ระบบจักรพรรดิแห่งวันสิ้นโลก-วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด 【จบ】

        ณฐานที่มั่นทหารซูโจว

        ภายในห้องชุดสุดหรูที่อยู่บนชั้นเก้าของโรงแรมฉางเฉิงหวังจื้อหนิงที่เป็นรองผู้บัญชาการทหารเขตซูโจวอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารอันสง่างาม ตอนนี้รอยยิ้มกลับเลือนหายไปจากใบหน้าเขาสายตาก็จับจ้องไปที่ร่างระหงตรงหน้าอย่างเย็นชา

        “คณนายเย่ เมื่อวันสิ้นโลกมาเยือน และยุคสมัยใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น หากตระกูลหวังและตระกูลเย่ร่วมมือกันละก็เราจะต้องสร้างยุคอันเรืองโรจน์ของเราได้แน่นอน ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเองยิ่งเพื่อตระกูลเย่และเพื่อเย่ชิงเฉิง คุณควรพิจารณาข้อเสนอของผมให้ดีนะลองไปเกลี้ยกล่อมท่านผู้นำตระกูลเย่ให้มอบสิทธิ์การใช้อาวุธนิวเคลียร์มาดีกว่า หากคุณยังดื้อรั้นแบบนี้ต่อไปผมก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของคุณได้หรอกนะ!”

        หญิงผู้มีร่างระหงหันกลับมาอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นดวงหน้างดงามราวกับกาลเวลาไม่สามารถจะทำลายรูปโฉมเธอได้แม้จะอยู่ในวัยห้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ใบหน้าของเธอกลับมีความคล้ายคลึงกับเย่ชิงเฉิงถึงหกส่วนแม้ความงามนั้นจะเทียบไม่ได้กับเย่ชิงเฉิงที่งดงามสะคราญใจ แต่กลับมีออร่าความสง่างามสุขุม และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ แม้มุมปากของเธอจะแย้มยิ้มน้อยๆทว่าแววตากลับฉายแววความเฉียบแหลม

        “หวังจื้อหนิงเธอยังคงมีสายตาคับแคบอยู่เหมือนเดิมสินะ คิดว่าถ้าพ่อของฉันมอบสิทธิ์การใช้อาวุธนิวเคลียร์ให้กับตระกูลหวังแล้วตระกูลของเธอจะสามารถสร้างยุคสมัยใหม่ได้จริงๆ งั้นหรือ? อายุก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้ว ทำไมยังไร้เดียงสาแบบนี้อีก”

        “จ้าวฮุ่ยจือนี่มันเรื่องของฉัน เธอไม่จำเป็นต้องสนใจ แค่ไปเกลี้ยกล่อมพ่อของเธอให้สำเร็จก็พอ!”หวังจื้อหนิงรู้ดีว่าอำนาจที่แท้จริงของตระกูลเย่อยู่ที่ท่านผู้นำตระกูล และคนที่สามารถเกลี้ยกล่อมท่านผู้นำตระกูลได้นั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นคนหนึ่งคือเย่เจิ้นไห่ที่เป็นลูกชายของตระกูลเย่ที่เป็นผู้บัญชาการทหารแห่งฐานที่มั่นทหารเมืองหลวงส่วนอีกคนก็คือลูกสะใภ้ของเขา ซึ่งก็คือจ้าวฮุ่ยจือที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้

        “ไม่มีทางที่พ่อของฉันมอบสิทธิ์การยิงอาวุธนิวเคลียร์ให้แต่ถ้าตระกูลหวังยินดีเข้าร่วมกับตระกูลเย่ละก็ ฉันคิดว่าพ่อต้องยินดีต้อนรับอย่างแน่นอน!”

        “จ้าวฮุ่ยจือ!”หวังจื้อหนิงกัดฟันกรอด

        “จื้อหนิงพวกเราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมปลายนะ ตอนนั้นเธอยังเคยตามจีบฉันอยู่เลยตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง ถ้าเธอเข้าร่วมกับตระกูลเย่ละก็ ฉันรับรองว่าตำแหน่งของเธอจะไม่ด้อยไปกว่าตอนที่อยู่ตระกูลหวังนี้อย่างแน่นอน!"

        “จ้าวฮุ่ยจือเธอช่วยเข้าใจสถานการณ์หน่อยได้ไหม ตอนนี้ไม่ใช่ยุคสงบสุขแต่เป็นวันสิ้นโลกแล้วตอนนี้ฉันเป็นถึงผู้วิวัฒนาการ ส่วนเธอเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นยังคิดว่าตัวเองยังเป็นสูงส่งอยู่หรือไง!” ใบหน้าของหวังจื้อหนิงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธพร้อมกับคำรามเสียงต่ำต่อ

        “ฉันไม่มีความอดทนพอที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเธอหรอกนะฉันให้เวลาเธอภายในหนึ่งทุ่มของวันพรุ่งนี้ ถ้าเธอยังไม่ยอมร่วมมือ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน!”

        “หวังจื้อหนิงเธอขู่ใครน่ะ!”

        “ขู่เหรอ? ใช่ ฉันขู่เธอนั่นแหละ จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงเธอยังมีท่าทีแบบนี้อยู่ฉันจะสั่งคนจับเธอแก้ผ้า แล้วแห่เธอไปรอบๆ ฐานที่มั่น แถมยังจะถ่ายวิดีโออัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ตด้วยฉันละอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าท่านผู้นำตระกูลเย่เห็นวิดีโอนี้จะเป็นยังไง!”

        เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวและแววตาบ้าคลั่งของหวังจื้อหนิงฮุ่ยจือก็ใจเต้นไม่เป็นระส่ำ

        “จื้อหนิงเธอ...”

        ยังไม่ทันที่เอ่ยจบสิ่งที่ตอบกลับมาก็คือเสียงปิดประตูดัง และหวังจื้อหนิงก็ได้ออกไปแล้ว!

        ทันใดนั้นร่างกายที่ฝืนทำเป็นเข้มแข็งของจ้าวฮุ่ยจือก็ทรุดลงกับพื้น

        ...

        หวังจื้อหนิงเดินลงไปชั้นล่างด้วยความโกรธแค้นก่อนจะตรงไปยังห้องสวีทสุดหรูบนชั้น 7 เป็นห้องพักของเขาทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็พบกับหญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาคลอเคลีย

        “ที่รักมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงโมโหขนาดนี้”

        หวังจื้อหนิงฉีกชุดของหญิงสาวออกอย่างแรงจนเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าภายใต้ร่มผ้าบางก่อนที่มือหนาจะตบลงบนสะโพกกลมกลึงเบาๆ

        หญิงสาวร่างสูงคนนั้นหันหลังกลับมาอย่างรู้ใจพร้อมกับยกสะโพกขึ้น

        ...

        เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของหวังจื้อหนิงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง!

        ขาเรียวยาวของหญิงสาวสั่นเทาแต่เธอก็ยังคงหันกลับมาเช็ดร่างกายให้เขาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“ ที่รัก มีเรื่องอะไรเหรอ ทำไมถึงโมโหขนาดนี้ เล่นเอาฉันเกือบตายเลย”

        หวังจื้อหนิงหัวเราะลั่นความโกรธที่อยู่ในใจเมื่อครู่ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น นิ้วมือลูบไล้ใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน

        “ยัยตัวแสบปากหวานจริงๆ เธอทำให้ฉันอยากจะลงโทษเธออีกรอบแล้วสิ!”

        “ที่รักจัดการฉันได้เลย!” หญิงสาวร่างสูงบิดกายอย่างยั่วยวน

        ตอนแรกหวังจื้อหนิงตั้งใจจะเล่นสนุกกับยัยตัวแสบตรงหน้าอีกสักรอบแต่กลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน

        “มีอะไร!”หวังจื้อหนิงตะคอกอย่างหัวเสีย

        “ราย...รายงานท่านผู้บัญชาการ มีคนสองคนมาที่ฐานที่มั่นเราครับ!” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านนอกกลัวจนตัวสั่นแต่ก็ยังคงฝืนรายงานเสียงดัง

        “ก็แค่ผู้รอดชีวิตสองคนเรื่องแค่นี้ยังต้องมารายงานด้วยเหรอ?”

        “เป็น...เป็นคุณหนูเย่ คุณหนูเย่ชิงเฉิงครับ!” ชายหนุ่มรายงานอีกครั้งด้วยท่าทีตื่นตระหนก

        เย่ชิงเฉิง!

        ร่างกายของหวังจื้อหนิงสั่นสะท้านก่อนจะผลักหญิงสาวร่างสูงออกไปอย่างแรง และรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำไหลดังออกมาจากในห้อง

        หญิงสาวมองหวังจื้อหนิงที่รีบสวมกางเกงและหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักยัดใส่กระเป๋าแล้วก็รีบหันหลังเดินออกไป และมันก็ทำให้เกิดประกายเย็นชาวาบขึ้นในดวงตาของหญิงสาว!

        ...

        เมื่อวันสิ้นโลกมาถึงผู้บัญชาการและครูฝึกทหารเขตซูโจวก็ได้กลายเป็นซอมบี้และจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ หวังจื้อหนิงจึงฉวยโอกาสนี้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการสูงสุดเองนอกจากนี้เขายังสถาปนาตนเองขึ้นเป็นผู้นำของผู้รอดชีวิตกว่าหมื่นคนในฐานที่มั่นทหารซูโจวแห่งนี้ด้วย

        “เย็นนี้ให้คนเตรียมอาหารชั้นเลิศไว้หน่อยแล้วก็เอาเหล้าที่ฉันชอบออกมาด้วย คืนนี้มีแขกสำคัญจะมา!” หวังจื้อหนิงสั่งเสียงต่ำลูกน้องทั้งสองคนได้ยินก็รีบรับคำสั่งและทำตามทันที!

        มุมปากของหวังจื้อหนิงแย้มยิ้มเย็นชาออกมา

        แม้หนทางหนึ่งตันแต่กลับมีหนทางใหม่ปรากฏขึ้นสินะ

        เย่ชิงเฉิงเธอมาได้ถูกเวลาจริงๆ!

        จ้าวฮุ่ยจือลูกสาวของเธอประเคนตัวมาถึงที่เช่นนี้ คราวนี้ฉันจะดูซิว่าเธอยังจะแข็งขืนอยู่อีกหรือเปล่า!

        ฮ่าๆ! หวังจื้อหนิงก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เสียจริง

        ...

        ถังฮ่าวมองดูโรงแรมที่สูงตระหง่านตรงหน้า

        ห้องพักส่วนใหญ่ในโรงแรมมืดสนิทแต่แสงสว่างบริเวณอาคารก็ทำให้รู้ว่าฐานที่มั่นแห่งนี้น่าจะมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเป็นของตัวเองอยู่อย่างน้อยก็สามารถจ่ายไฟฟ้าให้สามารถใช้ในชีวิตประจำวันได้

        ตอนนี้ถังฮ่าวและเย่ชิงเฉิงได้ยืนอยู่หน้าของโรงแรมนานกว่าสิบนาทีแล้วโดยปกติแล้วต่อให้ผู้นำฐานที่มั่นจะอาศัยอยู่บนชั้นเก้าที่เป็นชั้นบนสุดก็น่าจะลงมาถึงแล้ว

        สถานการณ์เช่นนี้ช่างแตกต่างจากที่เย่ชิงเฉิงบอกว่าผู้บัญชาการหวังคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกับแม่ของเธอมาก

        ด้วยฐานะของเย่ชิงเฉิงและความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลแล้วอีกฝ่ายควรจะรีบลงมาต้อนรับถึงจะถูก

        ถังฮ่าวขยับแขนขาเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อนิ้วมือของเขากระดิกไหวไปมาราวกับกำลังส่งสัญญาณ!

        โอวหยางมี่มี่ที่ล่องหนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรพอได้รับสัญญาณจากถังฮ่าวแล้วก็พุ่งตัวเข้าไปในโรงแรมทันที

        ประมาณสองนาทีต่อมาก็มีเสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีดังขึ้น

        “ฮ่าๆชิงเฉิง ลุงเสียเวลาจัดการธุระจึงมาช้าไปหน่อย ขอโทษที่ให้รอนานนะ!”

        ทันทีที่มีเสียงดังขึ้นก็มีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่งที่อยู่ในเครื่องแบบทหารก้าวเดินอย่างเร่งรีบออกมาและคนผู้นี้ก็คือหวังจื้อหนิงที่เป็นผู้นำคนปัจจุบันของฐานที่มั่นทหารซูโจว