ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

เมื่อเห็นว่าหยางเซี่ยไม่มีเจตนาที่จะปล่อยเขาไป จางหลินก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ “ดูเหมือนว่าปรมาจารย์ซูหยานจะไม่ได้อยู่ที่เมืองหยางโจวแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่กำเริบสืบสานถึงขนาดนี้”

“หึ! แล้วอย่างไร!?” หยางเซี่ยคำรามอย่างไม่แยแส “ขอเพียงแค่สังหารเจ้าที่นี่ และนำร่างของเจ้าไปเป็นอาหารสัตว์วิญญาณจนไม่ให้เหลือซาก เพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือของข้า!”

เมื่อจุดประสงค์ที่แท้จริงของหยางเซี่ยถูกเปิดเผย จางหลินยิ้มอย่างโหดร้ายภายใต้หน้ากากงิ้ว “เช่นนั้นก็ดี! ความแค้นที่พวกเจ้าทำไว้กับข้า ข้าจะสะสางมันทั้งหมดเอง!”

ไม่ใช่แค่หยางเซี่ยเท่านั้นที่รู้สึกเกลียดชังต่อตัวของจางหลิน แต่จางหลินเองก็รู้สึกโกรธแค้นและอาฆาตหยางเซี่ยด้วยเช่นกัน ที่มันเป็นต้นเหตุทำให้จางหยินเซียวต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้นกำเนิดแห่งชีวิตแตกสลาย!

หากในพิธีมงคลสมรส หยางเซี่ยไม่ได้เปิดฉากโจมตี จางหยินเซียวคงจะไม่ต้องเคลื่อนไหวและคงจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนี้

ฉะนั้นหยางเซี่ยถูกกำหนดให้ต้องตายที่นี่ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆก็ตาม! มันเป็นโอกาสเดียวที่จางหลินจะสามารถสังหารหยางเซี่ยได้โดยที่ไม่มีผู้ใดรับรู้ตัวตนของเขา!

ด้วยการโบกแขนเสื้อ มีดบินนับสิบเล่มลอยขึ้นมา หยางเซี่ยเปิดฉากโจมตีโดยการเขวี้ยงมีดบินเหล่านั้นไปยังจางหลินจากทุกทิศทางราวกับห่าฝน!

จางหลินขมวดคิ้ว เขากระทืบเท้าเบาๆพลันหมุนตัวกลางอากาศหลบหลีกมีดบินที่กำลังจะมาถึง พร้อมกับใช้พัดมังกรสีครามในการปัดป้องวิถีให้มีดบินเหล่านั้นกระจัดกระจายออกไป

ในเวลานั้นเขากดสลักกลไกที่ซ่อนอยู่ในพัดมังกรสีครามทำให้ช่องเข็มพิษถูกเปิดออก เขาเหวี่ยงแขนเสื้ออย่างแรง เข็มพิษทั้งสิบสองเล่มพุ่งผ่านชั้นบรรยากาศด้วยความเร็วสูงสุด

วู้ม!

หยางเซี่ยขว้างมีดบินปิดกั้นเข็มพิษอย่างรวดเร็ว ด้วยการกางมือขวา ฝ่ามือเพลิงยักษาก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเข้าบดขยี้จางหลินอย่างป่าเถื่อน!

คิ้วของจางหลินมุ่นลง ด้วยการสะบัดแขนเสื้อ ใบไม้สีชาดพลันปรากฏจากความว่างเปล่า และขว้างไปข้างหน้าด้วยแสงที่ส่องกระพริบ

“ใบไม้?” สีหน้าของหยางเซี่ยเปลี่ยนไปเมื่อเห็นใบไม้สีแดงเพลิงสีกำลังตรงมา “จิตวิญญาณพฤกษางั้นรึ?”

จู่ๆ สีหน้าที่ประหลาดใจก็ปรากฏร่องรอยของความเหยียดหยาม “ฮ่าๆๆ! ขยะอย่างเจ้าคู่ควรกับจิตวิญญาณยุทธ์ขยะอย่างแท้จริง!”

ทว่าลมหายใจต่อมา สีหน้าของหยางเซี่ยก็เปลี่ยนไป เมื่อมันสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ปะทุออกมาจากใบไม้สีชาด ก่อนที่ใบไม้จะกลายเป็นเพลิงที่โหมกระหน่ำเข้าปะทะกับฝ่ามือยักษากลางอากาศ!

ฟู่!

“อะไร!?” หยางเซี่ยตกตะลึงจนหน้าซีดราวกับขี้เถ้า

ตู้ม!

แรงระเบิดของเพลิงสองสายทำให้ฝ่ามือยักษาถูกทำลาย แรงระเบิดนั้นยังผลักร่างของหยางเซี่ยจนกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรงและสำลักเลือดออกมาคำใหญ่!

สีหน้าของมันเผยให้เห็นถึงความไม่เชื่อ ว่าคนไร้ประโยชน์อย่างจางหลินจะสามารถทำให้ฝ่ามือยักษาในขอบเขตก่อกำเนิดของมันถูกทำลายลงได้!

แต่เมื่อหยางเซี่ยกำลังจะลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ มันก็พบเข้ากับฝ่าเท้ากำลังจะเหยียบย่ำหัวของมันให้จมผืนธรณี!

ตึง!

หยางเซี่ยเอี้ยวตัวหลบอย่างเฉียดฉิว ฝ่าเท้าของจางหลินกระแทกผืนดินอย่างแรงจนเกิดหลุมลึก เขาปราดตามองหยางเซี่ยที่กำลังคลานต่ำเข้าสู่ฝุ่นควันที่ตลบอบอวล 

ด้วยการเหยียบพื้นอย่างแรง จางหลินดีดตัวไปข้างหน้าและคว้ามีดสั้นที่ปักคาอยู่กับต้นไม้แทงตรงไปที่กลางหน้าผากของหยางเซี่ยอย่างเอาเป็นตาย!

แต่ในจังหวะนี้หยางเซี่ยสบโอกาสในขณะมีหมอกควัน มันพลันคว้าดาบยักษ์ที่หลุดมือเข้าฟาดฟันจางหลินราวกับสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง!

จางหลินที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็เบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง แต่คราวนี้หยางเซี่ยดูเหมือนจะอ่านการเคลื่อนไหวของเขาออก มันตัดสินใจหมุนตัวพร้อมทั้งฟาดลูกเตะเข้าที่หน้าท้องของจางหลินอย่างจัง

ปัง!

ร่างของจางหลินกระเด็นไปไกลถึงสามช่วงตัว เขารู้สึกถึงความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นกับอวัยวะภายในจนเกือบจะคายเลือดสดๆออกมา

ในห้วงเวลาที่เขาเสียจังหวะ หยางเซี่ยก็เข้ามาประชิด แทงดาบยักษ์ที่แตกร้าวมายังตำแหน่งลำคอของจางหลินอย่างโหดเหี้ยม!

ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตาย จางหลินตัดสินใจเหวี่ยงแขนซ้ายปะทะเขากับดาบยักษ์เกิดเสียง “เชร้ง!” นั่นทำให้ร่างของทั้งสองต่างก็ถูกสะท้อนกลับหลังไปถึงสิบก้าว

หยางเซี่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ ราวกับว่าดาบยักษ์ของมันกระทบเข้ากับโลหะที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี

[แรงสะท้อนกลับเมื่อครู่นี้คืออะไร?]

[เจ้าจางหลินกำลังซ่อนความลับอะไรไว้อีกกันแน่!?]

จังหวะที่หยางเซี่ยกำลังตกใจ ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่จางหลินได้บรรจุเข็มอีกชุดเข้าสู่พัดมังกรสีครามด้วยมือข้างเดียว 

เขาเหวี่ยงพัดไปข้างหน้าอีกครั้ง ส่งเข็มพิษสิบสองเล่มตรงไปยังหยางเซี่ยในระยะเผาขน!

พรึ่บ!

หยางเซี่ยที่เห็นเข็มที่กำลังพุ่งมาก็หน้าซีดราวกับไก่ต้ม มันก้มหัวลงและหลบเข็มพิษได้อย่างเฉียดฉิว

พรึ่บ!

ขณะนั้นเสื้อคลุมของจางหลินปลิวไสวกลางอากาศ เขาพุ่งไปด้านข้างฟาดลูกเตะอย่างสุดแรง แต่หยางเซี่ยก็ยกแขนซ้ายขึ้นมาป้องกันได้ทันเวลา

มุมปากของจางหลินเผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ทันใดนั้นใบไม้สีเขียวอ่อนก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อ เข้าจู่โจมหยางเซี่ยในระยะประชิดอีกครั้ง!

ครั้นเห็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกของจางหลิน หยางเซี่ยก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี!

มันเอียงคอหลบอย่างฉับพลัน หากแต่ใบไม้สีเขียวอ่อนได้ถากแก้มซ้ายของมันจนเลือดไหลซิบๆ

ด้วยความเดือดดาล หยางเซี่ยเตะไปข้างหน้าอย่างสุดแรง!

ปัง!

จางหลินเองก็ใช้พัดมังกรสีครามรับการเตะของหยางเซี่ยไว้ ทำให้เขาไม่ได้รับบาดเจ็บทางกายภาพใดๆ หากแต่เขาหอบหายใจด้วยใบหน้าที่ซีดจาง 

เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกยุทธ์และผู้ที่ไร้พลังยุทธ์มีความต่างชั้นในด้านของการเคลื่อนไหว ผู้ที่ควบคุมลมปราณได้ดีกว่าจะเป็นผู้ที่สามารถต่อสู้ได้อย่างต่อเนื่องโดยไม่มีอาการเหนื่อยล้าแต่อย่างใด

แต่กลับกันแม้ว่าทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของจางหลินจะเก่งกาจเพียงใด แต่มันก็มีข้อจำกัดสำหรับผู้ที่ไร้พลังยุทธ์

หยางเซี่ยที่ถอยห่างออกไปใช้นิ้วโป้งปาดรอยเลือดออกจากแก้ม เมื่อมันเห็นเลือดที่นิ้ว ความโกรธก็พลันลุกโชนขึ้นมาในทันที “ไอ้ขยะ! เจ้ากล้าดียังไง!?”

จางหลินเป็นเพียงผู้ไร้พลังยุทธ์ แต่เขากลับสร้างบาดแผลให้แก่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตก่อกำเนิดอย่างหยางเซี่ยได้ถึงสองครั้งสองคราว

ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป

หากเรื่องราวที่หยางเซี่ยพลาดท่าถึงสองครั้งให้แก่คนไร้ประโยชน์ถูกแพร่กระจายออกไป มันจะได้รับความอับอายอย่างหนักจากคนในสำนักอย่างไม่ต้องสงสัย

หยางเซี่ยรู้สึกบันดาลโทสะจนใบหน้าบิดเบี้ยว!