ไม่มียังไม่ได้คิด

ณ บ้านของผู้กล้าและลินลี่

หลังจากได้บ้านนี้มาเป็นเวลา 1อาทิต ผู้กล้ายังไม่ได้ไปทำหน้าที่ แต่ยังอยู่ดูแลลินลี่

ผู้กล้ากับลินลี่กำลังคุยและเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่ในสวนหลังบ้าน ระหว่างนั้นผู้กล้าก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

"หืม?"

สีหน้าของผู้กล้าเปลี่ยนไปแบบกระทันหันลินลี่จึงเอะใจ และวิ่งไปหลบหลังผู้กล้าอย่างรวดเร็ว ในทางที่ผู้กล้าหันหน้าไปอยู่ๆ ก็มีใครบางคนยืนอยู่บนกำแพงบ้านของผู้กล้า

"หืม นี้นะหรอผู้กวาดล้านที่เขา พูดถึงกันช่วงนี้"

คนแปลกหน้าพูดขึ้น ในขณะที่มองสำรวจไปทางผู้กล้า

"ดูไม่น่าจะ เก่งเท่าไหร่ นี้พวกเรากังวลกันไปเองสินะ ชิ ไม่สบอารมณ์เลยแหะ"

"...."

"นี้หรือเป็น ใบ้ด้วย หืมแย่จริง คนๆนั้นเลือกคนแบบนี้มาเป็นผู้กวาดล้างจริงหร-"

ในขณะที่เขากำลังพูดอยู่ก็ต้องหยุดลง เพราะแรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากผู้กล้า ทำเอาเขาหายใจไม่ออก 

อึก..

หลังจากนั้นเขาสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ 'ทำไมมันไม่โจมตีเรา หรือมองว่าเราไม่มีค่าพอที่จะให้มันสนใจงั้นหรอ'

กรอด

เสียงขบฟันดังขึ้น อย่างโกรธเคือง แต่หลังจากนั้นเขาก็สงบลง และสังเกตุเห็น เด็กคนนึงที่แอบอยู่ข้างหลังผู้กล้า มันจึงกนึกบางอย่างออก

"โอ้ว ไม่ต้องการให้เด็กน้อยไร้เดียงสาเห็น เลือดและความรุนแรงงั้นหรอครับ แหม่ช่างเป็น สุภาพชนจริงๆ"

เด็กน้อย เหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง จึงมองไปที่หน้าผู้กล้าถึงผู้กล้าจะรู้ แต่ทำเป็นไม่สนใจ เด็กน้อยลินลี่เห็นอย่างงั้นจึงทำบางอย่าง เธอหลับตาและปิดหูของเธอ และพูดว่า "ไม่ว่าพี่จะทำอะไร หนูจะไม่เชื่อว่าพี่เป็นคนชั่ว แน่นอนค่ะ"

ผู้กล้ามองลินลี่อย่างอึ้งๆ "อืม" ผู้กล้าพูด ออกมาด้วยเสียงที่ ดีใจอย่างปิดไม่มิด แต่ก็หายไปในชั่วพริบตาเดียว สายตาก็เปลี่ยนจากรักและเอ็นดู เป็น ต้องการฆ่าอย่างรวดเร็ว ผู้กล้า เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

ฟุบ

ผู้กล้าหายไป และมาโผล่ ที่ข้างหน้าบุคคลลึกลับ และเตะไปเบาๆหนึ่งที บุคคลลึกลับ ตกใจอย่างมาก เพราะการเตะเบาๆ ส่งเขาลอยไปไกลถึง 30เมตร 'นี้มันแรงบ้าอะไรกันวะเนี่ย มันใช่คนแน่หรอวะ'

'แย่หละต้องหนีก่อน'ต้องกลับไปเตือนคนพวกนั้นว่าอย่าพึ่ง เคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น บุคคลลึกลับหลังจากลงถึงพื้นก็หันหลังวิ่งทันที

แต่มีหรือจะหนีพ้น ผู้กล้ามาโผล่ข้างหน้าของ บุคคลลึกลับ และเตะตัดขาจน บุคคลลึกลับ ล้มลง

"แกเป็นใคร"

"ฉันคือคนอีกกลุ่มนึงที่คอยจัดการ กับปัญหาอีก-"

ปัง

ผั่ว

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

เสียงปืนดังขึ้น แต่ผู้กล้าสามารถหลบได้ และเตะไปที่แขนของ บุคคลลึกลับจนแขนบิดผิดรูป

"ไม่มีครั่งที่ สามแน่ ตอบมา แก-เป็น-ใคร!?"

กร๊อบ

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"

ผู้กล้าได้กระทืบไปที่ขาอีกข้างนึงจน ได้ยินเสียงกระดูกแตกชัดเจนมาก

"พูดแล้ว ฉะ....ฉันพูดแล้ว.....ใจเย็นๆ นะ ฮือ"

"ฉัน ชื่อ เคน อยู่กับองค์กรที่จัดการกับ ปัญหาของภัยคุกคาม อีกประเภทนึง เป็นแค่หน่วยสอดแนม อย่-"

"เงียบ"

ผู้กล้าพูดขัดขึ้นและทำการรักษา แขนและขาของ เคน

"ตามมาอธิบายสถานะการมา และถ้าคิดหนี ตาย คิดทำร้ายลินลี่ ตาย "

'อึก.....ตายสถานเดียวสินะ' เคนคิดและมองไปอีกทาง และความคิดจะหนีก็ตกไป เพราะ ถ้าจะหนีด้วยความเร็วที่เขาภาคภูมิใจ ก็คงไม่มีทางสำเร็จแน่ ด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายมีแล้ว ยิ่งด้านพลังไม่ต้องพูดถึงเลย...

หลังจากเดินกลับมาถึงบ้านแล้ว ลินลี่ก็วิ่งเข้ามากอดผู้กล้า แต่พอเห็น เคนลินลี่ก็ท่าทาง งงๆ แต่ผู้กล้าก็พยักหน้าให้เป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไรแล้ว ลินลี่จึงขอ ให้ผู้กล้าอุ้ม

"เข้ามาได้"

ผู้กล้าพูดกับเคนแล้วเปิดประตูส่วนลินลี่ที่ผู้กล้าอุ้มอยู่ไม่พูดอะไร แต่มองเคนด้วยสายตาที่หวาดระแวง เคนไม่สนใจลินลี่และเดินตามเข้าไป

ผู้กล้านำไปที่ห้องรับแขก "พูดมา"

ผู้กล้าวางลินลี่ลงที่โซฟา และนั่งลงข้างๆ และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"เอ่อ...... องค์กรของผมก็คล้ายกับองค์กรSCP นั้นละครับแต่เหมือนเป็นสาขาย่อยที่จะจัดการกับอย่างอื่นแทน"

เคน อธิบายด้วยเสียงที่ไม่ดังไม่เบา

"จัดการกับอะไร"

ผู้กล้าถามขึ้นด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

"จัดการและปกปิดการมีอยู่ของ มิติมอนสเตอร์ครับ"

"หืม?"

"มันเป็นมิติที่ต้อง การการกวาดล้าง มันจะสุ่มเกิดทั่วทุกมุมโลก โดยแต่ละมิติจะโผล่ขึ้นมา และวิวัฒนาการ ครับถ้าไม่สามารถปิดได้ภายในหนึ่ง ปี"

เคนอธิบาย

"ทำไมต้องปิดมัน?"

ผู้กล้าถามถึงแม้จะพอเดาเหตุผลออกได้

"เพราะหลังจากมันวิวัฒนาการ พวกที่อยู่ข้างในนั้นมันจะสามารถออกมาจากมิตินั้นได้ เราไม่รู้ว่า มันเกิดขึ้นอย่างไร แต่เรารู้วิธีปิดมัน"

"อืม คงต้องฆ่าตัวหัวหน้าเพื่อปิดสินะ"

ผู้กล้าพูดขึ้น "คุณรู้จักมันด้วยหรอ" เคนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"อืม"

"คุณรู้จักมันได้ยังไ-....ไม่สินั้นไม่ใช่ประเด็น ตอนนี้เรากำลังประสบปัญหาและต้องการความช่วยเหลือจากคนที่แข็งแกร่งแบบคุณ"

เคนพูดขึ้นและก้มหัวให้กับผู้กล้า

"ข้าไม่รู้มาก่อนเลย ว่าคนที่จะมาขอความช่วยเหลือจำเป็นต้องดูถูกคน คนที่อยากจะขอร้องด้วย"

เห้อ

ผู้กล้าพูดขึ้นและทำหน้าแบบเจ้ามันไม่มีมารยาทเอาซะเลย และถอนหายใจแบบเหนื่อยใจ

อึก...

เคนกลืนน้ำลายและกลั้นใจ"ต้องขออภัยด้วยครับที่ทำตัวไม่เหมาะสม แต่ตอนนี้...."

"หึ"

ผู้กล้าเค้นเสียงหึแล้วไม่สนใจ

"ขอร้องละครับถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปโลกอาจล่มสลายได้นะครับ! ผมรู้ว่าคุณคือผู้กวาดล้างที่ได้ชื่อว่าผู้กล้าใช่ไหมครับ คุณผู้กล้าได้โปรดช่วยโลกของเราด้วยเถอะครับ เหลือเวลาอีก1เดือนเท่านั้นครับ"

เคนพูดด้วยเสียงดังและหนักแน่น

"หืม......โลกจะล่มสลายแล้วยังไงมันเกี่ยวอะไรกับข้า ข้าพูดเลยว่าข้าไม่สนใจหรอก เพราะเจ้ามันน่ารำคาญ"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจ

"พี่ชาย! ถ้าพี่ปล่อยให้โลกล่มสลาย....ลินลี่ก็อดไปสวนสนุกในเดือนหน้าอะสิ"

ลินลี่พูดขึ้นมาและทำท่าทีไม่พอใจ ถึงลินลี่จะพูดไปอย่างงั้นแต่จริงๆแล้วแค่ ไม่อยากให้พี่ชายปล่อยให้โลกนี้ล่มสลาย

เคนมองลินลี่อย่างอึ่งๆ และลินลี่ก็มองมาทางเคนและส่งสัญญาณบางอย่าง เคนจึงตามน้ำไป "เอ่อ....ใช่แล้วครับ ถ้าโลกล่มสลายคุณผู้กล้าจะอดพาลินลี่ไปสวนสนุก สวนสัตว์ และก็จะทำให้คนตายอีกหลายพันล้านคนเลยนะครับ"

"หืมคนตายหลายพันล้านคนแล้วยังไง หึ.....แต่ถ้าลินลี่อยากไปสวนสนุกละก็พี่พาไปก่อนโลกล่มสลายก็ได้นะ"

"ไม่เอาลินลี่จะไปวันที่ 23เดือนหน้า"

"หืมงั้นก็แย่สิ...ก็ได้ถ้าลินลี่ว่างั้น ฉันฟังอยู่เคน"

ผู้กล้าพูดด้วยท่าทางเหมือนรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้

"ครับคือ พวกเราจะจัดกองทับขนาดใหญ่เข้าไปในมินตินั้นในอีก 2วันข้างหน้า ผมต้องการให้คุณเข้าร่วมด้ว-"

"ไม่ ฉันจะไปคนเดียว บอกมาว่าที่ไหน"

"แต่ถ้-"

"ที่-ไหน!"

ผู้กล้าพูดขัดขึ้นและปล่อยแรงกดดันออกมาด้วยความรำคาญ

อึก

"ผมจะนำคุณไปครับอยู่ไกล้ๆนี้หละครับ ถ้าเดินเท้าไปก็จะนานหน่อย"

ผู้กล้าไม่พูดและยืนขึ้นและเอาลินลี่ขึ้นหลัง และจับคอเสื้อของ เคน และลากเคนออกมาหน้าบ้านก่อนจะล็อคบ้านให้เรียบร้อย และจับไหล่เคน

"ทางไหน"

ผู้กล้ายังคงพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"ทางนั้นครับ"

เคนพูดพลางชีนิ้ว

ฟุบ

ทั้งสามหายไปราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศ

_________________________________________________________________________________________________________