ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ให้ใครก็ได้ไปจับตาดูสกุลลั่วให้ดี ไม่ว่าจะลมพัดหญ้าไหว ก็ห้ามปล่อยผ่าน”

        เฉินเจ๋อหมิงนำสาส์นในมือเผาด้วยเปลวไฟจากเทียนแล้วมองดูสตรีที่เตรียมทุ่มเทกับกิจการอยู่ด้านล่าง เปลวไฟแห่งความโกรธกำลังสุมอยู่ในอกของเขา

        ส่วนชีเหนียงที่อยู่ด้านล่างก็มิได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่หลายวันนี้เวลากลับบ้านมักจะรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องนางจากด้านหลัง

        คงเพราะเหนื่อยเกินไป! จึงรู้สึกคิดมากไปเอง

        ......

        เมื่อเห็นว่าใกล้วันที่ห้าแล้วหลิงชางไห่ที่เฝ้านับวันรอคอยให้ฤกษ์งามยามดีมาถึง หมู่บ้านต้าสือนั้นไม่ได้จัดงานมงคลเช่นนี้มานานฝูอันเองก็ให้ความสำคัญกับพิธีนับญาติของบ้านสกุลลั่วอย่างมาก

        หนึ่งในสาเหตุนั้นคงเพราะภรรยาของตนร่วมหาเงินกับลั่วชีเหนียงด้วยนอกจากนี้เป็นเพราะลั่วชีเหนียง กิจการของน้องภรรยาจึงมั่นคงกว่าทุกทีทุกครั้งที่ตนไปบ้านพ่อตาก็มักจะรับรู้ถึงความชื่นชอบรักใคร่ที่พ่อตาแม่ยายมีให้อย่างชัดเจนสิ่งนี้ทำให้คำพูดของตนในบ้านพ่อตามีน้ำหนักขึ้นมาตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านก็นับว่ารักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

        “ท่านอาหลิงท่านอย่าตื่นเต้นไป ถึงอย่างไรก็แค่เลี้ยงข้าวคนบ้านใกล้เรือนเคียงเรื่องนี้ก็จะถือว่ารับรู้กันสักที ท่านเอาแต่ตื่นเต้นปานนี้ ดูแล้วน่าตกใจนัก” ฝูอันมาบ่อยจนการพูดการจาไม่ได้ระมัดระวังเหมือนก่อนหน้าแล้ว

        หลิงชางไห่ส่ายหน้าเร็วๆและไม่เห็นด้วย เขาเอ่ย “เฮ้อ! เจ้าหารู้ไม่ว่าข้ารอคอยการนับญาติครั้งนี้มากแค่ไหนต่อไปข้าจะเป็นคนที่มีลูกสาวและหลานชายแล้ว! ฮ่าฮ่าต่อไปผู้ใดก็ดูถูกข้าไม่ได้”

        ฝูอันฟังและยิ้มแย้มใบหน้าก็คล้อยตามด้วยอย่างไม่รู้ตัว “พูดได้ถูกต้องดูสิว่าวันหลังใครจะกล้าดูแคลนสกุลลั่วอีก!”

        เสียงหัวเราะพูดคุยของคนทั้งสองดังขึ้นในลานบ้านสกุลลั่วแต่เช้าถัดจากนั้นก็คือการจัดงานเลี้ยงอาหารและสุรา

        พี่หลิวเรียกพี่น้องที่สนิทสนมหลายคนมาช่วยงานบ้านสกุลลั่วสตรีเหล่านี้ต่อไปต้องเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการทำตุ๊กตาโรงชานมเรื่องนี้ชีเหนียงได้บอกกล่าวกับพี่หลิวล่วงหน้าแล้ว

        “งานในครั้งนี้พวกเจ้าต้องตั้งใจทำให้ดีตุ๊กตาเมื่อวานก็ให้พวกเจ้าดูแล้ว ทำได้หรือไม่?”

        ระหว่างทางไปบ้านสกุลลั่วพี่หลิวอดถามพวกนางอีกครั้งไม่ได้

        “ดูแล้วดูแล้วแม้จะเป็นงานที่ประณีตมาก แต่สุดท้ายก็แค่การเย็บปัก เรื่องเล็กทั้งนั้น” หม่าต้าฮัวรีบแสดงท่าทีนางเป็นหญิงม่ายเลี้ยงลูกเจ็ดหนาว ไม่ง่ายเลยที่จะมีงานที่หาเงินได้ฉับพลันจึงรีบบอกว่าทำได้

        “พี่หลิวเรื่องนี้พวกข้าทำได้” หวังชุนเฉ่ายังสงสัยอยู่บ้างนางสบตากับหม่าต้าฮัวและตัดสินใจย้ำชัดกับพี่หลิว “ทำหนึ่งตัวจะได้สองอีแปะจริงหรือแล้วยังไม่ต้องให้พวกข้าออกค่าด้ายกับผ้าหรือ?”

        พี่หลิวปรายตามองพวกนางแวบหนึ่ง “พวกเจ้ายังไม่เชื่อคำพูดข้าอีกสถานะทางบ้านข้าช่วงนี้เป็นอย่างไร พวกเจ้าไม่เห็นหรือ?”

        นับตั้งแต่พี่หลิวติดตามลั่วชีเหนียงไปทำการค้าขายบ้านผู้ใหญ่บ้านก็มักจะมีกลิ่นหอมของเนื้อลอยออกมาที่ผ่านมาพวกนางยังแอบคุยกันเป็นการส่วนตัวว่าไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านไปแอบรับเงินใต้โต๊ะมาจากไหน จนหลายวันก่อน พี่หลิวไปหาพวกนางถึงได้รู้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกี่ยวข้องกับลั่วชีเหนียง

        สตรีบ้านนอกความรู้น้อยทนเห็นไม่ได้ที่สุดก็คือผู้อื่นได้ดีกว่าโดยเฉพาะลั่วชีเหนียงที่ถูกทอดทิ้งเช่นนี้แม้ว่าพวกนางจะไม่เคยนินทาลั่วชีเหนียงกับผู้อื่น แต่ก็ไม่เคยช่วยนางพูดแก้ต่างเช่นกัน

        พี่หลิวเองก็รู้ว่าพวกนางไม่อยากมีปัญหาอีกทั้งหม่าต้าฮัวกับหวังชุนเฉ่าเป็นคนซื่อ ตอนนี้ชีเหนียงต้องการใช้คน ดังนั้นคนที่นางคิดว่าเหมาะสมก็มีเพียงพวกนาง

        “พวกเจ้าสบายใจได้ชีเหนียงเป็นคนดี ขอเพียงพวกเจ้าตั้งใจทำงานให้นาง เรื่องเงินพวกเจ้าไม่ต้องห่วง” ขณะพูด พี่หลิวก็ไม่อยากอ้อมค้อมกับพวกนางมาก

        “ข้าก็แค่บอกข่าวคราวให้พวกเจ้ารู้ก่อนสกุลลั่วเตรียมต่อเติมบ้านใหม่และขุดหลุมดินหลังจากการนับญาติ ชุนเฉ่าอย่าหาว่าพี่สาวไม่ได้บอกเจ้าก่อน พวกเจ้าลองนำเรื่องนี้ไปบอกสามีของพวกเจ้าดู”

        “พี่หลิวความหมายของท่านคือ ชีเหนียงก็จะมอบงานให้สามีพวกข้าหรือ?”

        “หมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้นชีเหนียงเองไม่ใช่คนที่ได้ดีและไม่ยอมให้คนอื่นได้ดี หากช่วยประคับประคองกันนางย่อมยินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว”

        หวังชุนเฉ่ารู้ว่าพี่หลิวกำลังชี้แนะตนเองจึงรีบรับรอง “ท่านวางใจได้ข้าหวังชุนเฉ่ามิใช่คนที่ไม่รู้ความ ข้าจะต้องทำงานให้ดีแน่”

        “ใช่แล้วพี่หลิว เราจะตั้งใจทำงานให้ดี”

        มองดูทั้งสองคิดแง่บวกเช่นนี้พี่หลิวเองก็สบายใจขึ้นมาหน่อยคนในหมู่บ้านมีท่าทีต่อชีเหนียงดีกว่าสมัยก่อนไม่น้อย เพียงแต่ข่าวลือก็ไม่น้อยเช่นกันโดยเฉพาะเรื่องที่ชานมสกุลลั่วมีเหตุคนตายเกิดขึ้นไม่รู้เหตุใดจึงลือมาถึงในหมู่บ้าน

        จนถึงเมื่อวานยังได้ยินบ้านจ้าวซิ่งที่อยู่หน้าหมู่บ้านกำลังพูดไร้สาระหากมิใช่เพราะชีเหนียงไม่อยากมีปัญหา ไม่แน่ว่านางคงไปฉีกปากของจ้าวซิ่งแล้ว

        เมื่อถึงบ้านสกุลลั่วไม่ต้องให้พี่หลิวพูดให้มากความ ชีเหนียงก็ทักทายพวกนางอย่างเป็นมิตรก่อน

        “พี่หลิวนี่คือต้าฮัวกับชุนเฉ่าที่ท่านเคยเล่าให้ฟังสินะ ดูก็รู้ว่ามีฝีมือ”

        แม่บ้านในหมู่บ้านวันๆเอาแต่ซุบซิบเรื่องชาวบ้าน ว่ากันว่าลั่วชีเหนียงเกิดมาหน้าตาดีพอได้เห็นก็เหมือนกับเทพธิดาจริงๆ

        “เจ้ารูปโฉมงามเหลือเกิน” หวังชุนเฉ่าเห็นนางก็อดไม่ได้ที่จะชมจากนั้นก็รู้สึกว่าตนเองบุ่มบ่ามไปหน่อย ถึงกับหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย

        ชีเหนียงได้ยินก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม “ขอบใจชุนเฉ่าที่ชมชุนเฉ่าก็ดูดี นัยน์ตาดำเป็นประกายมีชีวิตชีวานัก”

        หวังชุนเฉ่าเห็นนางไม่ได้ตำหนิฉับพลันจึงยิ้มออก นี่ทำให้หม่าต้าฮัวที่ยืนประหม่าอยู่ข้างๆ ก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน

        หญิงสาวทั้งหลายพากันไปโรงครัวและก่อไฟทำอาหาร

        ลั่วจิ่งเฉินรับผิดชอบดูแลต้อนรับแขกที่มาบ้านลั่วจิ่งซีไปขนสุราในหมู่บ้านไหลไหลน้อยคอยมารายงานสถานการณ์ในบ้านให้ลั่วชีเหนียงที่อยู่ในโรงครัวฟังเป็นพักๆ

        ส่วนชายชราหลิงชางไห่กำลังนั่งอยู่ตำแหน่งเจ้าภาพงานและพูดคุยทั่วไปอันที่จริงแม้จะบอกว่าพูดคุยทั่วไป ก็เป็นเพียงแค่หมอซุนมาขอเรียนรู้ด้านการแพทย์หากเป็นสมัยก่อนหลิงชางไห่คงไม่สนใจ แต่วันนี้เขาอารมณ์ดีจึงพูดมากหน่อย

        นี่ทำให้ซุนโหย่วเต้าที่มาแต่เช้าชอบใจนักเขาติดตามชายชรามาหลายวัน ไม่ได้เห็นกระทั่งใบหน้ายิ้มแย้มต่อมาเขาวิเคราะห์ได้และรู้ว่าที่ตอนนั้นตนเองถามเรื่องป้ายชื่อซิ่งถานทำให้ชายชราไม่พอใจแต่หากสามารถได้ยินชายชราชี้แนะความรู้ทางการแพทย์ แม้จะต้องทนรับสายตาเย็นชามากเท่าใดเขาก็แข็งใจดื้อด้านต่อไป

        ไม่นานนักคนในหมู่บ้านก็มาจำนวนมากกว่าครึ่ง รถม้าของสกุลหยางเองก็เคลื่อนตัวมาจากด้านนอกสี่เอ๋อร์เรียกคนให้ขนของขวัญเข้าบ้าน

        แต่ละกล่องที่ขนเข้าไปทำเอาชาวบ้านถึงกับอิจฉาตาร้อน

        ชีเหนียงรีบออกมาต้อนรับ “มาก็พอแล้วไยจึงต้องเอาของมามากมายอีก! วันนี้ท่านคงต้องทานให้มากหน่อยแล้วล่ะ!”

        “สบายใจได้รู้มานานแล้วว่าชีเหนียงรสมือไม่เลว วันนี้ข้าจะกินให้พุงกาง!” ขณะตู้หมิงเจวียนพูดก็ก้มหน้าอธิบาย “สถานะของท่านพี่ข้าไม่เอื้ออำนวยวันนี้จึงไม่ได้มา ทว่าของขวัญนี้ข้าขอแทนเจ้ามาด้วยมันคือสมบัติบัณฑิตสี่ประการชั้นดี”

        ชีเหนียงเข้าใจได้นางยิ้มและจัดแจงให้ตู้หมิงเจวียนไปนั่งยังโต๊ะเจ้าภาพจากนั้นกลับเข้าโรงครัวและชี้ตู้หมิงเจวียนให้ชุนเฉ่ากับต้าฮัวเห็น

        “นี่ต่างหากคือนายจ้างของเราต่อไปสินค้าของเราจะขายผ่านนาง” ชีเหนียงทำเช่นนี้เพราะมีสาเหตุตอนนี้สกุลลั่วโดดเด่นเกินหน้าเกินตาคนในหมู่บ้านไม่เพียงแค่มีความสามารถรักษาขาของลูกได้ กระทั่งจะสร้างบ้านกระเบื้องอีกด้วย

        ตอนนี้จึงต้องยืมปากของพวกนางกระจายข่าวออกไปจะได้เลี่ยงคนในหมู่บ้านคิดว่าพวกนางร่ำรวยมั่งคั่งแน่นอนว่านางไม่ถือสาที่จะช่วยฉุดดึงหมู่บ้านเวลามีเรื่องดีๆแต่ก็มิใช่ทุกคนที่นางจะจดจำได้

        -----