...ในนี้มีกลิ่นของกระสายยาพิษ" หูป๋อยื่นถ้วยนั้นให้จ้านจวิ้นสูดดม!!
"ห่ะ นี้มันพิษชนิดเดียวกับที่ฮองเฮาได้มา!!"จ้านจวิ้นครุ่นคิดในใจ
"ไสหัวไป!!อย่าคิดว่าข้าจะไว้หน้าสตรีเฒ่าแพศยาอย่างเ้า มาทางไหนจงกลับไปทางนั้น!!"จ้านจวิ้นโมโหหนักหนาแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อนเขาเควี้ยงชามน้ำแกงปลาทิ้งพื้นจนแตกเป็เศษเสี่ยง
"เสด็จพี่ขอรับ... ใจเย็นลงก่อน!!"อวิ๋นเต๋อเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มชุลมุนเขาเข้าระงับเหตุด้วยการกอดจ้านจวิ้นอีกครั้ง หวังให้เขาสงบใจ
"เอามือสกปรกของแกออกไป ไอ้คนนอกคอก "จ้านจวิ้นสะบัดตัวอวิ๋นเต๋อออกไป กระทั่งน้องเล็กอย่างเขาล้มลงกระแทกเศษชามมันเสียบเสียดเข้าหลังข้อขาจนเขาได้รับาเ็
"ห่ะ!! อวิ๋นเต๋อลูกข้า!! "
"เร็วเข้า!! "
"เรียกหมอหลวง!!"ฮองเฮาเป็เดือดเป็ร้อนตามประสาหัวอกคนเป็แม่
"เถียจ้านจวิ้น เ้าช่างเป็ชายโฉดสมชื่อจริงๆรังแกได้แม้กระทั่งคนไร้หนทางสู้ ก็เห็นอยู่ว่าอวิ๋นเต๋อมีเจตนาดีแต่เ้ากลับไม่ระวังมือ" ฮองเฮาวาดตบหน้าจ้านจวิ้นอย่างแรง!!
ผว๊ะ!!จ้านจวิ้นตบหน้าฮองเฮากลับอย่างแรงเช่นกัน แรงมือสตรีมีหรือจะเทียบเท่าบุรุษฮองเฮาผู้สูงส่งเครื่องหัวสั่นคลอน หัวทิ้มลงดินแบบไร้เกียรติ
"เ้า!! "
"ข้าจะทูลต่อฝ่าา!!ให้จัดการคนเลวเช่นเ้า!!"
"ส่วนนาง ข้าก็ไม่ขอละเว้นเช่นกัน!! จำเอาไว้ข้าจะรังแกทุกคนที่เ้ารักให้ตายจากเ้าไปทีละคน ทีละคน "
"นั่นคือสิ่งตอบแทนที่เ้าสมควรจะได้รับ"ฮองเฮาประคองอวิ๋นเต๋อลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
"เหอะ ช่วยไม่ได้! มารนหาที่เสียเอง"จ้านจวิ้นทำสีหน้าหยามเหยียดจนฮองเฮาปวดใจ
"พวกเ้า ทำลายตำหนักพู่หยวนอย่าให้เหลือชิ้นดี"ก่อนจะจากไปฮองเฮาสั่งให้ผู้ติดตามราวสิบคนถล่มสวนดอกไม้ที่ชิงเหนียนตั้งใจลงมือปลูกจนเละไม่เป็ท่าแม้หูป๋อกับเจียเจียจะช่วยกันขับไล่คนพวกนั้นอย่างสุดแรงแล้วก็ตาม
"อะฮือ..." ชิงเหนียนนั่งร้องไห้ปาดน้ำตานางไม่ได้เสียใจเพราะโดนรังแก แต่นางเสียใจเพราะเสียดายต้นไม้สวยๆ ต่างหาก
"ชิงเหนียน เ้าเป็อะไรหรือไม่อย่าได้มีน้ำตาไปเลย" จ้านจวิ้นค่อยๆ ใช้ไม้เท้ากะเทาะเคาะพื้นกระทั่งไปเคาะโขกโดนหลังหัวนาง
"อะโอ๊ย!! ทำอะไรของท่าน ข้าเจ็บนะ"ชิงเหนียนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่า
"ขะข้าขอโทษ" จ้านจวิ้น ค่อยๆ โน้มตัวลงช้าๆควานฝ่ามือััตัวนาง รีบโอบกอดเต็มอก ไม่เพียงเท่านั้นเขายังทำตัวเป็ชายอบอุ่นบรรจงจูบหน้าผากของนางอย่างเต็มใจ มือทั้งสองข้างลูบคลอคลึงหลังหัวของนางเบาๆ
"นายท่านเ้าขา...เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่" ชิงเหนียนไม่ค่อยคุ้นชินกับท่าทีประหลาดพวกนั้นนางเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
"ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับข้าทั้งนั้นข้าก็แค่รู้ใจตัวเอง... " จ้านจวิ้นตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"นายท่านป่วยใช่หรือไม่"ชิงเหนียนยังไม่ค่อยเข้าใจ ยกมือขึ้นอังหน้าผากจ้านจวิ้นเบาๆพร้อมกับส่งเสียงไอแค่กๆ ออกมา
"ไม่ต้องพูดมาก ตอนนี้ร่างกายของเ้าได้รับพิษแล้วข้าจะต้องรีบขับพิษออกให้เ้า" จ้านจวิ้นกระซิบข้างหูนางเบาๆ คิ้วหนาๆของเขาขมวดเข้ากันเป็รอยหยักตรงหว่างกลาง
"อืม..." ชิงเหนียนไม่รู้จะพูดอะไรนางได้แต่พยักหน้าเบาๆ หนึ่งครั้ง ส่งเสียงงืมดังคลุมเครือ
"ชิงเหนียน... ข้ารักเ้า" จู่ๆ จ้านจวิ้นก็บอกรักนางอย่างไร้สาเหตุเพื่อทำให้นางเชื่อใจ จ้านจวิ้นถึงขั้นยอมเปิดเผยตัวตนกระชากผ้าขาวบางที่ผูกปิดตาไว้ตลอดออก สบตานางอย่างซาบซึ้งจ้องมองใบหน้าที่แสนงดงามของนางแทบไม่กะพริบตา
"นี่มันคืออะไรกันแน่..."
"ใครตอบข้าได้บ้าง?"
"หูป๋อ? "
"เจียเจีย?"
ชิงเหนียนชะโงกซ้าย หันขวาเพื่อถามไถ่ หูป๋อและเจียเจียเบือนหน้าหนีไม่ตอบคำถามใดๆ
"นี่อย่าบอกนะ ว่าเ้ารู้เห็นเป็ใจทุกอย่างมีแต่ข้าคนเดียวที่ไม่รู้งั้นเหรอ" ชิงเหนียนทำท่าทีออกจะแง่งอนพวกเขาทั้งสอง
"เอาน่าชิงเหนียน...ไว้ข้าจะอธิบายทุกอย่างแก่เ้าเอง" จ้านจวิ้นกอดร่างนางอีกครั้งพร้อมหอมฟอดใหญ่
"ในที่สุดข้าก็ได้อยู่กับนางอย่างเปิดเผยเสียที"จ้านจวิ้นคิดในใจ เขาเผลอยิ้มกว้างๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
ชายร่างกำยำอย่างเขาอุ้มชิงเหนียนขึ้นแนบอกพานางเข้าห้องของตน อีกทั้งยังปิดประตูทึบสนิท ไม่ให้แม้แต่แสงตะวันเล็ดลอดเข้ามาได้
"นี่ท่านจะทำอะไรเหตุใดไม่พาข้ามาที่ห้องของข้า" ชิงเหนียนอยู่ๆก็กลายเป็หญิงผู้ใสซื่อบริสุทธิ์
"ข้าจะพาเ้าไปที่ห้องของเ้าก็ได้แต่ข้าจำเป็ต้องรั้งอยู่กับเ้าทั้งคืน เพื่อขับพิษออกจากร่างกายเ้า"
"พิษอะไร ข้าสบายดี" ชิงเหนียนขู่เข่าชันขึ้นใช้มือกอดขาทั้งสองข้างบนเตียงใหญ่
"ไม่ใช่ เ้าเข้าใจผิดแล้วมารดาข้าตายเพราะพิษยาชนิดนี้ มันจะไม่ออกอาการมักง่าย หากปล่อยไว้ในร่างกายไม่รีบนำออก มันจะเกิดผลเสียภายหลัง เห็นแก่ว่าเ้าเพิ่งจะได้รับมันเข้าไปข้าจึงพอจะมีวิธีขับมันออกไปได้" จ้านจวิ้นยืนยันจะกระทำเช่นนั้นกับนาง
"ไม่นะ ข้าไม่ขอเชื่อคำพูดอะไรท่านอีกต่อไปขนาดเื่ท่านตาบอด ยังโกหกคนได้ทั้งเมืองไม่แน่เื่นี้ท่านอาจจะกำลังโกหกข้าอีกก็ได้"ชิงเหนียนลุกพรวดจงใจจะออกจากห้อง
"หึ ลืมไปแล้วหรือไร ว่าต่อหน้าเ้าข้าไม่ใช่ชายตาบอดอีกต่อไปแล้ว จากนี้เ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกยังไงซะก็ต้องอยู่ในสายตาข้าตลอดไป " จ้านจวิ้นไม่ปล่อยให้นางหลุดรอดรีบเข้าประชิดตัว โอบอุ้มนางโยนลงเตียง ลงมือซักไซ้เล้าโลมชิงเหนียนอย่างเืร้อน
"ปล่อยนะ ข้าไม่้า"ชิงเหนียนพยายามขัดขืนสุดขีด
"เ้าไม่้า... แต่ข้า้าเ้า!!"จ้านจวิ้นพูดอย่างตรงไปตรงมา ถกกระชากอาภรณ์ของนางจนขาดรุ่ยวินาทีนั้นไม่มีอะไรจะหักห้ามเขาได้
"อ๊ากกกก เจียเจีย!! ช่วยข้าด้วย"ชิงเหนียนขัดขืนไม่ไหว ความหวังเดียวที่จะรอดพ้น คือแหกปากเรียกขอความช่วยเหลือ
"ห่ะ นายหญิงของข้า " เจียเจียร้อนใจรีบวิ่งแจ้นหวังจะเข้าหาผู้เป็นายตามเสียงเรียก
"แม่นาง เ้าบ้าหรือไร ไม่เห็นเหรอว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน" หูป๋อรีบวิ่งมาบังหน้า กางอ้าแขนขวางเจียเจียไว้
"ห่ะ เกิดอะไรขึ้น"เจียเจียผู้ใสซื่อไม่รู้สิ่งที่หูป๋อกำลังจะสื่อสาร
"ก็คือว่า... เื่ของหนุ่มสาวเด็กวัยใสอย่างเ้าไม่เข้าใจหรอก"ในเมื่อหูป๋อเห็นเจียเจียจะดึงดันเข้าไปให้ได้มิวายที่เขาจะต้องใช้ไม้แข็งหิ้วตัวสาวใช้ตัวน้อยขึ้นบ่าแบกหามไปยังคอกม้าที่ไม่ไกลจากตำหนักพู่หยวนนัก
"พาข้ามาทำไมที่นี่ ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้ "เจียเจียใช้มือทุบแผ่นหลังของหูป๋ออย่างแรงหลายครั้งจนเขาหลุดไอแค่กๆ อกอมา
"ก็เพราะข้าจะมาสอนวิธีที่ชายหนุ่มกระทำต่อสตรีที่รักน่ะสิ"หูป๋อจงใจพูดให้นางตะขิดตะขวงใจ
"ห่ะ ท่านว่าไงนะ "เจียเจียหยุดทุบตีหูป๋อชั่วขณะ
"ข้าบอกว่า...ข้าจะสอนวิธีที่ชายหนุ่มกระทำต่อสตรีที่รัก ให้เ้าได้ประจักษ์แจ้ง"หูป๋อพูดย้ำอีกครั้ง พร้อมวางเจียเจียลงอย่างเบามือ
"ข้า... "
"รักเ้า "
"เจียเจีย... "
"เป็ของข้าเถอะ"
1K
![ขอ 3 เหตุผลที่ฉันต้องเป็นของนาย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1669174272_82808139.webp)
