ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

สวีข่ายวิ่งหนีออกไปจากโรงพยาบาลชุนเหลียน ท่าทีตื่นกลัวสุดขีดเมื่อเห็นเทคนิคของหลินอู๋เฉิน

กลุ่ม รปภ ในโรงพยาบาลได้รับแจ้งเกี่ยวกับเขา จึงได้รวมตัวสกัดกั้นหวังจับส่งตำรวจ

แต่ใครว่าสวีข่ายจะอ่อนแอเพราะเป็นแพทย์อัจฉริยะ ทักษะการต่อสู้ของเขาดียิ่ง มองเห็น รปภ หลายสิบคนถูกโยนออกไปจากระเบียง ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

ใช้จังหวะที่ทุกคนตกใจ สวีข่ายออกไปจากโรงพยาบาลชุนเหลียน กระทั่งวิ่งมาถึงซอยเปลี่ยวร้างจึงได้ใช้มือทาบกำแพงพลางถอนหายใจฮึดฮัด

“ไม่นึกเลยว่าเมืองชุนเหลียนเล็กๆ แห่งนี้จะมียอดยุทธอยู่ด้วย ฝีมือของหลินอู๋เฉินเทียบเท่ากับท่านอาจารย์ บ้าเอ้ย! ต่อให้ฉันได้ชื่อว่าเป็นแพทย์อัจฉริยะก็มีเพียงลมปราณ 30 ปีเท่านั้น แต่หลินอู๋เฉินมีถึง 100 ปี แบบนี้ฉันจะสู้ได้ยังไง”

ถอนหายใจพลางมองซ้ายทีขวาที

“เฮ้อ...โชคดีที่หลินอู๋เฉินไม่ได้ไล่ตามมา แต่ต่อจากนี้การรักษาของซูเฉียนเฉียนคงตกเป็นของเขา ด้วยทักษะแพทย์ระดับยอดยุทธ ลมปราณ 100 ปีคงเป็นเรื่องง่าย แต่เขาไม่น่าทำให้ฉันขายหน้าเลย ชื่อเสียงที่สั่งสมมาต้องป่นปี้หมด!”

นึกถึงเรื่องที่ผ่านมาเมื่อชั่วโมงก่อนก็ยิ่งแค้นใจ

เขาคิดว่าตัวเองฝังเข็มได้ถูกต้องตามหลักวิชาที่ได้เรียนรู้มาจากท่านอาจารย์ แต่มันกลับถูกหลินอู๋เฉินเล่นไม่ซื่อ พิษจึงแล่นไปทั่วร่างของอี้หลง ส่วนจะใช้วิธีไหนนั้นสวีข่ายไม่อาจทราบได้ เพราะในมุมมองของเขาหลินอู๋เฉินน่าจะเป็นยอดยุทธ ไม่งั้นคงไม่สามารถควบคุมเข็มเงินให้ลอยได้

“ถึงจะน่าเสียใจบ้างที่ต้องปล่อยบ้านราคา 30 ล้านหยวน แต่การอยู่ใกล้กับกับยอดยุทธไม่ใช่เรื่องดี ต้องรีบออกจากชุนเหลียน!”

สวีข่ายไม่ใช่คนโง่ ยอดยุทธมีพลังปราณถึง 100 ปี จะบี้เขาให้ตายคามือถือเป็นเรื่องเล็ก ตัวตนแบบนี้ควรถอยให้ห่าง อย่าเข้าไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาด

สวีข่ายกลับไปที่บ้านพักริมทะเลสาบหงถิง เก็บของใช้จำเป็นไม่กี่อย่างแล้วออกจากเมืองไป

เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ การถอยไปไม่ใช่เรื่องน่าอาย นอกจากนั้นด้วยทักษะแพทย์ของเขา สามารถทำกำไรได้ในภายภาคหน้าอยู่แล้ว

........

หลินอู๋เฉินใช้เวลาช่วงบ่ายในการรักษาผู้ป่วยที่ถูกกัด

การรักษาเป็นไปอย่างราบรื่น อาจเพราะมีเคสตัวอย่างของสกุลอี้ ทุกคนจึงไว้ใจให้เขาลงมือกันพร้อมหน้า

ส่วนครอบครัวที่ยังไม่ไว้ใจก็ต้องรอก่อน สำหรับหลินอู๋เฉินไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าใครจะเป็นหรือตาย

ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องทำงานของเหวินจิ้งอี คุณแม่ของเหวินจิงวัย 38 ปี

ประตูห้องถูกเปิด เถียนเล่าเดินเข้ามาด้วยใบหน้าอมทุกข์

“เป็นยังไงบ้าง จับตัวสวีข่ายได้หรือเปล่า” เหวินจิ้งอีถาม

เถียนเล่าเอามือทั้งสองไว้ระดับเอว ก้มศีรษะต่ำ สีหน้ารู้สึกผิด “ไม่ได้ เขามีทักษะการต่อสู้สูง จับคนของเราโยนลงไปข้างล่างเป็นว่าเล่น โชคดีที่ไม่มีใครตาย แค่แขนขาหักเท่านั้น”

“อืม คนเยอะแต่ใช้การไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!” เหวินจิ้งอีอยากจะทุบสามีไม่ได้ความเสียเดี๋ยวนั้น แต่ต้องยั้งมือไว้ เพราะหลินอู๋เฉินยังนั่งอยู่ที่นี่

“ขอโทษ นี่คือกลุ่ม รปภ อี้กรุ๊ป หากทำให้คุณไม่พอใจ หลังจากนี้เราคงต้องเลิกใช้บริการของเขา” เถียนเล่าไม่กล้าโต้เถียง ยอมรับความผิดทั้งหมดว่าไร้ความสามารถ

“แหงละ พวกไม่ได้ความแบบนี้จะเอาไว้ทำไม ไล่ออกให้หมดแล้วจ้างบริษัทอื่น!” เหวินจิ้งอีน้ำเสียงเด็ดขาด เถียนเล่ารับคำ ไม่กล้าแช่อยู่ที่นี่อีก หลังจากพยักหน้าให้หลินอู๋เฉินแล้วจึงล่าถอย ออกจากห้องไปดำเนินการตามคำสั่งภรรยา

“พรุ่งนี้ฉันจะมารักษาให้เวลาเดิม ส่วนใครที่ไม่อยากรับการรักษา ก็ปล่อยให้ตายไปซะ” หลินอู๋เฉินลุกขึ้นยืน ทำท่ากำลังจะเดินออกไปจากห้อง เหวินจิ้งอี้เข้ามาคว้ำแขนเขา ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที

“จะทำอะไร หมดธุระของฉันแล้ว...”

“นั่งลงก่อนสิ ฉันมีอะไรจะให้”

รอจนกระทั้งเขานั่งลงเหวินจิ้งอีจึงได้ขยับมานั่งข้างๆ หลินอู๋เฉินไม่ได้ไล่เธอออกไป ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้จะอายุมากกว่าเขา แต่ความสวยยังไม่เสื่อมคลาย กลิ่นกายแบบผู้ใหญ่หอมหวาน

เธอหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋า กรอกตัวเลขลงไปแล้วยื่นให้เขา

“นี่คือ...”

“ค่าจ้าง ฉันรู้ว่าเธอร่ำรวยเงินทอง แต่การใช้ให้เธอมารักษาฟรีๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง ฉันไม่ใช่คนขี้เหนียวหรือต้องการเอาเปรียบ ดังนั้นจึงหวังว่าเธอจะรับไว้ 20 ล้านหยวนอาจจะไม่มากเมื่อเทียบกับทักษะแพทย์ของเธอ ดังนั้นฉันจะจ่ายให้อีกครั้งหลังจบงาน หวังว่าเธอจะพอใจ”

หลินอู๋เฉินมองเช็ค 20 ล้านที่อยู่ในมือ กล่าวด้วยความสัตย์จริงในเว็บ'เทพบรรพกาล'เงินในบัญชียังมีหลายร้อยหลานเหรียญ แต่เงินหยวนกลับเหลือเพียง 50 ล้านหยวน ซึ่งได้จากตระกูลเย่ ดังนั้น 20 ล้านนี้จึงค่อนข้างมาก และเขาไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ

เห็นเขาเก็บเช็คใส่กระเป๋าเหวินจิ้งอีก็รู้สึกดี กล่าวต่อว่า “ทักษะการฝังเข็มของเธอยอดเยี่ยมมาก มันสามารถรักษาผู้ป่วยได้จริง ดังนั้นพรุ่งนี้ตอนบ่ายเมื่อเธอเข้ามาในโรงพยาบาล ฉันจะให้สถานะใบรับรองการรักษาแพทย์กับเธอ หลังจากนี้จะได้ไม่มีใครพูดอะไรได้”

“ขอบคุณ ช่วยได้มากเลยล่ะ” หลินอู๋เฉินไม่ปฏิเสธ ยังไงเสียสังคมยุคปัจจุบันก็ต้องการการศึกษาระดับสูง จึงจะมั่นใจการรักษา แม้เขาจะมีความสามารถก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจจุดนี้

เหวินจิ้งอีมองเขาออกไปจากโรงพยาบาลด้วยความไม่พอใจ เธอกลับมานั่งลงบนโต๊ะทำงาน พลางถอนหายใจและครุ่นคิดบางอย่าง

“ถ้าหากเป็นเขาก็คงจะรักษาแม่ได้ จิงจิง ลูกคงไม่ตำหนิแม่หรอกใช่ไหม”

เหวินจิ้งอีหยิบรูปถ่ายครอบครัวขึ้นมาดู นัยน์ตานั้นของเธอคล้ายตัดสินใจได้บางอย่าง ก่อนจะฉีกรูปของเถียนเล่าออก เหลือไว้เพียงเธอและลูกสาว

.........

เข้ามานั่งในรถ โทรศัพท์สั่น หยิบออกมาพบว่าเป็นข้อความจากอาจารย์มู่ เธอแชร์โรงแรมที่จะทำการฝังเข็มวันนี้ ชื่อว่า-บลูสกาย-

หลินอู๋เฉินขับรถไปถึงที่หมาย พบกับอาจารย์มู่ที่รออยู่ตรงล็อบบี้ เธอแต่งชุดสีดำหลวมโคร่ง สวมหมวกใบใหญ่คลุมศีรษะ นอกจากนั้นยังใส่แว่นตากรอบหนา ดูแล้วคล้ายนักสืบต้องการถ่ายรูปชู้ให้นายจ้าง

“อาจารย์”

มู่เจาเจาหันมา พอรู้ว่าเป็นใครก็ถอนหายใจทีหนึ่ง

“มาแล้วเหรอ ทำอาจารย์ตกใจแทบแย่”

เธอเอามือทาบอก สีหน้าบ่งบอกแบบที่พูดจริงๆ

“ทำไมล่ะ หรือว่ากลัวเอี้ยเฟยเห็น?”

“ตลกน่า เลิกพูดถึงเขาเถอะ ที่อาจารย์หมายถึงคือไม่อยากให้คนรู้ว่า อาจารย์กับศิษย์เข้าโรงแรมกันต่างหากเล่า”

“งั้นจะมัวรออะไรอยู่ เข้าไปในห้องกันเถอะ อาจารย์จองห้องไว้แล้วใช่ไหม”

“อื้อ เป็นห้องสูทน่ะ อยู่ชั้น 48”

หลินอู๋เฉินพยักหน้า เข้ามากอดเอวของสาวสวยไว้ มู่เจาเจาหน้าแดง จ้องตาเขาเขม็ง หลินอู๋เฉินหัวเราะหึหึและสุดท้ายเธอก็ไม่ปฏิเสธ

ทั้งคู่เดินเข้าไปในลิฟต์ ไม่นานก็มาถึงห้องสูทสุดหรู

ห้องสูทเป็นสีขาว เตียงนอนเป็นแบบกลม หมุนรอบทิศทาง ด้านข้างเป็นผนังแบบกระจกมองเห็นเมืองชุนเหลียน วิวค่อนข้างสวยทีเดียว นอกจากนั้นข้างเตียงยังมีอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่

“อาบน้ำกันเถอะ”

“เอ๋...”

มู่เจาเจาตกใจเพราะเธออาบมาแล้ว แต่ต้องจนด้วยเกล้า เพราะลูกศิษย์ตัวดีดันถอดเสื้อผ้าโชว์แล้ว เธอรีบปิดตาแน่น เดินกระทืบเท้าไปหยิบรีโมทควบคุมดึงผ้าม่านลงมาก่อนจะถอนหายใจทีหนึ่ง

“เป็นอะไรไป กลัวว่าข้างนอกจะเห็นเหรอ” หลินอู๋เฉินถาม ในขณะกำลังเปิดน้ำลงอ่าง

“กะ...ก็ใช่น่ะสิ อยู่ๆ เล่นมาแก้แบบนี้ได้ยังไง ขืนคนข้างนอกเห็นเข้า คงถูกถ่ายคลิปว่อนเน็ต อีกอย่างหนึ่งอาจารย์อาบน้ำมาแล้วนะ” มู่เจาเจาปิดตาแน่น ไม่กล้ามอง ยืนชิดกับผ้าม่านสีแดงสด

“งั้นเหรอ แต่ฉันเพิ่งทำงานที่โรงพยาบาล ค่อนข้างเหนื่อย ดูสิเหนียวตัวไปหมด ถ้าหากไม่อาบบ้างก็คงไม่มีแรง” กล่าวพลางกดรีโมททีวี เมนูอาหารปรากฎขึ้นบนจอ “อาจารย์ สั่งอาหารมากินหน่อยไหม ตอนนี้ฉันหิวแล้ว”

“สั่งสิ จะกินอะไรก็ได้ เดี๋ยวอาจารย์เลี้ยงเอง”

……..

เสียงน้ำที่ไหลลงอ่างยังดังอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็เต็ม

ประตูห้องถูกเคาะจากด้านนอก ดูเหมือนว่าพนักงานทางโรงแรมจะนำอาหารมาให้

เนื่องจากหลินอู๋เฉินยังโป๊ล้อนจ้อนมู่เจาเจาไม่อยากให้พนักงานเห็น จึงซ่อนเขาไว้ในห้องน้ำ แล้วให้พนักงานเข้ามา

อาหารถูกวางไว้บนโต๊ะ นอกจากนั้นยังมีไวน์ 1 ขวดและแก้วสองใบ พนักงานจุดเทียนเสร็จก็รีบขอตัวกลับ

หลินอู๋เฉินออกมาจากห้องน้ำ มู่เจาเจาเจาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เผลอเปิดตา มองเขาเสียเต็มตาจึงเห็นร่างกายทุกสัดส่วน

กล้ามท้องแน่นทุกส่วน กระดูกไหปลาร้าเซ็กซี่ กล้ามขาบึกบึนและอวัยวะเพศสีดำก็เหมือนม้าที่เคยดูในสารคดีสัตว์โลก

อาจารย์คนสวยเผลอกลืนน้ำลายไม่รู้ตัว ใบหน้าเห่อร้อน บอกกับใจตัวเองว่ายังไงเขาก็เป็นแค่ลูกศิษย์!

หลินอู๋เฉินลงไปในอ่างจากุซซี่ หยิบไวน์ขึ้นมาดื่ม เอนหลังพิงกายอย่างสบายอารมณ์

เห็นท่าทางของเขาแล้วมู่เจาเจารู้สึกผ่อนคลาย จึงหยิบแก้วตัวเองขึ้นมาบ้าง แล้วดื่มไปอึกหนึ่ง ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เธอจึงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“อาจารย์ วันนี้ฉันทำงานมาเหนื่อยมากเลย ถูหลังให้ได้หรือเปล่า”

มู่เจาเจาวางแก้วไวน์ลง นัยน์ตาคู่สวยมีความไม่สบอารมณ์อยู่หลายส่วน “อาจารย์อาบน้ำแล้ว เธออยากให้อาจารย์เปืยกเหรอ?”