ตอนที่ 4 ความลับใต้ผืนดิน (1)
นีร่าละสายตาจากแนวูเาด้านหลัง ก่อนจะก้มลงมองฝ่ามือของตัวเองอีกครั้ง พลังพฤกษาในร่างราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป…คล้ายกับว่ากำลังถูกเรียก
“แปลก…”
มันไม่ใช่แค่การรับรู้พลังเวทในธรรมชาติ แต่เป็ความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น คล้ายกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่สอดคล้องกับพลังของเธอโดยตรงอยู่บนูเาลูกนั้น
“ช่างเถอะ” นีร่าสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ
“อยากรู้ตอนนี้ไปก็ทำอะไรไม่ได้” เธอยังอ่อนแอเกินไป ต่อให้รู้ว่ามีอะไรอยู่ที่นั่นก็ไม่มีทางเข้าไปได้อยู่ดี
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหาเงิน นีร่าเลิกสนใจในสิ่งที่ตนรู้สึก แล้วกลับมาสนใจที่ดินหลายสิบไร่ที่เคยดูรกร้าง ในตอนนี้กลับดูเหมือนจะเป็แหล่งทำเงินชั้นยอด
“ที่ดินดีขนาดนี้ ถ้าไม่ใช้ให้เต็มที่ก็น่าเสียดายแย่”
นีร่าหยิบหัวมันฝรั่งที่ขุดขึ้นมาเมื่อครู่นี้ขึ้นมาถือไว้ในมือ จากนั้นก็ทดลองทำในสิ่งที่เธอคิด เธอใช้พลังพฤกษาแทรกซึมลงไปในหัวมันฝรั่ง ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนค่อย ๆ ไหลผ่านฝ่ามือ ก่อนที่จะซึมเข้าสู่หัวมันฝรั่ง และในเวลาถัดมา หน่อสีเขียวอ่อนเริ่มโผล่ออกมาจากหัวมันฝรั่งอย่างช้า ๆ
ดวงตาของนีร่าเป็ประกายขึ้นมาในทันที
แม้จะรู้อยู่แล้วว่าพลังของตัวเองทำได้ แต่การได้เห็นกับตาแบบนี้…มันก็ยังคงน่าทึ่งอยู่ดี
เธอเพิ่มพลังขึ้นอีกเล็กน้อย หน่อเล็ก ๆ ยืดยาวขึ้น ใบอ่อนคลี่ออก สีเขียวสดราวกับถูกเติมชีวิตเข้าไป แต่เพียงไม่นาน ความรู้สึกอ่อนล้าก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง
“เห้อ~ เพราะเพิ่งปลุกพลังเวทสินะ พลังเวทในร่างก็เลยมีน้อย”
เธอหยุดการกระทำโดยที่ไม่ได้ฝืน พลังเวทรอบ ๆ ค่อย ๆ กลับมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายทีละน้อย จนแม้แต่นีร่าเองก็ไม่รู้ตัวว่าพลังเวทที่กำลังฟื้นคืนมานั้นเร็วกว่านักเวทคนอื่น ๆ หลายเท่าตัว
ตอนนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าพลังเวทธาตุพฤกษาของเธอสามารถเร่งการเจริญเติบโตได้จริง และถ้าใช้ร่วมกับเวทธาตุน้ำของเธอ
“มันจะต้องน่าอัศจรรย์กว่านี้อย่างแน่นอน”
นีร่าสำรวจที่ดินจนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มลดต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีก็เกือบจะเย็นเสียแล้ว เธอจึงคิดที่จะกลับบ้านเสียที ถ้าไม่รีบกลับตอนนี้ เกรงว่าโนเอลคงได้ออกมาตามหาด้วยความเป็ห่วงอย่างแน่นอน
และในตอนนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากอีกด้านหนึ่งของแนวหมุดกั้นสัตว์อสูร
“หงิง…”
ด้วยความสงสัย นีร่าจึงตัดสินใจเดินเข้าไปดู เพราะคิดว่าถึงอย่างไรสัตว์อสูรก็ไม่สามารถเข้ามาภายในที่ดินผืนนี้ได้อยู่แล้ว
เธอแหวกหญ้าสูงออกช้า ๆ เพื่อเดินไปยังรั้วกั้น มองผ่านกำแพงใสออกไปด้านนอก ปรากฏว่าเห็นเป็ร่างเล็กขนาดไม่ถึงครึ่งแขนของเธอด้วยซ้ำ
“เอ๋?” นีร่ากระพริบตาเล็กน้อย
“ลูกหมาป่า”
ขนสีเทาเข้มปนเงิน ดวงตาสีอำพันหม่น ดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างเล็กผอมบางจนเห็นซี่โครงชัดเจน ขาหน้าข้างหนึ่งมีรอยแผลเหมือนถูกข่วน มันนอนขดตัวอยู่กับพื้นด้วยความอ่อนแรง เนื้อตัวสั่นเทา อยู่ห่างจากแนวหมุดกั้นสัตว์อสูรประมาณห้าเมตรเท่านั้น
“าเ็…อย่างนั้นหรือ?”
กิ่งไม้แห้งและหนามพุ่มไม้ที่หักระเกะระกะ บ่งบอกว่ามันน่าจะพยายามหนีอะไรบางอย่างมาก่อนจะมาถึงตรงนี้ และดูเหมือนแรงทั้งหมดจะหมดลงพอดี
เธอเห็นแล้วก็อดที่จะสงสารไม่ได้ ถ้าไม่ช่วยเธอก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
นีร่าตัดสินใจปิดการทำงานของหมุดกั้นสัตว์อสูรจากภายในต้นหนึ่ง แล้วค่อย ๆ เดินไปหาเ้าตัวเล็กอย่างระมัดระวัง ตอนนี้ดวงตาของมันปิดสนิท แต่คิ้วเล็ก ๆ ขมวดแน่น คล้ายกำลังฝันร้าย หรือทนทุกข์กับอาการเ็ปจากาแ
เธอลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เธอก็รู้ดีว่าคงทนมองมันตายอยู่ตรงหน้าโดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้อย่างแน่นอน
ทันทีที่เดินเข้าไปใกล้ เหลือระยะห่างเพียงแค่หนึ่งเมตรเท่านั้น ร่างเล็กนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมอง เมื่อเห็นว่ามีคนเดินมา มันจึงแยกเขี้ยวขู่ตามสัญชาตญาณ
“กรร…”
เสียงคำรามของมันไม่ได้น่ากลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน…มันฟังดูอ่อนแรง
“หลงเข้ามาใกล้หมุดกั้นสัตว์อสูรสินะ…”
ลูกหมาป่าตัวนี้น่าจะมาจากป่าหมอกมรกต แล้วเผลอหลุดเข้ามาในเขตก้ำกึ่ง ก่อนจะถูกแรงกดของหมุดเวททำให้ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ถึงจะเข้าใกล้ได้ก็ผ่านกำแพงใสไปไม่ได้อยู่ดี เลยนอนหมดแรงอยู่ตรงนี้
นีร่าค่อย ๆ ย่อตัวลงช้า ๆ ระวังไม่ให้ตัวเองดูเป็ภัยสำหรับเ้าตัวน้อย แล้วกล่าวกับมันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่ต้องกลัว…”
เ้าตัวน้อยยังคงจ้องเธอเขม็ง ร่างเล็กนั้นสั่นไม่หยุด แต่ก็ไม่มีแรงมากพอที่จะหนี
นีร่าค่อย ๆ ยื่นมือออกไปเล็กน้อย ไม่เข้าใกล้เกินไป แล้วปลดปล่อยพลังพฤกษาอันแ่เบาออกไปช้า ๆ พลังนั้นให้ความอบอุ่น นุ่มนวล อ่อนโยน และรู้สึกปลอดภัย ไม่ต่างจากการถูกผืนป่าโอบอุ้ม
ลูกหมาป่าตัวน้อยหยุดส่งเสียงข่มขู่ หูที่ตั้งชันค่อย ๆ ขยับ ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด จนกระทั่งมีเสียงครางเบา ๆ หลุดออกมา
“หงิง”
นีร่าค่อย ๆ เพิ่มพลังขึ้นอีกนิด ครั้งนี้เธอผสมพลังธาตุน้ำเข้าไปด้วย ความรู้สึกชื้นเย็นและอบอุ่นแผ่กระจายออกไปในอากาศ ไม่ใช่แค่พืชที่ตอบสนอง แต่สิ่งมีชีวิตก็เช่นกัน
ลูกหมาป่าตัวน้อยได้แต่ปรือตามองเด็กสาวตรงหน้าเดินเข้ามาหาอย่างไม่อาจหลีกหนี มันเหมือนได้กลิ่นบางอย่างในอากาศลอยมา
กลิ่นนั้นมาจากคนที่กำลังเดินเข้ามาหา มันจึงค่อย ๆ ลดความหวาดระแวงลง จนกระทั่งนีร่ามาหยุดอยู่ห่างจากตัวของลูกหมาป่าไม่ถึง่แขน
เมื่อเห็นว่าลูกหมาป่าเลิกขู่ไปแล้ว และยอมหลับตาลงอย่างจำนน นีร่าจึงค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะมันเบา ๆ
ตัวของลูกหมาป่าร้อนเล็กน้อยและกำลังสั่นเพราะความเ็ป
“เจ็บสินะ…” คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ
นีร่ายื่นมือไปวางเหนือขาที่มีาแ เธอสร้างน้ำขึ้นมาก้อนหนึ่ง เพื่อใช้ทำความสะอาดแผลที่เริ่มเปื่อยยุ่ยจนเริ่มส่งกลิ่นเหม็น
“เดี๋ยวข้าจะล้างแผลให้นะ”
น้ำก้อนนั้นไหลผ่านาแ มีบางส่วนที่ไหลซึมเข้าสู่าแ าแนั้นจึงดูเหมือนว่าจะดีขึ้นเล็กน้อย
นีร่าถึงกับชะงักขึ้นมาในทันที เพราะไม่คิดว่าพลังเวทธาตุน้ำของเธอนั้นจะมีฤทธิ์ในการเยียวยาด้วย เธอเองก็แปลกใจกับสิ่งที่พบนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เธอก็ไม่ได้หยุดการกระทำ เพราะเห็นว่ามันเป็ผลดีต่อลูกหมาป่าตรงหน้า
จากที่ลูกหมาป่าตัวแข็งเกร็งในตอนแรก ตอนนี้มันกลับค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
“หงิง” มันส่งเสียงครางออกมาเล็กน้อยอย่างสบายตัว
นีร่าหยุดล้างาแ เพราะเห็นว่าเนื้อที่เปื่อยยุ่ยหลุดออกไปหมดแล้ว เหลือแค่าแสีชมพูสด ที่ได้รับการเยียวยาขึ้นมาก
จะให้รักษาให้หายไปเลยในคราวเดียวก็คงจะเป็ไปไม่ได้ นีร่าลูบหัวมันเบา ๆ อย่างเอ็นดู แม้ขนของมันจะดูเลอะแต่ก็นุ่มกว่าที่คิด
“เ้าอยู่ตัวเดียวไม่ได้หรอกนะ” นีร่ากล่าวกับลูกหมาป่าตัวน้อย ก่อนที่จะหันไปมองทางหลังเขาที่ติดกับป่าหมอกมรกต
ถึงจะช่วยเยียวยาาแให้แล้วบางส่วน แต่ถ้าปล่อยมันเอาไว้ มันก็คงไม่รอด ไม่ว่าจะจากาแ…หรือสัตว์อสูรตัวอื่น
ลูกหมาป่าสามารถขยับตัวนั่งได้แล้ว มันเงยหน้าขึ้นมองนีร่า ตอนนี้มันไม่ได้คิดหนี ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดระแวงอีกต่อไป
นีร่าเห็นท่าทางนั้นแล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
“ถ้าอย่างนั้น…มาอยู่กับข้าไหม”
“หงิง” มันครางเบา ๆ คล้ายเป็การตอบรับ นีร่าจึงอุ้มมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ตัวเบากว่าที่คิดไว้แฮะ
ลูกหมาป่าไม่คิดจะขัดขืน แค่ซุกหัวน้อย ๆ เข้ากับตัวของเธอ นีร่าจึงลูบหลังมันเบา ๆ ก่อนจะพามันเดินกลับเข้ามาภายในเขตแดนหมุดกั้นสัตว์อสูร แล้วเปิดกลไกลหมุดนั้นให้ทำงานปกติ
การมาสำรวจที่ดินครั้งนี้ เธอไม่เพียงได้พืช แต่ได้สิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ กลับไปด้วยอีกหนึ่งตัว
++++++++++++++++++++++++++++++++
567
