ตอนที่ 7 พาไปส่ง
นาคินทร์ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงที่มีหญิงสาวนอนหลับอยู่เขาเอื้อมมือไปอังที่หน้าผากของเธอรู้สึกว่าไข้ไม่มีแล้ว และการััโดนตัวนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวแล้วลืมตาตื่นขึ้นมา
“เย็นแล้วเปลี่ยนชุดเถอะผมจะพาคุณไปส่งที่บ้าน” เธอลุกขึ้นนั่งโดยมีเขาช่วยพยุงให้ด้วย
“แล้วรถฉันล่ะคะ”
“เดี๋ยวไปเอา”เธอกำลังขยับลงจากเตียงด้วยความยากลำบากเพราะ่ล่างที่เจ็บแป๊บขึ้นมาทันทีที่เธอขยับ นาคินทร์เห็นอาการของเธอเขาจึงคว้าแขนของเธอเอาไว้
“ยังเจ็บอยู่เหรอ”คำถามของเขาทำให้หญิงสาวไม่กล้าสบตาเธอหลบตาและดูเหมือนว่าเธอกำลังจะร้องไห้อีกครั้งเมื่อพูดถึงเื่นี้นาคินทร์คว้าเอาร่างบอบบางเข้ามากอดเอาไว้แทนความรู้สึกทั้งหมดของเขา
“ผมขอโทษนะ ที่ทำคุณเจ็บ”เธอสะอื้นเล็กน้อย นาคินทร์กอดเธออยู่นานปล่อยให้เธอร้องไห้สะอื้นอยู่อย่างนั้นไม่นานเสียงสะอื้นนี้ก็หยุดลง เธอผลักเขาออก นาคินทร์จึงช้อนตัวของเธอขึ้นอุ้มแล้วพาเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดเดิมของเธอใส่กลับคืน
“ไปค่ะฉันพร้อมแล้ว” เธอกำลังเดินออกจากห้องของเขา
“พริกแกง...”เขาเรียกชื่อเธอพร้อมกับมองหน้าเธอนิ่งๆก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า...
“ผมรู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นมันยากที่จะลืมแต่ผมอยากขอร้อง คุณอย่าร้องไห้อีกได้มั้ย”
“ฉันจะพยายามค่ะ”
“เื่ที่เราคุยกันไว้ผมจริงจังนะ ถ้าคุณอยากให้ผมรับผิดชอบก็แค่พูดมาคำเดียวผมยินดี”
“...........” เธอเงียบ
“ยังไม่ต้องตอบก็ได้ป่ะผมไปส่ง” เขายังไม่อยากได้ยินประโยคปฏิเสธจากเธอจากนั้นเขาก็จูงมือเธอออกนอกห้อง แต่เธอเดินเร็วไม่ได้
“ให้ผมอุ้มมั้ย”
“ไม่เป็ไรค่ะฉันเดินเองได้”
“ที่จริงผมยังไม่อยากให้คุณกลับเลยด้วยซ้ำ”
“คุณเป็คนพูดดีๆแบบนี้เป็ั้แ่เมื่อไหร่คะ”
“แล้วคุณชอบแบบไหนล่ะ”สายตาเ้าเล่ห์เริ่มฉายแววออกมาอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ชอบคุณ!” ทั้งสองเดินไปคุยไป
“ผมน่ะเป็ผู้ชายรูปหล่ออารมณ์ดี ทำงานเก่ง ไม่น่าเบื่อนะจะบอกให้” คนรูปหล่อเริ่มพรีเซ้นตัวเอง ทำเอาหญิงสาวแอบเบะปากมองบนเล็กน้อย
“ชมตัวเองก็เป็”
“แล้วคุณคิดว่าผมเป็คนยังไงเหรอครับ”
“เ้าเล่ห์เ้าชู้ เห็นแก่ได้ เอาแต่ใจ มักมาย แล้วก็...กวนประสาท” ทันทีที่เธอพูดจบชานนท์ที่ยืนอยู่ตรงนี้พอดี เขาแอบได้ยินเข้าจึงหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
“ไอ้นนท์!...”
“ครับ”
“เตรียมรถ”
“รับทราบครับ” ทั้งสามพากันขึ้นรถโดยต้องแวะไปเอารถที่ร้านอาหารก่อน ส่วนคนที่ขับรถคันของเธอให้ก่อนนั้นก็คือนาคินทร์โดยมีชานนท์ขับตามมารับด้วย
"ให้ผมขับเข้าไปส่งในบ้านเลยมั้ย"
"ไม่ต้องค่ะจอดตรงนี้แหละ"
“มืดๆผมจะไลน์หาพักผ่อนเยอะๆนะครับ” ทุกครั้งที่เขาพูดดีๆด้วยไม่กวนประสาทเธอคิดว่าเขาก็ดูน่ารักและอบอุ่นดีเหมือนกัน แต่คนเ้าเล่ห์แบบนี้เธอยังไม่ไว้ใจ
"ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง"
่มืดๆ ในขณะที่นาคินทร์กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเขารู้สึกว่าวันนี้เขาไม่เห็นหน้ายัยน้องสาวของเขาเลยทั้งวัน
“เห็นยัยแก้วมั้ย”เป็จังหวะที่ชานนท์เดินผ่านมาพอดี
“เห็นว่าจะไปติวหนังสือเรียนกับเพื่อนนะครับ”ป่านนี้เนี่ยนะ!
“มึงเชื่อเธอมั้ย”
“เชื่อครับ”
“มึงไม่น่าเกิดมาเป็คนเลยมึงเคยเห็นเธอขยันเรียนขนาดนี้หรือไง” คำตอบก็คือไม่
“.............” ชานนท์ก้มหน้าเงียบรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดุอยู่
“ไปตามกลับมาให้ได้ถ้าไม่เจอมึงก็ไม่ต้องกลับมา” เวลาแบบนี้น่าจะอยู่ที่สถานบันเทิงที่ไหนสักแห่ง
“ครับ”ชานนท์เดินออกไปกำลังจะขึ้นรถเขาลองตรวจสอบจีพีเอสบนมือถือดูปรากฏว่าเธออยู่ที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่งจริงๆ จากนั้นเขาจึงขับรถตามเธอไป
“อ้าวพี่นนท์มาได้ยังไงคะ”ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอทำให้ชานนท์ถึงกลับเพลียใจ
ชานนท์เดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคุณหนูของเขาเห็นเพื่อนของเธอนั่งอยู่ด้วยสามคนรวมเธอด้วยก็เป็สี่ ทุกคนยกมือสวัสดีชานนท์รับไหว้แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับเพื่อนของเธอ
“เฮ้อ...คุณหนูไหนบอกว่ามาอ่านหนังสือไงครับ”
“ถ้าบอกว่ามาเที่ยวแล้วพี่นนท์จะให้แก้วออกมาเหรอคะ”เธอแกล้งทำเป็เอนศีรษะซบไหล่กว้างของเขาแต่กลับถูกชานนท์ใช้นิ้วชี้นิ้วเดียวดันออก
“สถานที่แบบนี้มันไม่เหมาะคุณหนูเป็ผู้หญิงไม่ควรมาเที่ยวในที่แบบนี้นะครับ”
“แก้วก็แค่อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างดูสิน่าสนุกดีออก”
“ป่ะกลับบ้านเถอะเฮียให้ผมมาตามกลับบ้านครับ”ชานนท์ลุกขึ้นยืนตัวสูงคว้าข้อมือของเธอเตรียมพาเธอกลับ
“ยังไม่อยากกลับค่ะ”แต่กลับถูกเธอสะบัดข้อมือออก
“คุณหนู...”
“คุณหนู คุณหนูเรียกอยู่ได้ไม่เบื่อหรือไง” ชานนท์ยอมนั่งลงอีกครั้งฉัตรแก้วยกเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มอย่างใจเย็นโดยมีชานนท์นั่งมองอยู่อย่างนั้น
ที่จริงแล้วนิสัยของเธอก็ไม่ได้แตกต่างไปจากคนเป็พี่ชายเลยสักนิด อ่อ...แต่พี่ชายของเธอไม่ดื่มแอลกอฮอล์ส่วนนิสัยโดยรวมอย่างอื่นก็พอๆกัน
“คุณหนูกลับได้หรือยังครับนี่ก็ดึกแล้วนะพรุ่งนี้ผมต้องทำงานแต่เช้า” ถึงพรุ่งนี้จะยังเป็วันหยุดอยู่แต่งานของชานนท์ไม่มีวันหยุดเหมือนคนอื่นหรอก อย่างเช่นตอนนี้
“กลับก็ได้ค่ะแต่แก้วเดินไม่ไหว พี่นนท์ช่วยอุ้มหน่อยได้มั้ยคะ” เธอเริ่มอ้อนทันทีที่มีโอกาส
“คุณหนู...เดินเองเถอะครับไม่ได้เมาขนาดนั้นสักหน่อย”
“ถ้างั้นก็ดื่มต่อยังไม่กลับค่ะ” เธอจะดื่มให้เมาจนเดินไม่ไหวแล้วให้พี่นนท์ของเธออุ้มกลับ
“ก็ได้ผมอุ้มก็ได้” สุดท้ายเขาก็ยอมอุ้ม ใบหน้าของคนขี้อ้อนค่อยๆยิ้มกว้างด้วยความพอใจ
“ค่ะ”เธออ้าแขนรอ ท่าทางน่ารัก ใบหน้าขาวๆแดงกล่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ชานนท์อุ้มเธอขึ้นในท่าเ้าสาวแล้วพาเดินออกจากสถานบันเทิงแห่งนี้เพื่อพาเธอขึ้นรถ
“คาดเข็มขัดให้ด้วยสิคะ”เธอร้องบอกเขาเสียงเบาแต่ชานนท์ก็ได้ยินชัดเขายอมเอื้อมแขนไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอแต่ในขณะที่ชานนท์เอนตัวเข้ามานั้น ก็แอบโดนคุณหนูจุ๊บไปที่ริมฝีปากหนึ่งที
“คุณหนู!ทำอะไรครับเนี่ย” ชานนท์นิ่งไป ไม่คิดว่าเธอจะกล้าจูบเขาก่อนถึงการแสดงออกของเธอที่ผ่านมาจะบอกว่าเธอแอบมีใจให้เขาก็ตาม
“ริมฝีปากพี่นนท์นุ่มจังเลยค่ะ”
“คุณหนูเมาปล่อยผมก่อนนะครับ” ก็แขนทั้งสองข้างของเธอน่ะสิไม่รู้เมาอีท่าไหนตอนนี้มันคล้องอยู่ที่ต้นคอของเขา
“ไม่ปล่อย”ทั้งสองสบตากันอยู่สักครู่ในระยะชิดใกล้ ชานนท์ค่อยๆแกะมือของเธอออกแล้วจึงหันไปทำหน้าที่ขับรถ
“พี่นนท์เขินเหรอคะ”เธอยังไม่ยอมหยุดพูด ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งชานนท์ขับรถกลับมาถึงบ้าน
“ถึงแล้วครับ”
“อุ้มไปส่งที่ห้องด้วยสิคะ”
“จะดีเหรอครับเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี คุณหนูไม่ได้เมาขนาดนั้น เดินไปเองเถอะนะครับ”
“ถ้างั้นก็นอนมันอยู่ในรถนี่แหละ”เธอทำท่าเอนเบาะลงเตรียมจะนอนในรถจริงๆ
“ถ้างั้นคุณหนูต้องหลับ”
“คะ...”
“ทำเป็หลับครับผมถึงจะยอมอุ้ม” เธอยอมหลับตาลงทันทีเมื่อรู้ความหมายของเขาชานนท์ค่อยๆช้อนตัวเธออุ้มขึ้นอีกครั้งแล้วพาเดินขึ้นชั้นบนไปแต่คนหลับใบหน้าของเธอยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ลืมตาข้างโน้นทีข้างนี้ทีเมื่อเข้ามาถึงด้านในห้องนอนส่วนตัวของเธอ ชานนท์วางเธอนอนลงบนเตียงอย่างเบามือ
“ขอบคุณนะคะ”ชานนท์รีบเดินออกไปจากห้องของเธอทันทีคล้ายกับกำลังกลัวอะไรบางอย่างจากผู้หญิงตัวเล็กคนนี้
565
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
