ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        เจ้าสำนักหอท้อมงคล ปะทุปราณพลัง ออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิดในทันใด ส่งให้คลื่นปราณพลังโลหิต แพร่ออกมากระจัดกระจาย มาพร้อมเสียง กรีดร้อง โหยหวน ของเหล่าสตรีวัยแรกแย้ม ที่ตายตก เผย ออร่าแห่งความเคียดแค้น
ปรากฏเป็นฝ่ามือเหล่าหญิงสาวที่ตายตกไปทั่วผืนฟ้า  แถมฝ่ามือเหล่านั้น ยังพยายามจะฉุดรั้งตัวของอี้เฉินไว้ ทำให้อี้เฉินหดดวงตาจนเล็กแคบในทันใด ไม่คิดว่าคน ดินแดนเบื้องล่าง จะฝึกปรือวิชา ยกระดับ จนมันก่อร่าง เป็นเขตแดนพิเศษขึ้นมาได้

       ภาพที่ฉายทั่วท้องฟ้า เหนือสำนักมังกร ยิ่งส่งให้เหล่าศิษย์หญิง รู้สึกขนลุกซู่ ชูชัน รับรู้ได้ทันทีว่า เจ้าสำนักหอท้อมงคล ฆ่าสังหารสตรีวัยแรกแย้ม ไปมากถึงเพียงใด ในการฝึกปรือวิถีมารเช่นนี้ หากเป็นพวกนางตกไปอยู่ ในกำมือของชายแก่ผู้นี้ละก็ พวกนางไม่อยากจะคิดภาพ แม้แต่หลินเฟยที่เปิดเปลือกตาออกมา นางยังมองชายแก่ ด้วยสีหน้าแววตารังเกียจ อย่างไม่มีปิดบัง

       ฉับพลันที่เสียงฆ่า!! ถูกคำรามออกมาเสียงดังกึกก้อง ทั้งสองต่างก็ส่งการโจมตีโลหิต เข้าใส่กัน หลายร้อยกระบวนท่า โลหิตที่เบ่งบานฉาบผืนฟ้า จนแดงฉาน ศิษย์บางคนถึงกับเอ่ยพูดอุทาน ออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ “เขาผู้นั้น ก็ฝึกปรือด้านวิถีมารเช่นนั้นหรือ?”

       ยิ่งหมู่ชนเห็นดวงตาสีแดงโลหิต ราวทับทิมเลือดอี้เฉิน พร้อมภาพฉายยักษ์อาชูรา 6แขนเลือนราง ด้านหลังแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม ผิดกับชายหนุ่มในยามก่อน พวกเขาต่างก็เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมา จนเปียกชุ่มเต็มแผ่นหลัง

      ครั้นได้ยินเสียงหมัด ที่อี้เฉินหมุนควงแหวกอากาศ ดังสนั่นออกมาก้องฟ้า ส่งให้ร่าง เจ้าสำนักหอท้อมงคล ปลิวกระเด็นด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ อัดกระแทกเข้าใส่ ยอดเขาหลักเจ้าสำนักมังกร อย่างรุนแรง เสียงระเบิด ตู้ม!! ดังออกมากึกก้อง ยอดเขาเกิดการสั่นไหวโยกคลอน ราวกับจะถูกรื้อถอน

      เจ้าสำนักหอท้อมงคล เขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ กล่าวสบถด่า อี้เฉินออกมาดังลั่น “บัดซบ! บัดซบ!” เหล่าศิษย์ที่ตามติดเจ้าสำนัก มาดูชมเรื่องสนุก พวกเขาเริ่มนั่งไม่ติดอีกต่อไป ครั้นเห็นสภาพของ เจ้าสำนักหอท้อมงคล ของพวกเขาในยามนี้

      ทว่าชายแก่กลับคลี่ยิ้มออกมากว้าง ยิ่งเขาบาดเจ็บหนัก โลหิตหลั่งไหลออกมามากเท่าใด ยิ่งส่งให้พลังของเขาเพิ่มพูน ฉับพลันที่เขา ประสานฝ่ามือตบออกไปเบื้องหน้า ปัง!! ปัง!! ปัง!! “จงบดขยี้ โลหิตของข้า”

      ฉับพลันท้องฟ้าที่ฉาบไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน จู่ๆ ก็เกิดการสั่นไหวไม่หยุด ก่อนฝ่ามือขนาดใหญ่ร่วมร้อยจั้ง ทั้งสองข้างจะก่อร่างขึ้นมา ตบเข้าบดขยี้ร่างอี้เฉิน เสียงปังงง!!ที่บีบรัด ดังออกมาหนักแน่น ส่งให้หัวใจหมู่ชนสั่นสะท้าน ด้วยความหวาดกลัว ครั้นเมื่อเห็นฝ่ามือปราณพลัง ขนาดใหญ่โอบรัดร่างอี้เฉินไว้

      หลินเฟย นางยังหดดวงตา ของนางจนเล็กแคบ มีความกังวลใจ อยู่ในกรอบสายตา ก่อนฝ่ามือเรียว ขาว ของหลินเฟย จะกุมเข้าหากัน บีบรัดนิ้วมือขึ้นมาน้อยๆ ด้วยความเชื่อมั่น ว่าอี้เฉินจะไม่เป็นอะไร

      ศิษย์หอท้อมงคล พวกเขากล่าวพูดออกมา ด้วยความมั่นใจ แม้แต่ศิษย์อีกหลายคน ยังพยักหน้าขานรับคำ“เจ้าสำนักหอท้อมงคล จัดการป่นกระดูก ไอ้เด็กเวร นั้นแล้วแน่ๆ อย่างไรมันต้องตาย ภายในฝ่ามือนั้นอย่างแน่นอน”

       ทางด้านชายแก่ เจ้าสำนักหอท้อมงคล ที่หายใจแรง เขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง ด้วยความชั่วร้าย ทว่าทันใด รอยยิ้มของเขาก็พลันแข็งค้าง เมื่อจู่ๆ ฝ่ามือ ที่โอบรัดเข้าหากันแน่น ไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้ กลับค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมแสงสีทองสว่างพร่างพราว เล็ดลอดออกมาจากรอยแยก มองเห็นได้อย่างชัดเจน

       เจ้าสำนักหอท้อมงคล เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน เอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาดังลั่น รับรู้ถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง “ไม่! ไม่! เป็นไปไม่ได้ มันไม่น่าจะเป็นเช่นนี้ได้”

       ภาพนั้นต่างก็ทำให้หมู่ชนไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อวัฏจักรชีวิต และวัฏจักรความตาย ก่อร่างเป็นวงแหวนวัฏจักร ขึ้นมาบนฝ่ามือของอี้เฉิน ค่อยๆ ถูกอี้เฉิน ผลักฝ่ามือขนาดใหญ่ออกช้าๆ ก่อนเสียงแตกร้าวฝ่ามือ จะลุกลามออกไปทั่วฝ่ามือขนาดใหญ่ แล้วจึงค่อยพังทลายลง ต่อหน้าต่อตาหมู่ชน

       หลายคนเริ่มรู้สึกแปลกๆ ครั้นรับรู้ว่าอี้เฉิน เขาแทบไม่ได้ระเบิดปราณพลัง ภายในกายของเขา ออกมาใช้ แม้แต่ ชายแก่ เจ้าสำนักหอท้อมงคล เขายังรับรู้ได้ อี้เฉินต้องเก็บซ่อนพลังที่แท้จริงไว้อีกแน่

      เจ้าสำนักหอท้อมงคล เขาเอ่ยพูดออกมาอย่างไม่มีปิดบัง ถึงความต้องการ ที่จะต่อสู้ให้โลหิตภายในกายเดือดพล่าน สู้จนตัวตาย ส่งให้โลหิตโพยพุ่งสู่สวรรค์ แต่งแต้มชั้นฟ้าสุราลัย “เจ้าจะมัวเก็บปราณพลัง ของเจ้าไว้อีกนานหรือไม่ หนุ่มน้อย เรามาจบการต่อสู้ครั้งนี้กันเถอะ”

      ด้านอี้เฉินเขาส่ายหัวออกมาน้อยๆ ก่อนเขาจะเอ่ยพูดออกมา ทำให้เหล่าผู้คนที่ได้ยินน้ำเสียงของอี้เฉิน ต่างก็ไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน “หากข้าสำแดงพลัง มันจะไม่ใช่การต่อสู้อีกต่อไปน่ะสิ”

      ฉับพลันที่ปราณพลัง เจ้าสำนักหอท้อมงคล ปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ริ้วคลื่นปราณพลังโหมซัดออกไปทั่ว มันก็ทำให้เหล่าศิษย์สำนักมังกร ต่างก็ถูกแรงบีบคั้น จนรู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว
 

      อี้เฉินครั้นเห็นว่า เจ้าสำนักหอท้อมงคล ระเบิดปราณพลังทั้งหมดออกมา สำแดงพลังทุกอย่างที่มี เขาเอ่ยเสียงเนิบช้าออกมาทันที “เช่นนั้นข้าจะให้เกียรติ กลบฝังท่าน ด้วยมือของข้าแล้วกัน”

      ทันใดที่น้ำเสียงโอหังอี้เฉิน กล่าวพูดขึ้นมา ขั้นพลังเซียนสวรรค์ ภายในกายอี้เฉินก็ปะทุขึ้นมา ราวกับภูเขาไฟที่ระเบิดออกส่งริ้วคลื่น ปราณพลังโพยพุ่งออกมา ราวกับเสาแสงโลหิต โพยพุ่งสูงเหนือสวรรค์ชั้นฟ้า แผ่รัศมีความน่าคร้ามเกรง ออกมาไม่ขาด ส่งให้ทั่วดินแดน5อาณาจักร เกิดความโกลาหล วุ่นวาย ต้องเงยหน้ามองเสาแสง นั้นด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง

      กายาของผู้คนทั่วอาณา ราวกับจะหมอบคลานลงบนพื้นดิน จากแรงกดข่ม ที่บ้าคลั่ง ประหนึ่งว่า พวกเขายืนต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่ แม้แต่ลมหายใจยังติดขัด หายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อสบสายตาคู่นั้นของอี้เฉิน ราวกับมันจะฆ่าคน ได้จากดวงตาคู่นั้น

      เจ้าสำนักหอท้อมงคล กายาเขาสั่นเทิ้มไม่หยุด เมื่ออยู่ต่อหน้าอี้เฉิน ประหนึ่งตัวเขายามนี้ กำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ไม่มีทางชนะได้ ทำได้เพียงแค่เงยหน้ามอง อี้เฉินเท่านั้น ทว่าเขาก็ไม่คิดเช่นกันว่า เด็กหนุ่มผมขาว ปลิวสยายไปกับสายลมอันบ้าคลั่ง จะมีพลังมากมายเช่นนี้ ซึ่งมันผิดคาดที่ตัวเขาคาดการณ์ไปมาก

      แล้วยิ่งเห็นนิ้วมืออี้เฉิน ชี้ลงมาเบื้องล่าง พุ่งเป้าหมายมาทิศทางตัวเขา พร้อมวงแหวนหมุนวน วัฏจักรชีวิต และความตาย ราวกับเป็นหยินและหยาง ก่อนจะปลดปล่อยลำแสงทำลายล้าง ลงมาใส่ตัวเขา เจ้าสำนักหอท้อมงคล แค่นเสียงฆ่า!!ดังออกมากึกก้อง ประกายตามีความเสียใจอยู่เล็กๆ ทว่าเขาก็ไม่คิดจะร้องขอชีวิต พุ่งปราดออกไปโจมตี เป็นคราสุดท้ายด้วยความองอาจ ก่อนจะถูกลำแสงนั้น ของอี้เฉินชำระล้างจนไม่เหลือเศษซาก ไว้ให้เหล่าศิษย์ดูต่างหน้า

       ฉับพลันร่างอี้เฉินที่ฉายทอดยาวบนท้องฟ้าก็ปรากฏขึ้นมา  ก่อนเขาจะประกาศกร้าวออกมาดังก้องไปทั่ว “หอท้อมงคล จะไม่มีอยู่อีกต่อไป” ครั้นสิ้นน้ำเสียงของอี้เฉิน หอกเลือด ขนาดใหญ่ก็ปรากฏแหวกท้องฟ้าออกมา  ก่อนมันจะถูกอี้เฉินสะบัดฝ่ามือ ส่งหอกเลือดพุ่งทำลาย หอท้อมงคล ไม่ให้เกิดผู้ที่ฝึกปรือวิถีมาร เช่นนี้อีก

      เสียงตู้ม!!ที่ดังออกมากึกก้องสนั่นหวั่นไหว ส่งให้หอท้อมงคล 7ชั้นเด่นเป็นสง่าพังครืนลงมาในเสี้ยวพริบตา ก่อนทุกอย่างจะคลี่คลายลง มันก็ทำให้ ผู้คนสูดลมหายใจเย็นเยือก เข้าไปจนเต็มปอด ความหวาดกลัวที่มีต่ออี้เฉิน เพิ่มพูนขึ้นมาหลายเท่าในทันใด

      ทว่าเมื่ออี้เฉินเห็นสายตาของหลินเฟย มีความเป็นห่วงอยู่ในกรอบสายตา เขาเพียงขำแห้งๆ ออกมาให้นางเท่านั้น แม้แต่ศิษย์สตรี บางคนยังรู้สึกอิจฉาหลินเฟย ครั้นรับรู้ความสัมพันธ์ ของอี้เฉินกับหลินเฟยไม่ธรรมดา

      ไข่มุกเม็ดงาม หงอัน นางยังคง หวาดกลัวในตัวอี้เฉินไม่หาย ครั้นออกมาจาก เตาหลอมฟ้าดินได้ นางก็เอาแต่หลบด้านหลังหลินเฟย ‘เกรงว่าชายผู้นี้ เองก็คงจะพรากชีวิตสตรีวัยแรกแย้ม ไปไม่น้อยเช่นกันจากวิถีมารที่เขาฝึกปรือ’

      ครั้นอี้เฉินกวาดสายตา มองเหล่าศิษย์หญิง สำนักมังกร รับรู้ถึงสายตาแปลกๆ จากศิษย์สตรีบางคน มันก็ทำให้อี้เฉินพูดไม่ออก ถูกพวกเขาเหมารวม ไปพร้อมกับชายแก่สำนักหอท้อมงคล เสียอย่างนั้น