ย้อนเวลามาเป็นคุณชายโจว (มี e-book นะคะ)

        “ลี่เอ๋อ แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน แม่คิดว่าชาตินี้จะไม่มีโอกาสได้เจอเจ้าเสียแล้ว” หลินซูจือกอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขน

        “ท่านแม่อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ ต่อไปนี้ครอบครัวเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว” หลินซูลี่กอดมารดาตอบ

        “ใช่ ต่อไปพวกเราจะไม่พรากจากกัน” หลินซูลี่หันไปมองลูกชายเมื่อเห็นเขานิ่งไป “ป๋อฉือ เจ้าคิดสิ่งใดอยู่หรือ”

        “ท่านแม่ พี่ใหญ่...ข้าหมายถึงหวงป๋อเหรินอยากขายกิจการและบ้านของเขาขอรับ” หลินป๋อฉือบอก 

        หลังจากหลินซูลี่และลูกชายย้ายออกจากบ้านหวง นางก็ทำเรื่องเปลี่ยนแซ่ให้กับลูกชายมาใช้สกุลหลิน เพราะนางไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลหวงอีกต่อไป ตั้งแต่นั้นมาหวงป๋อฉือ จึงเปลี่ยนแซ่มาเป็น ‘หลินป๋อฉือ’ แทน

        “แล้วอย่างไร” เดิมหลินซูจือถามเสียงเรียบ นางรู้ดีว่าเรื่องเลวร้ายที่หวงหลิงทำนั้น มันไม่เกี่ยวกับหวงป๋อเหรินของชายของเขาเลย แต่เมื่อนางมองหน้าหวงป๋อเหรินทีไร นางก็จะนึกถึงสิ่งเลวร้ายที่หวงหลิงและฮูหยินหวงได้ทำกับครอบครัวของนาง

        “ตอนนี้พี่ใหญ่ไม่เหลือใครแล้ว ท่านแม่ขอรับ พี่ใหญ่ดีกับข้าจริงๆ นะขอรับ” หลินป๋อฉือเริ่มขอร้องมารดา

        หลินซูลี่มองหน้าพี่ชายฝาแฝดก็เข้าใจ พี่ชายเป็นคนจิตใจดี และพี่ชายกับหวงป๋อเหรินก็โตมาด้วยกัน อีกทั้งหวงป๋อเหรินก็ไม่ควรที่จะมารับผิดชอบกับการกระทำของบิดาผู้โหดร้ายคนนั้นของเขาด้วย “ท่านแม่เจ้าคะ ข้ารู้ว่านายท่านหวงกับฮูหยินหวงทำไม่ดีกับครอบครัวเราไว้มาก แต่เวลานี้ทั้งสองคนก็ไม่มีโอกาสมายุ่งวุ่นวายกับครอบครัวเราอีกแล้ว หวงหลิงตายไปแล้ว และฮูหยินหวงก็หันหน้าเข้าวัดไปแล้ว ข้าอยากให้ท่านแม่ปล่อยวางเรื่องในอดีตเจ้าค่ะ ทำอย่างนี้ครอบครัวเราถึงจะเดินไปข้างหน้าได้อย่างมีความสุข อีกอย่างหนึ่งคุณชายหวงก็ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายกับท่านแม่และท่านพี่เลยนะเจ้าคะ กลับกัน เขายังช่วยเหลือพวกท่านเท่าที่กำลังเขาจะทำไหว และยังช่วยเหลือพวกท่านอย่างไม่กลัวตัวเองเดือนร้อนเลยด้วยซ้ำ ท่านแม่เจ้าคะช่วยชีวิตคนถือเป็นบุญกุศลใหญ่หลวงเลยนะเจ้าคะ ท่านแม่ก็ถือเสียว่าการช่วยเหลือคุณชายหวง จะเป็นการสร้างบุญให้กับท่านพ่อ”

        “จือเอ๋อ พ่อเข้าใจเรื่องความเจ็บแค้นในอดีตของเจ้า แต่เจ้าต้องรู้จักปล่อยวางอย่างที่ลูกๆ ของเจ้าพูด อีกอย่าง เจ้าอย่าคิดว่าพ่อไม่รู้ว่าคุณชายหวงป่วยเพราะสาเหตุใด” หลินเจ๋อตงบอกลูกสาว

        “ข้าผิดหรือเจ้าคะท่านพ่อ ข้าแค่ต้องการแก้แค้นคนที่ทำให้เราสูญเสีย” หลินซูจือเริ่มร้องไห้

        “ทุกวันนี้เจ้ามีความสุขดีจริงๆ หรือ พ่อเห็นสายตาที่เจ้าใช้มองคุณชายหวง ความจริงแล้วเจ้าก็เป็นห่วงและสงสารเขา จือเอ๋อ คุณชายหวงกับพ่อแม่ของเขาเป็นคนละคนกัน” หลินเจ๋อตงเตือนสติลูกสาวอีกครั้ง

        “ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าขอโทษ” หลินซูจือร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างสะเทือนใจ

        “ท่านน้า ท่านอย่าร้องไห้เลยขอรับ หากข้าสามารถรับผิดแทนพ่อกับแม่ของข้าได้ ข้าก็ยินดี” หวงป๋อเหรินเดินเข้ามาภายในห้องอย่างช้าๆ

        “มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เพียงแต่ความแค้นในใจของข้ามันมีมากจนทำให้ข้าไปทำร้ายเจ้าแทนบิดาของเจ้า” หลินซูจือมองไปทางหวงป๋อเหริน “ข้าขอโทษ ข้าทำร้ายเจ้า จนเจ้าไม่สามารถมีบุตรได้”

        “ท่านน้าขอรับ แต่เดิมสุขภาพร่างกายของข้าก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าตัวข้าเองก็อาจจะไม่สามารถมีบุตรได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนะขอรับ จะมีบุตรหรือไม่ก็ไม่สำคัญสำหรับข้าหรอกขอรับ ข้าอยากชดใช้ความผิดแทนท่านพ่อท่านแม่ด้วยการทำความดี ป๋อฉือกับน้องสาวบอกว่าพวกเขาจะเปิดสำนักแพทย์ขึ้นมา ข้าอยากอยู่ช่วยงานพวกเขา ท่านน้ากับท่านหมอหลินโปรดอนุญาตให้ข้าอยู่ช่วยงานที่นี่ด้วยเถอะนะขอรับ” หวงป๋อเหรินคุกเข่าลงอย่างยากลำบาก

        “พี่ใหญ่ ท่านรีบลุกขึ้นเร็ว พื้นเย็นอย่างนี้ท่านจะคุกเข่าลงไปทำไม” หลินป๋อฉือรีบเข้าไปพยุง

        “ทักษะการแพทย์ของเจ้านั้นไม่นับว่าดี แต่ทักษะการคัดแยกสมุนไพรของเจ้านั้นถือว่าดีมาก เจ้าเรียนรู้มาจากบิดาของเจ้าอย่างนั้นหรือ” หลินเจ๋อตงถาม

        “ข้าเรียนรู้มาจากป๋อฉือขอรับ เขามักจะแอบเอาตำราสมุนไพรมาอ่านที่ห้องของข้า ส่วนข้าก็จะสั่งให้คนสนิทไปเอาสมุนไพรในร้านมาให้เราศึกษาอีกทีหนึ่ง พวกเราทำอย่างนี้มานานแล้วขอรับ” หวงป๋อเหรินตอบ

        “เจ้าเอาตำราสมุนไพรที่แม่เขียนให้เจ้าไปเรียนกับป๋อเหรินหรือ มิน่าเล่า แม่ก็ยังนึกแปลกใจ นึกว่าเจ้ามีพรสวรรค์ถึงขนาดกับแค่อ่านตำราแล้วก็สามารถนึกภาพสมุนไพรเหล่านั้นออกได้ ที่แท้ก็ไปแอบขโมยของจริงมาเรียนนี่เอง” หลินซูจือหันไปพูดกับลูกชาย

        “ไม่ได้ขโมยขอรับ แค่ยืมมาศึกษา พอใช้เสร็จ คนของพี่ใหญ่ก็เอากลับไปคืนทั้งหมด” หลินป๋อฉือรีบอธิบาย

        “เอาล่ะ ในเมื่อตกลงกันได้ ต่อไปเจ้าก็อาศัยอยู่ที่นี่กับเรา อยู่ในฐานะพี่ใหญ่ของเจ้าแฝดสองคนนี้ ส่วนกิจการกับบ้านของเจ้า หากเจ้าไม่อยากเก็บไว้ เจ้าก็ขายมันออกไป เงินทั้งหมดเจ้าก็เก็บไว้เอง เพราะมันเป็นทรัพย์สินของครอบครัวเจ้า” หลินเจ๋อตงสรุป

        “แต่พวกท่านยังต้องการเงินทุนสำหรับเปิดโรงหมออยู่นะขอรับ หากท่านไม่รังเกียจว่าเงินนี้เป็นของครอบครัวหวง พวกท่านก็เอาเงินนี้มาลงทุนได้” หวงป๋อเหรินรีบบอกเจตนา

        “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะพี่ใหญ่ พวกเรามีเงินลงทุนแล้ว และยังมีสถานที่สำหรับเปิดโรงหมอของตัวเองแล้วด้วย” หลินซูลี่พูดขึ้น “ท่านตา ท่านช่วยข้าอธิบายให้ท่านแม่กับพี่ชายฟังด้วยสิเจ้าคะ”

        หลินเจ๋อตงมองท่าทีเงินอายของหลานสาวอย่างนึกขำ ท่านจึงเริ่มเล่าตั้งแต่เรื่องคำทำนายของเจ้าอาวาส และเหตุการณ์ของโจวหยวนเฉิงและหลินซูลี่ที่อยู่ในถ้ำให้ทุกคนฟัง

        “ลี่เอ๋อ แล้วเจ้าเต็มใจในการหมั้นครั้งนี้หรือไม่ หากไม่เต็มใจ พี่จะไปบอกกับหยวนเฉิงให้เอง พี่กับเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน เรื่องแค่นี้พี่ออกหน้าแทนเจ้าได้” หลินป๋อฉือบอกน้องสาวฝาแฝด

        “นั่นสิลี่เอ๋อ การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าจะตัดสินใจเพราะเหตุผลเล็กๆ อย่างนี้ไม่ได้ หรือเจ้ากลัวว่าในอนาคตเจ้าจะหาคู่ครองไม่ได้เพราะเรื่องนี้” หลินซูจือคัดค้านอีกแรง

        “พวกเจ้าพอเถอะ หากลูกสาวเจ้ากับเจ้าหนุ่มนั่นไม่มีใจให้กัน เจ้าคิดว่าพวกเขาจะยอมให้มีการหมั้นครั้งนี้เกิดขึ้นหรือ” หลินเจ๋อตงพูดพร้อมกับส่ายหน้าขำ

        “หากเป็นความต้องการแท้จริงของเจ้าก็เป็นเรื่องดี อีกอย่างหยวนเฉิงก็เป็นคนดีจริงๆ หากได้เขามาเป็นน้องเขยพี่ก็วางใจแล้ว” หลินป๋อฉือบอกกับน้องสาวฝาแฝด

        “แต่แม่ว่าเจ้ายังเด็กอยู่นะ แม่ยังอยากอยู่กับเจ้าอีกหลายปี แม่ยังไม่อยากให้เจ้ารีบแต่งออกไปเลย” หลินซูจือพูดเสียงอ่อน นางเพิ่งจะได้เจอกับลูกสาวแค่ไม่กี่วัน นางยังอยากมีเวลาอยู่กับลูกสาวให้นานสักหน่อย พอรู้ว่าลูกสาวที่เพิ่งพบหน้ากำลังจะแต่งงานออกไป นางก็รู้สึกใจหายขึ้นมา

        “แค่หมั้นกันไว้ก่อนเท่านั้น รอจนลี่เอ๋อกับคุณชายรองโจวอายุครบสิบแปดปีเสียก่อน หลังจากนั้นเราค่อยจัดงานแต่งให้พวกเขา” หลินเจ๋อตงอธิบายให้ลูกสาวฟัง

        พิธีหมั้นของโจวหยวนเฉิงและหลินซูลี่ไม่ได้จัดใหญ่โต พวกเขาเชิญเฉพาะแขกที่สนิทสนมกันมาร่วมงานเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นงานเล็กๆ แต่พิธีการทั้งหมดก็ถูกต้องตามประเพณีทุกอย่าง อีกทั้งของหมั้นที่ฝ่ายเจ้าบ่าวมอบให้เจ้าสาวนั้น ถือว่ามากมายจนนับไม่ไหวกันเลยทีเดียว เรียกได้ว่าท่านพ่อโจวสือชวินกับท่านลุงฝูเจาทุ่มทุนให้กับว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มากๆ

        “พี่หลี่เฉียง ของหมั้นมากมายขนาดนี้ ที่บ้านท่านยังจะเหลือทรัพย์สินอะไรอยู่อีกไหมนี่” จ้าวตงจื่อกระซิบถามเมื่อมองไปเห็นของหมั้นกองมหึมา

        “นี่ยังน้อยแล้วนะ หากมีเวลาให้ท่านพ่อบุญธรรมกับท่านพ่อของข้าเตรียมตัวนานกว่านี้ล่ะก็ ข้าไม่อยากจะคิดเลย” โจวหลี่เฉียงทำท่าขนลุก

        “ท่านไม่ต้องทำท่าอย่างนั้นหรอก รอให้ถึงงานของท่านบ้าง ข้าว่าท่านลุงทั้งสองต้องจัดใหญ่กว่านี้แน่ๆ” เยี่ยเต๋อพูดพร้อมหัวเราะเสียงเบา

        โจวหลี่เฉียงได้แต่นึกภาพตาม ‘ท่านพ่อทั้งสอง หากข้าจะหมั้น ข้าจะไม่บอกพวกท่านล่วงหน้านานหรอกขอรับ ข้ากลัว’