ผู้ร่วงหล่น

เสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองได้ดังขึ้นจากปากของผู้นำพาแห่งความมืด ทุกคนรู้สึกขนลุกและมองไปทางผู้นำพาแห่งความมืดกันหมด

เสียงหัวเราะนั้นเหมือนกับเอาไม้เสียดสีกัน ทำให้เสียงนั้นราวกับปีศาจที่มาจากขุมนรกอันไม่มีวันสิ้นสุด

“ฉัน...ฉันรู้......ต้องทำยังไงถึงจะสนุกในการฆ่ามากกว่าเดิม นั้นคือแรงจูงใจในการฆ่ายังไงละ......ถ้าฆ่าแบบไม่มีความแค้นหรือทำให้ฉันโกรธ.....การฆ่าแบบไม่มีแรงจูงใจจะดูเหมือนว่าการเล่นเกมแบบเดิมที่ซ้ำ ๆ ซาก ๆ สุดท้ายก็รู้สึกเบื่อ.........แต่การที่มีแรงจูงใจในการฆ่านั้น เรื่องราวในการฆ่าจะดูสนุกมากยิ่งขึ้นเพราะยิ่งฉันจินตนาการถึงการทรมานมันมากเท่าไร หัวใจและร่างกายของฉันก็ยิ่งตื่นเต้นมากเท่านั้น”

ทุกคนขนลุกเมื่อได้ยินเสียงพูดของแจ๊ค แม้แต่พาวโบที่ฆ่าคนไม่เว้นแต่ละวันยังขนลุกเมื่อได้ยินคำพูดของแจ๊ค

นักรบคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ แจ๊คหวาดกลัวจึงได้ตะโกนขึ้น

“แกกำลังจะตายอยู่แล้ว ยังปากดีอีก”

นักรบคนนี้ได้ยกท้าวของตนเองขึ้นเพื่อที่จะเหยียบหัวแจ๊คอีกรอบหนึ่ง แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิม

ฉัวะ ฉัวะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แจ๊คที่กำลังนอนอยู่นั้นได้ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วและตัดขาทั้ง 2 ข้างของนักรบคนนั้นอย่างรวดเร็ว นักรบคนนั้นกรีดร้องโหยหวนอย่างทรมาน

และสิ่งต่อไปที่แจ๊คทำได้สร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคน แจ๊คได้หยิบขาทั้ง 2 ข้างของนักรบนั้นและได้กินมันเข้าไปทันที

กรอบ กรอบ กอรบ

เสียงฟันกระทบกับเนื้อ กระดูก สร้างบรรยากาศน่าขนลุกได้ดี แม้แต่เผ่าต่าง ๆ ก็ไม่เคยกินมนุษย์เพราะเผ่ามนุษย์ในดวงดาวเคอเซอร์นั้นแข็งแกร่งที่สุด

ถ้าใครกินมนุษย์เท่ากับว่าเป็นศัตรูกับเผ่ามนุษย์ทั้งหมดบนดวงดาวแห่งนี้ บางคนรับไม่ได้ถึงขั้นอ้วกสิ่งที่ตนเองได้กินออกมา

“ฉันนึกออกแล้วว่าทำไมเธอถึงพูดว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตธาตุมีธาตุทั้ง 5 ในร่างกาย ในตอนนี้ฉันสามารถดูดซับพลังธาตุทั้ง 5 จากภายนอกและภายในได้ เพราะฉะนั้นทุกคนภายในนี้เป็นแค่อาหารของฉันทั้งหมด เธอรู้อนาคตหรือเธอวางแผนการทั้งหมดเอาไว้”

หลังจากที่เห็นคนทั้งหมดภายในนี้ แจ๊คนึกถึงคำพูดของหู่เสวียได้ทันที แต่สิ่งที่แจ๊คคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหู่เสวียหรือไง เพราะคนแรกที่พาแจ๊คมาที่ดินแดนแห่งนี้ก็คือหู่เสวีย

หู่เสวียจะไม่รู้ได้ยังไงว่าไม่มีประตูแก่นโลก แจ๊คไม่กล้าต่อว่าหู่เสวียเพราะไม่มีหลักฐาน ต่อให้มีก็ไม่กล้าหู่เสวียทำทั้งหมดเพื่อเขา

เมื่อลองคิดทุกสิ่งทุกอย่างดูว่าทำไมหู่เสวียถึงฟื้นคืนชีพเขาได้ทันเวลา และย้อนกลับไปทั้งแต่ที่เขาฟื้นทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ลงตัว ยกเว้นกลุ่มของอโรนที่พวกมันมาไล่ล่าสมบัติแก่นแท้วิญญาณธาตุดิน

สุดท้ายแก่นแท้วิญญาณธาตุดินก็ตกมาอยู่ในมือของแจ๊ค นักรบคนนั้นที่ถูกแจ๊คตัดขารีบกินดอกขจรอาบลาวาทันที

หลังกินเข้าไปขาของนักรบคนนั้นขาที่ถูกตัดขาดได้งอกและฟื้นฟูทันที ทุกคนรวมถึงแจ๊คได้เห็นดังนั้นจึงตกใจกับสรรพคุณของดอกขจรอาบลาวาเพราะว่ายาในดวงดาวแห่งนี้ที่สามารถรักษาบาดแผลที่ถูกตัดขาดได้นั้นมีแต่ยารักษาระดับสูงเท่านั้น

แต่ยารักษาระดับสูงนั้นแพงและสร้างยากมาก ๆ จึงมีน้อยคนนักที่ได้ครอบครอง แม้แต่ยิโนยังไม่มีสิทธิ์ที่จะครอบครอง

เห็นว่าดอกขจรอาบลาวาสามารถรักษาบาดแผลระดับนั้นได้ ทุกคนที่คิดจะมอบดอกขจรอาบลาวาให้กับครองครัวก็ลังเลใจ

จีเอโรทีเห็นทุกคนเหม่อลอยได้ตะโกนขึ้นเพราะเรียกสติของทุกคน

“ตอนนี้พวกเราช่วยกันฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดก่อน”

ระหว่างที่ทุกคนกำลังจะกลับมาสนใจแจ๊คนั้น แจ๊คได้ยื่นมือไปจับหัว นักรบคนที่ฟื้นฟูขาของตนได้นั้น แขนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโคลนและมีขนนกจำนวนมากเกาะติด

นักรบคนนั้นรู้ชะตากรรมของตนเองว่าจะเกิดอะไรขึ้นในเวลาต่อมา มันพยายามจะดิ้นในหลุดแต่พละกำลังของแจ๊คมันคนละขั้นกับนักรบนั้น

“ไม่-------”

ตูม

แจ๊คบดขยี้หัวนักรบคนนั้นทันที จีเอโรทีรู้สึกโกรธเมื่อเห็นนักรบคนนั้นตาย ใต้เท้าเธอได้มีรากไม้ 3 รากอันเล็ก ๆ ได้พุ่งตรงมาหาแจ๊คอย่างรวดเร็ว

แจ๊คเห็นการโจมตีของจีเอโรที แต่ไม่ได้ให้ความสนใจ แจ๊คกำมือที่เต็มไปด้วยดวงตา สมองและเนื้อมากินอย่างไม่สนใจโลก

ปัง ปัง ปัง

รากไม้ทั้ง 3 โจมตีเต็มแผนหลังแจ๊ค แต่ทำให้แจ๊คล้มลงเท่านั้นเอง การโจมตีไม่สามารถเจาะโคลนภายนอกเข้ามาโจมตีอวัยวะภายในได้

ถึงได้ก็โดนเปลวไฟแก่นโลกเผาไหม้ทันที ที่แจ๊คสามารถขยับได้เพราะการโจมตีก่อนหน้านี้ได้ทำให้ธาตุดินในร่างกายของเขาอ่อนตัวลง

และธาตุดินไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดจึงถูกธาตุไม้ ธาตุน้ำและเลือดมีชีวิตของแจ๊คทำลายลง ที่ร่างกายยังเป็นโคลนอยู่นั้นเพราะแจ๊คยังไม่ได้หลอมธาตุดินเข้าม้าม

เวลาผ่านไปธาตุดินก็จะฟื้นฟูได้อยู่ดีและน้ำหนักก็จะกลับมาอีกครั้ง ในเมื่อเป็นอย่างนั้นทำไมถึงไม่ยอมรับการโจมตีไป

ตอนนี้ร่างกายของแจ๊คมีธาตุแค่ 2 ธาตุเท่านั้นที่กำลังทำสงครามกันอยู่นั้นคือธาตุน้ำและธาตุไฟ

แจ๊คดันมือตนเองเพื่อที่จะลุกขึ้น ทันใดนั้นด้านหน้าของเขาได้มีเงาหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เงานั้นคือพาวโบ พาวโบทิ่มแทงมีดสั้นที่เต็มไปด้วยพิษเข้าที่ตาของแจ๊ค

แจ๊คเห็นมีดสั้นกำลังจะแทงเข้าที่ตาของตน แจ๊คได้สร้างโล่อัดอากาศทันที

เปรี้ยง

เหมือนกับมีดสั้นนั้นจะไม่ธรรมดา มันทะลุโล่อัดอากาศแจ๊คในทันที แจ๊คไม่มีทางเลือกนอกจากเอาแขนรับการโจมตี

ปัง

แจ๊คกระเด็นอยู่ในอากาศและระหว่างนั้นมีลูกธนู 3 ดอกพุ่งตรงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยปราณดาบอันแหลมคมจำนวนมาก

เมื่อเห็นการโจมตีจำนวนมาก แจ๊คไม่ได้มีความหวาดกลัวภายในจิตในแม้แต่น้อย แจ๊คอัดอากาศเป็นแส้ ยาว 6 เมตร แจ๊คได้เหวี่ยงแส้ไปรัดคอนักเวทที่กำลังจะร่ายเวทอยู่ 2 คน

และดึงนักเวททั้ง 2 คนนั้นมาอย่างรวดเร็ว นักเวท 2 คนนั้นถูกดึงมาทางแจ๊คและเห็นการโจมตีจำนวนมากก็หวาดกลัว พยายามดึงแส้ออกแต่ไม่เป็นผล

แจ๊คใช้นักเวททั้ง 2 คนนั้นเป็นโล่มนุษย์ทันที

ฉัวะ ฉึก ฉึก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

นักเวทคนขวาถูกลูกธนูเจาะ หัว หน้าอกและปาก ส่วนนักรบเวทคนซ้ายถูกปราณดาบจำนวนมาก ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจะตายในเวลาต่อมา

แม้จะมีปราณดาบจำนวนหนึ่งทะลุโล่มนุษย์เข้ามาได้ แต่การโจมตีนั้นเหมือนกับยุงกัดเท่านั้น แค่คัน ๆ สำหรับแจ๊ค

การมีเกาะธาตุดินมันก็ดีแบบนี้เอง ถ้าแจ๊คหลอมรวมธาตุดินเข้ากับม้ามร่างกายของเขาก็จะไม่มีเกาะป้องกันการโจมตีเมื่อสักครู่ ถ้าเมื่อสักครู่หลอมรวมธาตุดินและไม่มีโล่มนุษย์แจ๊คอาจจะบาดเจ็บสาหัส

แจ๊คใช้มือทั้ง 2 ข้างแทงทะลุร่างนักเวททั้ง 2 คนทันทีและหยิบตับของนักเวททั้ง 2 คนนั้นมากินแบบดิบ ๆ เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาตอนการธาตุไม้มากที่สุด

ถึงแม้ตับทั้ง 2 อันนี้จะเพิ่มไม่ถึง 1 % แต่ก็ยังดีกว่าไม่เพิ่มอะไรเลย ทิมูเห็นแจ๊คกินตับมนุษย์สด ๆ เข้าไปก็รู้สึกอยากจะอ้วกแต่อดทนเอาไว้

ทิมูและนักเวทจำนวนมากได้ร่ายเวทโจมตีแจ๊คทันที ลูกบอลไฟ ลูกบอลลมลูกบอลเวทมนตร์ต่าง ๆ พุ่งตรงมาหาแจ๊คทันทีคราวนี้ไม่มีใครเข้าใกล้แจ๊คสักคนเดียว

แจ๊คเห็นเวทมนตร์จำนวนมากพุ่งตรงมาหาตน แจ๊คได้ยิ้มขึ้นและเดินข้ามมิติไปหานักรบคนหนึ่งและใช้มือแทงหัวใจก่อนกระชากในเวลาต่อมา

นักรบคนนั้นตกตะลึงมองเห็นมือของใครไม่รู้แทงหัวใจของตน นักรบคนนั้นพยายามจะพูดอะไรสักอย่างแต่แจ๊คได้กระชากหัวใจของมันก่อนทำให้ไม่มีใครได้ยินเสียงพูดของเขา

ทุกคนที่เหลือรอดได้ตกตะลึงเหมือนกับนักรบคนนั้น อยู่ ๆ ผู้นำพาแห่งความมืดได้หายไปพร้อมกับปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมกับฆ่านักรบอีกคนหนึ่งไป

“นั้น.....คืออะไรกัน”

ทิมูตกใจและมองผู้นำพาแห่งความมืดจะเทเลพอร์ตได้เหมือนกับจอมเวท แต่ผู้นำพาแห่งความมืดใช้การเทเลพอร์ตดีกว่าจอมเวทและระดับปีศาจฝึกฝนไม่สามารถเทเลพอร์ตได้ ทิมูจึงสรุปได้ทันที

“นั้นคือวิชาระดับเทพที่เจตนารมณ์แห่งสวรรค์ได้กล่าวขึ้น”

“อะไรนะ นั้นคือวิชาเทพนั้นหรือ”

จากความหวาดกลัวได้แปลงเปลี่ยนเป็นความโลภ แจ๊คไม่รู้ทำไมพวกมันถึงมีสายตาแบบนั้น แต่เขาไม่สนใจอารมณ์ของพวกมัน สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่อาหาร

แจ๊คกินหัวใจมนุษย์สด ๆ คนนั้นทันทีก่อนจะเดิมข้ามมิติไปอยู่ตรงหน้านักเวท นักเวทคนนั้นกำลังจำมองแจ๊คด้วยความโลภ แต่อยู่ ๆ ผู้นำพาแห่งความมืดก็หายไปพร้อมกับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าตน

“ไม่------”

ตูม

เหมือนกับคนแรก แจ๊คได้ตบหัวนักเวทคนนั้นพร้อมกับกินเศษเนื้อหลังกินเสร็จแจ๊คได้หาเหยื่อรายต่อไป ในเวลานี้ทุกคนได้รับรู้ถึงความหวาดกลัวที่แท้จริง

นี้มันไม่ได้การฆ่าคนที่ไม่มีทางสู้ แต่เป็นการส่งพวกเขามาเป็นอาหารของผู้นำพาแห่งความมืดต่างหาก

ทุกคนไม่ว่าจะนักรบหรือนักเวท หลังเห็นแจ๊คปรากฏตัวขึ้นได้ตะโกนด้วยความแค้นว่า

“เจตนารมณ์แห่งสวรรค์-----------------!”

หัวหน้านักรบแห่งแสงเห็นจำนวนคนกำลังลดลงเรื่อย ๆ ในจำนวนนั้นมีนักรบแห่งแสงด้วย หัวหน้านักรบแห่งแสงได้ตะโกนไปทางลูกน้องตน

“ทำไมไม่ใช้ค่ายกลตรึงร่างกาย ตรึงร่างกายผู้นำพาแห่งความมืด ทูตแสงไม่สามารถตามความเร็วของผู้นำพาแห่งความมืดได้”

นักรบแห่งแสงด้านหลังที่รับผิดชอบค่ายกลตรึงร่างกายนั้น มีเหงื่อไหลทั่วตัวเพราะเขาก็ไม่ทราบเหมือนกับว่าทำไมค่ายกลตรึงร่างกายของไม่สามารถตรึงร่างกายของผู้นำพาแห่งความมืดได้

“ผม......ผมพยายามจะตรึงร่างกายของผู้นำพาแห่งความมืด แ....แต่มันไม่เป็นผล”

“ไร้ประโยชน์”

หัวหน้านักรบแห่งแสงด่าลูกน้องตนอย่างรุนแรง แจ๊คที่กำลังฆ่าอย่างสนุกนั้นได้ยินเสียงของหัวหน้านักรบแห่งแสงและนักรบแห่งแสงคุยกัน

แจ๊คได้หยุดเดิมข้ามมิติและหัวหน้าขึ้น

“ค่ายกลนี้ เป็นค่ายกลตรึงร่างกายงั้นหรือ”

...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................