Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่สี่สิบหก สามัญสำนึกของบาบาเรี่ยน

สามัญสำนึกใช่ของสามัญหากแต่ละคนเจอมาอย่างผมที่เจอว่าอยู่ดีดีสาวที่หลงรักเราก็เป็นแวมไพร์และใช้พลังสะกดจิตเราและเราดันติดดีบัฟเพราะทานเหล้าและโดนยามอมนอนหลับไปด้วย

ต่อให้ร่างกายของเราแข็งแกร่งไปเจอในช่วงสถานะดีบัฟเสียเปรียบมันก็สี่ยงอยู่มากสำหรับผม

ในโลกที่แวมไพร์สามารถใช้ภาพมายาต่างๆได้และปีศาจสามารถปลอมตัวเป็นม้าได้

คนที่ผ่านสมรภูมิมาเยอะเท่านั้นถึงจะได้รู้ว่า

DM ต้องการล่อให้เราตกไปอยู่ในอันตรายด้วยแผนการต่างๆ

ผมเคยถาม DM ไว้อย่างหนึ่งเขาบอกว่านั่นคือส่งที่เรียกว่า

Complication ความซับซ้อนหรือปัญหาที่จะตามมา

หากเราจะไปจีบสาวที่เป็นลูกสาวบารอน

เราก็จะต้องเจอปัญหาในสเกลบารอน

หรือแบบเดียวกับดาบเวทย์หากมันเป็นดาบของดีล่ะก็คนที่คิดจะแย่งมันก็จะมาที่เราทั้งทวีปนั่นล่ะ

ดังนั้นเราจึงควรใช้วิธีแบบเดียวกับดัมเบิ้ลดอร์เวลาได้ดาบ

คือต้องไม่ให้ใครรู้ว่าเรามีของดีอะไรนักเราถึงจะได้หลับตานอนได้อย่างสงบ

ซันแฟงก์นี้เหมาะมากในการเป็นเป้าล่อหากจะมีใครขโมยของของผมไป

เพราะของที่ผมเก็บไว้ในกระเป๋าของผมนั้นมันอันตรายกว่าซันแฟงก์นี้

ผลมาจากการที่ผมที่มีกำลังมากที่สุดคือคนที่ต้องเป็นคนแบกข้าวของให้พวกเพื่อนๆในการผจญภัยนั่นเอง

และอย่างที่รู้พวกเราติดนิสัยซูเปอร์สตาแมนที่ชอบจะยึดครองฐานทัพของบอสเอาไว้เป็นบ้านตนเอง

แม้เราจะโดน DM พยายามไล่เราหลายครั้งพวกเราก็ยังไม่เข็ดเพราะพวกเราเสียดายข้าวของระหว่างทาง

แต่จากความพยายามหลายครั้ง

เราก็เจอจุดสมดุลที่แลกระหว่างการปล่อยให้ฐานทัพพังทลายไปอย่างที่DM ต้องการและการเก็บหนังสือเวทย์สุดชั่วร้ายต่างๆที่บางครั้งพวกเราฉีกหน้าแรกและหน้าสุดท้ายออกก่อนที่จะปล่อยขายในตลาดมืด(และแก้ไขข้อความบางส่วนในหนังสือของส่วนประกอบเวทย์จากเครื่องในของมังกรทองฝ่ายดีให้เป็นเครื่องในของจ้าวแห่งนรก)

จนพวกเราโดนกลุ่มโจรและลัทธิประหลาดต่างๆไล่ล่าและตำราเวทย์มืดก็กลับคืนมาสู่เจ้าของที่แท้จริงอันชอบธรรมคือพวกเราและอยู่ในกระเป๋าของผมในที่สุด

ผมตบบ่าคลอฟอร์ด องค์ชายที่ขุนนางเย่อหยิ่งและจ้องตาเขาโดยตรง

ดวงตาสีเหล็กของผมจ้องไปที่ตาสีฟ้าของเขาเพื่อป้องกันเขาโกหกเผื่อจะเป็นภูตปลอมตัวมา

“ข้าไว้ใจเจ้าในเรื่องนี้ได้ใช่ไหม?สาบานด้วยเกียรติของเจ้า”

ผมกล่าวต่อคลอฟอร์ดอย่างจริงจัง

ที่สร้างความงุนงงให้กับทุกคนรอบข้างอีกครั้ง

ว่าเจ้าบาบาเรี่ยนคนนี้จริงจังกับที่ตนเองพูดไปหรือนี่

“พวกเจ้าที่คิดจะเข้าหาข้าตอนกลางคืนก็ต้องผ่านคลอฟอร์ดไปก่อนรู้ตัวไว้เสียด้วย”

ผมกล่าวต่อคนรอบข้างที่มุงดูพวกเราอยู่

แต่ละคนอาจจะรังเกียจลูกขุนนางองค์ชายเย่อหยิ่งในแนวอิเซไค แต่ผมชอบมาก

เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่าจุดยืนของพวกนี้อยู่ที่ตรงไหน

มากกว่าเจ้าหญิงอัศวินที่หนีมาในห้องเราตอนกลางคืนให้เราช่วยพาเธอหลบหนีออกจากครอบครัวที่กดดันเธอและเราได้รู้ที่หลังว่าเธอต้องการเอาตัวเราไปเป็นเหยื่อบูชายัญของคูธฮลู Eldtricth Being

เพราะผมเจอเรื่องอย่างนี้หลายครั้งเข้า

พอมาเป็นชีวิตจริงๆของผมผมเลยรอบคอบกว่าเดิมเพราะขาดปาร์ตี้คอยไปช่วยผมแบบที่เคยมีมา