[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เสียงกรีดร้องของเขาสร้างความหวาดผวาให้แก่ทุกคน ดาบของเจียงเฉินไม่เพียงแค่แทงไปยังไหล่ของหลี่ชางหมิง มันยังตัดผ่านเส้นประสาทของเขา นอกจากนี้ดาบของเจียงเฉินปกคลุมด้วยเพลิงอันร้อนแรง ตอนนี้ได้เกิดการแผดเผาบนร่างกายเขา ความเจ็บปวดแบบนี้ ถึงแม้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ก็ไม่สามารถทนได้

หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง การฟันเพียงแค่นั้นไม่สามารถที่จะทำให้ผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปได้ แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เจียงเฉินทำไว้นั้นเกินกว่าจะจินตนาการได้ ภายใต้การเจ็บปวดอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทั่วร่างของหลี่ชางหมิงกระตุก นอกจากกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก็ไม่มีสิ่งใดที่เขาสามารถทำได้

เคร้ง....

ดาบในมือของหลี่ชางหมิงตกลงบนพื้น ทำให้เกิดเสียงดังก้องขึ้น

เจียงเฉินค่อยๆดึงเฮยหลิงออกจากไหล่ของหลี่ชางหมิง ทุกๆครั้งที่ดาบถูกดึงออกมา เลือดไหลทะลัก เลือดโดนความร้อนของดาบแผดเผา และมันเหือดแห้งก่อนตกสู่พื้น

ฉากนี้ทำให้ทุกๆคนหนาวสะท้านไปถึงไขกระดูก คนจากตระกูลหลี่ทั้งสี่มีสีหน้าราวกับคนตาย  ในใจพวกเขานั้นมีแต่ความสิ้นหวัง จบสิ้นแล้ว วันนี้ไม่มีโอกาสเหลือสำหรับพวกเขาอีก หลี่ชางหมิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงเฉิน เสาหลักของพวกเขากำลังจะตาย ไม่ต้องพูดถึงก็รู้ว่าจะมีสิ่งใดรอเขาอยู่

แม้แต่คนจากตระกูลเยี่ยนยังต้องกลั้นหายใจ พวกเขามองไปยังสภาพอันน่าสังเวชของหลี่ชางหมิง ในดวงตาของเขาอดที่จะเผยแววตาหวาดกลัวมิได้ การลงมือครั้งนี้โหดเหี้ยมยิ่งนัก โชคดีที่เจียงเฉินอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา ...หากเขาเป็นศัตรูล่ะก็ความตายของพวกเขานั้นคงไม่ต่างจากหลี่ชางหมิง

"ข้าเตือนเจ้าแล้ว เจ้านั้นหลงระเริงกับขอบเขตแก่นแท้มนุษย์มาก และข้าก็เตือนแล้ว'อย่าได้มาตอแยข้า มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงนัก' แต่เจ้าก็ยังไม่ฟัง .....เฮ้อ......"

เจียงเฉินกล่าวออกมาอย่างสบายๆ ดาบในมือเขาได้วางพาดไว้บนคอของหลี่ชางหมิง

"เจียงเฉิน หากเจ้าสังหารข้า บิดาข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"

ร่างกายของหลี่ชางหมิงสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันของเจียงเฉิน เขาได้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้ว ตอนนี้เขาทำได้เพียงนำหลี่ชางเย่ว์มาขู่เจียงเฉิน

"ไม่ใช่ว่าข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้แล้วหรือ? หลี่ชางเย่ว์จะตายโดยที่ไร้ทายาทสืบสกุล" 

สำหรับเจียงเฉินคำขู่ของหลี่ชางหมิงนั้นไม่ต่างจากการผายลม ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นการผายลมไร้เสียงอีกด้วย เขาได้กดเฮยหลิงลงบนคอของหลี่ชางหมิง ดวงตาของหลี่ชางหมิงกระพริบถี่มาก ตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เพียงไม่นานตาของเขาได้สูญเสียแววตาไป ชีวิตของเขาก็จากไปแล้ว

ตุบ!

ในที่สุดหลี่ชางหมิงก็ร่วงลงบนพื้นด้วยหน้าของเขาแหงนดูท้องฟ้า เขาตายตาไม่หลับ ก่อนเขาตายเขาได้เสียใจในความพ่ายแพ้ของเขา

"หลี่ชางหมิงตายแล้ว?"

"พี่ใหญ่เจียงเฉินสังหารผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์โดยฐานการบ่มเพาะฉีไห่ขั้นกลาง?"

"เขาได้ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้"

......................................

คนจากตระกูลเยี่ยนมองเจียงเฉินด้วยท่าทางหลากหลายอารมณ์ ตื่นเต้น ซาบซึ้ง นับถือ.....พวกเขาได้เห็นถึงด้านที่น่าหวาดกลัวของชายหนุ่มผู้นี้ เขานั้นเหมือนปีศาจตัวน้อย หากเขาเป็นศัตรู จุดจบของพวกเขาคงไม่โสภา

"น้องเจียง พวกเราจะทำเช่นไรกับคนจากตระกูลหลี่ทั้งสี่คนนี้ดี?"

เยี่ยนหยางถามขึ้นมา ทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้ให้เจียงเฉินเป็นหัวหน้าของพวกเขา

เจียงเฉินหันกลับไปและเดินตรงไปยังคนที่เหลือรอดทั้งสี่ ทั้งสี่คนต่างรู้สึกเหมือนท้องฟ้าหมุนรอบตัวพวกเขาและร่างกายพวกเขาไม่ใช่ของพวกเขาเอง หนึ่งในพวกเขายืนตัวสั่นและโงนเงนเนื่องจากความหวาดกลัวสุดขีด

"พวกเจ้าทั้งสี่คนมีใครอยู่ตระกูลที่ขึ้นตรงกับตระกูลหลี่บ้าง?"

เจียงเฉินถาม

ทั้งสี่ตื่นตระหนก พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เจียงเฉินพูดมามันหมายความว่าอย่างไร นั่นเพราะเขาวางแผนปฏิบัติต่อตระกูลที่ขึ้นตรงกับตระกูลหลี่แตกต่างกันงั้นรึ? เจ้าปีศาจน้อยช่างโหดร้ายยิ่งนัก ดูเหมือนว่าเขาจะสังหารแต่ละคนด้วยวิธีแตกต่างกัน

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มสองคนก้าวออกมาด้านหน้า และกล่าวเสียงสั่น  

"พวกข้าทั้งสองไม่ได้มาจากตระกูลหลี่ พวกข้าขึ้นตรงกับตระกูลหลี่เพื่อความอยู่รอดเพียงเท่านั้น"

ทั้งสองเข้าใจถึงนิสัยของเจียงเฉินดี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เอ่ยปากขอความเมตตา นั่นเพราะพวกเขารู้ว่าร้องขอความเมตตาไปล้วนไร้ค่า เจียงเฉินไม่ให้พวกเขารอดกลับไปได้อยู่ดี

"ดี พวกเจ้าทั้งสองไม่จำเป็นต้องตาย เยี่ยนหยางสังหารอีกสองคนซะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเฉินพูดออกมา ทั้งสองคนที่เหลือนั้นเบิกตากว้าง ทันใดนั้นรู้สึกราวกับว่าสมองพวกเขาหยุดทำงาน

เกิดอะไรขึ้น? ราชาปีศาจน้อยจะปล่อยพวกเราไปจริงๆงั้นรึ?เหตุใดเจียงเฉินถึงไม่สังหารพวกเขา? อย่าบอกนะว่าจู่ๆเขาก็เกิดความเมตตาขึ้นมาถึงได้ไว้ชีวิตพวกเรา?ไม่ว่าจะเป็นสาเหตุใด พวกเราไม่ต้องคิดให้มาก มีชีวิตต่อได้ นั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดแล้ว

ชายหนุ่มทั้งสองน้ำตาคลอเบ้า พวกเขารู้สึกเหมือนสำลักความสุขโดยที่ไม่ได้ใช้มัน ความปิติยินดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาคือสามารถที่จะมีชีวิตอยู่ต่อได้ การมีชีวิตอยู่นี่มันดีที่สุดแล้ว

อ๊ากกกกกก

ขณะที่ทั้งสองกำลังชื่นชมโชคของตัวเองได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านหลังพวกเขา สองคนจากตระกูลหลี่โดนดาบจำนวนมากแทง คนจากตระกูลเยี่ยนไม่ได้สนใจอะไรมากนักกับการสังหารคนตระกูลหลี่ทั้งสอง เพราะคนพวกนี้ได้พยายามที่จะสังหารพวกเขาก่อนหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะเจียงเฉิน คนพวกนี้ก็ตายแล้ว

"ทั้งสองคน นำร่างของหลี่ชางหมิงไปด้วย นี่เป็นเมตตาที่คุณชายผู้นี้มอบให้ ตอนนี้ข้าได้สังหารมันไปแล้ว มันเป็นเรื่องที่สมควรแล้วที่จะนำร่างของเขาไปคืนแก่บิดาของเขา หลี่ชางเย่ว์"

เจียงเฉินเก็บเฮยหลิงช้าๆก่อนที่เขาจะเก็บยุทธภัณฑ์ระดับต่ำอีกชิ้นไปด้วย

ทุกๆคนต่างเกือบล้มลงบนพื้นเมื่อพวกเขาได้ยินเจียงเฉินพูดว่าเขาเป็นคนมีเมตตา แม้แต่หวงต้าที่กำลังดูอยู่ยังรู้สึกแปลกใจ

"สวรรค์ เจ้าหนุ่มนี่มันไร้ยางอายยิ่งกว่าข้าเสียอีก"

หวงต้าทำท่ารังเกียจคำพูดที่ออกมาจากปากของเจียงเฉิน แม้แต่เยี่ยนหยางและคนอื่นๆต่างปาดเหงื่อเย็นช้าๆ 'พี่ใหญ่เป็นคนมีเมตตา? จุดประสงค์ของเจ้าคือใช้ร่างไร้วิญญาณของหลี่ชางหมิงยั่วโมโหหลี่ชางเย่ว์ตะหากเล่า'

"เจ้าพวกบ้าทั้งสองมันจ้องมองอะไรอีก? รีบพาร่างนายน้อยตระกูลพวกเจ้าไปสิ หรือเจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้าด้วยดาบของข้าและเผาไปพร้อมๆกับหลี่ชางหมิง"

เจียงเฉินตำหนิทั้งคู่ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

"ขอรับ!"

ทั้งสองคนสั่นเพราะความกลัว พวกเขาไม่กล้าที่จะปฎิเสธ พวกเขาพยุงร่างไร้วิญญาณของหลี่ชางหมิงขึ้นมาและวิ่งออกจากที่นี่เหมือนเหินเวหาไป พวกเขาไม่คิดว่าเจียงเฉินจะล้อเล่น พวกเขาไม่มีข้อสงสัยเมื่อเขาพูดว่าจะสังหารพวกเขาด้วยดาบและเผาพวกเขา

"พี่ใหญ่เจียง ทำไมปล่อยพวกมันไปล่ะ?"

เยี่ยนจงถามด้วยสีหน้างุนงง

"ไม่ต้องเป็นห่วง พวกมันอายุไม่ยืนหรอก"

เจียงเฉินยักไหล่พร้อมตอบอย่างหน้าตาย

"พี่เยี่ยนหยาง สิ่งนี้มอบให้เจ้า"

เจียงเฉินโยนดาบในมือให้เยี่ยนหยาง ดวงตาของเยี่ยนหยางส่องประกาย เขารับดาบไว้อย่างรวดเร็ว

"น้องเจียง นี่มันยุทธภัณฑ์ระดับต่ำเชียวนะ มันเป็นสิ่งล้ำค่ามาก ข้าจะรับมันไว้ได้อย่างไร"

เยี่ยนหยางพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเอียงอาย ยุทธภัณฑ์ระดับต่ำนั้นมีค่ามหาศาลแม้เขายังมียุทธภัณฑ์ระดับต่ำอยู่ที่ตัวเขาเอง แต่นั่นเป็นของที่ตระกูลเยี่ยนได้มอบให้เขาใช้ชั่วคราว เขาจะต้องคืนมันเมื่อเขากลับไป แต่เจียงเฉินให้เป็นของขวัญแก่เขา หากจะเป็นการโกหกถ้าเขาบอกว่าไม่ชอบมัน

"จริงหรือ?หากเจ้าอายที่จะรับมันข้าจะมอบมันให้กับเยี่ยนจง"

เจียงเฉินเอามือขึ้นมาและยื่นออกไปจะเอากลับคืน เยี่ยนหยางรีบถอยหลังพร้อมรอยยิ้ม 

"ไม่อายแล้วล่ะ ไม่เลย! นี่เป็นของขวัญจากน้องเจียงเฉิน ข้าจะมอบให้ผู้อื่นได้เช่นไร"

เยี่ยนจงที่ยืนข้างๆยักไหล่ด้วยความผิดหวัง 

"ไปกันเถอะ พวกเราควรที่จะลงจากเขาได้แล้ว คนจากตระกูลหลี่เองก็ตายหมดแล้ว ตอนนี้ผู้สมัครเข้านิกายเทียนเจี้ยนเหลือเพียงพวกเจ้าเท่านั้น"

เจียงเฉินพูดทั้งรอยยิ้ม

ทุกๆคนรีบรักษาบาดแผลตัวเองและเตรียมที่จะลงเขา พวกเขายังมีเวลาเหลืออยู่ แต่ไม่มีจุดหมายที่จะอยู่บนเขาต่อ วันนี้ภายใต้การนำของเจียงเฉิน ตระกูลเยี่ยนได้มีชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้จะส่งผลถึงอนาคตของพวกเขาด้วย ตอนนี้เหล่าอัจฉริยะตระกูลหลี่ทั้งหมดได้จากไปหมดสิ้น ในขณะที่เหล่าอัจฉริยะจากตระกูลเยี่ยนยังคงอยู่ และด้วยเยี่ยนเฉินหยวี่ผู้มีชีพจรเก้าหยินอีก เพียงแค่ใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีตระกูลหลี่ก็จะถูกตระกูลเยี่ยนกลืนกินไป หลังจากนั้นพวกเขาก็จะควบคุมเมืองชื่อได้อย่างสมบูรณ์

หวงต้ายืนขึ้นมาและตามหลังเจียงเฉินอย่างมีความสุข ทุกๆคนจ้องหมาตัวนี้ทันที พวกเขารู้สึกคุ้นเคยกับหมาตัวนี้ด้วยเหตุใดก็ไม่รู้

"พวกเจ้ากำลังจ้องมองหาอะไร ไม่เคยเห็นหมาหน้าตาดีรึ? จิ๊จิ๊ บิดาที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่หมาเฟ้ย"

หวงต้าถลึงตาใส่และต่อว่าพวกเขา

อะไรกัน!...หมาพูดได้แถมยังหลงตัวเองสุดๆอีก

ในขณะนั้นภายนอกภูเขา มีคนเพียงไม่กี่คนรออยู่ เฉินซวงและอีกสองจากนิกายเทียนเจี้ยนกำลังพูดจากันอย่างสบายๆ หลี่ชางเย่ว์กำลังยิ้มร่าได้ไปคุยกับเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นบ้างบางครา แต่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นนั้นดูเย็นชาและเป็นกังวล

"เยี่ยนเจิ้นอวิ๋น ตอนนี้นะ ข้าล่ะกลัวว่าคนตระกูลเยี่ยนของเจ้าคงตายหมดแล้วล่ะ"

หลี่ชางเย่ว์พูดออกมาพร้อมยิ้มกว้าง

"มันต้องเป็นคนตระกูลหลี่ของเจ้ามากกว่ามั้งที่ตายน่ะ"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นจ้องหลี่ชางเย่ว์เขม็ง เขาต้องการที่จะกระโจนเข้าใส่มันและฉีกปากนั่นเสีย

"หึหึ เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกแย่แค่ไหน แต่เจ้าต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงเสียบ้างนะ เจ้าควรที่จะกลับไปวางแผนใหม่ หากเหล่าอัจฉริยะทั้งหมดในตระกูลได้ตกตายหมด ตระกูลเยี่ยนจะอยู่ในเมืองชื่อได้อีกกี่ปีหนอ"

หลี่ชางเย่ว์กล่าวเย้ยหยันออกมาอย่างไม่อาย

"ฮึ่ม! การทดสอบยังไม่สิ้นสุด เจ้าจะรู้ผลลัพธ์ของมันได้อย่างไร"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นแค่นเสียงเย็นชา

"อ๊ะ? มีใครบางคนออกมา"

ผู้เชี่ยวชาญแก่นมนุษย์จากตระกูลหลี่ตะโกนบอก ทุกๆคนหันไปยังชายหนุ่มสองคนที่ออกมาจากภูเขาอย่างไม่ลังเล หนึ่งในนั้นได้แบกร่างไร้วิญญาณบนบ่า

เมื่อเห็นร่างของทั้งสองชัดเจน ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความปิติของหลี่ชางเย่ว์แข็งทื่อ และท่าท่างได้แปรเปลี่ยนไปในทันที

ทันใดนั้น ทั้งสองได้มาคุกเข่าต่อหน้าหลี่ชางเย่ว์และวางร่างของหลี่ชางหมิงไว้บนพื้น

เฮือก!

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันใด รวมทั้งเฉินซวงและศิษย์อีกสองคน ทุกๆคนต่างมองดูร่างไร้วิญญาณของหลี่ชางหมิง แล้วตกตะลึง ดวงตาของพวกเขาบ่งบอกว่าไม่อยากเชื่อ หลี่ชางหมิงเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์และเขาได้ตาย นี่มันไม่น่าเชื่อ

"ฮ่าฮ่าฮ่า หลี่ชางเย่ว์ นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้ารอรึ?"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหัวเราะเสียงดัง อารมณ์ของเขาดีสุดๆ

"พูด!!! ใครเป็นคนสังหารเขา?"

หลี่ชางเย่ว์โกรธจัด แผลบนใบหน้าสั่นสะเทือนทำให้หน้าเขาดูน่ากลัวมาก

"มันเป็น จะ..เจียง.....เจียงเฉิน..."

"ตาย....ทุกคนตายหมด"

ทั้งสองพูดออกมาเสียงสั่น พวกเขาเอ่ยชื่อเจียงเฉินอย่างยากลำบาก พวกเขานั้นกลัวเจียงเฉินมาก น่าสะพรึ่งกลัว ชายหนุ่มคนนั้นน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว

"อะไรนะ"

หลี่ชางเย่ว์คำราม ความโกรธของเขาปะทุอีกครั้ง และเขาได้กลายเป็นดั่งราชสีห์ที่กำลังจะระเบิดความโกรธเกรี้ยว

"เจียงเฉิน! เจียงเฉิน! เจ้าได้ฆ่าบุตรชายข้าทั้งสามคน!มันทำให้ข้าหลี่ชางเย่ว์ต้องตายโดยไร้บุตรหลานสืบสกุล! ข้าจะสับเจ้าให้เป็นล้านๆชิ้น! เป็นล้านๆชิ้น!"

หลี่ชางเย่ว์เดือดดาลเหนือคำบรรยาย บุตรชายทั้งสามได้ตายหมดแล้ว อารมณ์ของเขาสามารถที่จะจินตนาการได้

"เมื่อทุกคนตายหมด พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นที่ต้องมีชีวิตต่อ!"

ทั่วร่างของหลี่ชางเย่ว์ปกคลุมด้วยจิตสังหารอันรุนแรง และซัดฝ่ามือใส่หัวของชายหนุ่มทั้งสองในทันใด

******************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...