สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

เช้าวันใหม่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับไอหมอกบางเบาภายนอกคลินิกบำบัดที่สงบนิ่งและตัดขาดจากความวุ่นวายของโลกภายนอก ทว่าบรรยากาศภายในห้องรับรองระดับวีไอพีในเวลานี้กลับตึงเครียดจนแทบจะควบแน่นเป็นหยาดน้ำได้ ดร.น้ำฟ้า ในชุดสูททำงานสีครีมตัวเก่งที่ช่วยขับเน้นราศีความภูมิฐานและความเป็นมืออาชีพยังคงนั่งสงบอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวหนา หากทว่าสายตาคู่สวยสีดำสนิทของเธอกำลังจดจ้องไปยังเอกสารเวชระเบียนเบื้องหน้าพร้อมก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นามสกุล "วงศ์อนันต์สะกด" ที่เด่นหราอยู่บนแผ่นกระดาษ เป็นประหนึ่งประกายไฟร้อนระอุที่จี้ลงบนความทรงจำอันมืดมนและหนาวเหน็บในวัยเยาว์ของเธอ ตระกูลสะกดจิตวิปลาสสายตรงที่เคยใช้อำนาจมลทินย่ำยีดวงจิตของผู้คนอย่างโหดร้ายป่าเถื่อน และเกือบจะฉีกทำลายดวงจิตของเธอและรินจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต บัดนี้... ทายาทเพียงคนเดียวของพวกเขาได้เดินทางมาจองคิวการรักษาล่วงหน้าและกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเธอในระยะไม่กี่ก้าว

ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาหากแต่ซีดเซียวและแฝงไปด้วยรอยหมองคล้ำรอบดวงตาที่บ่งบอกถึงความอิดโรยทางกระแสประสาทและการทนทุกข์ทรมานใจมานานนับสิบปี แววตาของเขาที่ประสานสบกับน้ำฟ้านั้นไม่มีกระแสจิตคุกคามอันลึกลับหรือปนเปื้อนความมุ่งร้ายใดๆ เลย มีเพียงประกายแห่งความเศร้าสร้อย อับอาย และความหวาดกลัวที่ปิดบังไม่มิดคล้ายคนไข้ที่ไร้ที่พึ่งทางใจและกำลังเผชิญกับทางตันของชีวิต

"ผมทราบดีครับหมอฟ้า... ว่าเพียงแค่ได้ยินนามสกุลของผม คุณก็คงจะรู้สึกเกลียดชัง หวาดกลัว และระแวดระวังตัวทันที" ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาและแหบแห้งคล้ายคนไม่มีแรง "ผมชื่อนิรันดร์ครับ... นิรันดร์ วงศ์อนันต์สะกด"

น้ำฟ้านิ่งเงียบไปอึดใจใหญ่ เธอสะกดความปั่นป่วนของอารมณ์ในอกลงไปในส่วนลึก ปรับกิริยาท่าทางและแววตาให้เยือกเย็นนิ่งสงบสมเป็นจิตแพทย์มืออาชีพ "คุณมาที่นี่ในฐานะคนไข้... หรือมาเพื่อประสงค์ร้ายอื่นกันแน่คะคุณนิรันดร์?"

นิรันดร์ระบายรอยยิ้มสมเพชตัวเอง แววตาสีหม่นสั่นระริกเจ็บปวดใจขณะที่สองมือกุมเข้าหากันแน่นบนตักเกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด "ผมมาเพื่อขอร้องให้คุณช่วยชีวิตผมครับหมอฟ้า... ผมไม่ได้มีความคิดที่จะประสงค์ร้ายหรือสืบทอดความวิปลาสของตระกูลแม้แต่น้อย ที่จริงแล้ว... ตัวผมคือเศษซากที่หลงเหลือและพังทลายจากความบ้าคลั่งของบิดาผมเอง"

น้ำฟ้านิ่วหน้าเล็กน้อยพินิจมองลึกเข้าไปในหน่วยตาของเขา นิรันดร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความอับอายและลดการต่อต้านของโสตประสาทก่อนจะเปิดเผยปมหลังอันดำมืดในวัยเยาว์ที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้

"คุณจำเด็กชายคนหนึ่ง... ที่เคยแอบย่องเอาคัมภีร์มนต์ถอนสะกดของพ่อมาให้คุณที่ห้องใต้ดินของคฤหาสน์ในคืนฝนตกได้ไหมครับ?"

คำพูดนั้นสะกิดความทรงจำวัยเด็กของน้ำฟ้าอย่างรุนแรง ภาพอดีตในตอนที่เธออายุสิบขวบและถูกลักพาตัวมากักขังทรมานอยู่ในห้องมืดอับชื้นฉายซ้ำเข้ามาในมโนสำนึกแวบสั้นๆ ในคืนที่สิ้นหวังและมืดมิดที่สุดจนเธอเกือบจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา มีเด็กชายวัยสิบสองปีคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกชายของเจ้าของคฤหาสน์ ยอมเสี่ยงชีวิตแอบขโมยคัมภีร์สะกดจิตของบิดาและกุญแจมาคลายมนต์สะกดดวงจิตบางส่วนและชี้ทางหลบหนีให้เธอ จนทำให้เธอสามารถรอดชีวิตและหลบหนีออกไปได้

"เป็นคุณจริงๆ ด้วย..." น้ำฟ้าพึมพำ แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นตะลึงและซาบซึ้งอย่างลึกซึ้ง "เด็กชายดวงตาเศร้าในคืนฝนตกคนนั้น... คือคุณเองหรือคะ?"

"ครับ... ตัวผมเอง" นิรันดร์พยักหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาจางๆ คลอนัยน์ตาเศร้าสร้อย "หลังจากที่คุณหนีรอดไปได้ บิดาของผมโกรธแค้นอย่างบ้าคลั่งที่รู้ว่าสายเลือดของตัวเองเป็นคนหักหลังสำนัก เขาลงทัณฑ์ผมสารพัด และที่เลวร้ายที่สุด... เขาใช้ศาสตร์สะกดจิตสายมลทินระดับลึกบิดเบือนประจุประสาทและสลักดวงจิตฝังลึกในกมลสำนึกทางกายภาพของผมเพื่อลงโทษให้ทนทุกข์ตลอดกาล"

นิรันดร์ขบกรามแน่น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายในการเปิดเผยความอ่อนแอทางสรีระกายสัมผัส "เขาฝังสะกดไว้ว่า... ตัวผมจะไม่มีวันเกิดอารมณ์ใคร่หรือมีความรู้สึกแข็งตึงทางเพศกับหญิงใดได้ชั่วชีวิต ร่างกายของผมจะตายด้านไร้ความรู้สึกราวกับท่อนไม้แห้ง ยกเว้นแต่ว่า... ผมจะยอมศิโรราบและมอบกายสัมผัสบำบัดให้แก่หญิงสาวที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้... ซึ่งก็คือคุณเพียงคนเดียวเท่านั้น ภายใต้สภาวะภวังค์สะกดจิตบำบัดรักษาลึกซึ้งทางกายภาพ"

น้ำฟ้าสะท้านวูบในอกลึกซึ้ง เธอรู้สึกซาบซึ้งและกตัญญูต่อชายหนุ่มตรงหน้าอย่างล้นพ้น ชีวิตของนิรันดร์ต้องพังทลายลงและเผชิญความทุกข์ทรมานเป็นชายไร้สมรรถภาพมานานนับสิบปีก็เพราะการยอมยื่นมือช่วยชีวิตเธอในอดีต ความรู้สึกผิดและหนี้บุญคุณที่ทับถมทำให้น้ำฟ้าตัดสินใจได้ในทันทีโดยไม่ต้องลังเล

"ฉันยอมตกลงรับรักษาคุณค่ะคุณนิรันดร์... ฉันจะช่วยคลายสลักดวงจิตนี้คืนชีวิตปกติให้คุณเองค่ะ"

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องควบคุมระบบสแกนสมอง รินเฝ้ามองเหตุการณ์ผ่านจอภาพและรับฟังบทสนทนาผ่านหูฟังไร้สายด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก มือหนาเคาะแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจวิเคราะห์กระแสประสาทของนิรันดร์ที่ระบบสแกนสมองเบื้องต้นจับสัญญาณได้ ทันทีที่ผู้มาเยือนก้าวเข้ามาในห้องทำงานของน้ำฟ้า

กระแสสัญญาณความตึงเครียดพุ่งวาบขึ้นบนจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์เป็นเส้นสายพลังงานสีม่วงเข้มพันขดเกลียวซับซ้อน ดูน่าเกรงขามและเป็นอันตรายอย่างยิ่ง รินจ้องมองภาพโครงสร้างสามมิตินั้นด้วยนัยน์ตาเบิกกว้าง

"บ้าชะมัด... นี่มันไม่ใช่การสะกดจิตธรรมดาแล้วนะหมอฟ้า" รินสื่อสารตอบกลับเข้าไปในหูฟังส่วนตัวของน้ำฟ้าด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและเคร่งเครียด "ผมตรวจสแกนรอยโรคสะกดจิตในกายของเขาแล้ว พบขั้วพลังสีม่วงเข้มข้นสลักลึกและพันธนาการประสาทส่วนกลางของเขาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ 'แม่กุญแจสะกดดวงจิต' ที่ร้ายกาจและฝังลึกปิดตายลงในห้วงสำนึกดวงจิตของเขา"

ชายหนุ่มเลื่อนสายตาตรวจตราเส้นใยสีม่วงที่พันเกลียวรอบแกนสมองอย่างกังวล "รหัสสะกดจิตของบิดาเขาอันตรายอย่างยิ่งครับ มันถูกฝังเป็นสลักดวงจิตไว้ว่า หากเราพยายามปลดเปลื้องด้วยวิธีการสะกดจิตทั่วไป หรือกระแสประสาทสั่นพ้องระหว่างคุณกับเขาขาดสมดุลพยุงสติ แม่กุญแจสะกดดวงจิตสีม่วงนี้จะดีดตัวกลับและปิดผนึกทำลายการรับรู้ทั้งหมดของเขาทันที... ซึ่งอาจทำให้เขากลายเป็นคนเสียสติหรือสมองตายทางอารมณ์ไปถาวรเลยทีเดียว การรักษานี้เดิมพันด้วยสติปัญญาและชีวิตของเขาเลยนะครับหมอฟ้า"

น้ำฟ้าได้ยินคำเตือนของรินผ่านหูฟังเบาๆ ทว่าสีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่ง มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะข้อมือของนิรันดร์ที่สั่นเทาอยู่บนโต๊ะเบาๆ เพื่อส่งความอุ่นใจและยืนยันการตัดสินใจของเธอ

"คุณเข้าห้องเตรียมตัวก่อนนะคะคุณนิรันดร์... เราจะเริ่มเซสชั่นบำบัดรักษาครั้งแรกในทันทีค่ะ"

นิรันดร์เงยหน้ามองจิตแพทย์สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและมีความหวังประทุขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปี ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกก้าวตามเจ้าหน้าที่พยาบาลไปยังห้องบำบัดลับพิเศษด้านหลังเพื่อเตรียมตัวในการรับเซสชั่น

น้ำฟ้าถอนหายใจยาวก้าวเดินกลับเข้ามาในห้องควบคุมด้านข้าง รินหมุนเก้าอี้หันมาสบตากับเธอทันที ใบหน้าของแฮกเกอร์หนุ่มเคร่งเครียดและห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด สองมือหนาเอื้อมไปกุมมือของเธอและบีบไหล่บางของน้ำฟ้าไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านพลังใจอย่างมั่นคง

"หมอฟ้า... คุณรู้ใช่ไหมว่าเซสชั่นบำบัดครั้งนี้มันไม่เหมือนเคสที่ผ่านมา" รินกุมไหล่เธอแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจ "เพื่อจะปลดล็อกแม่กุญแจสะกดดวงจิตสีม่วงเข้มข้นขนาดนั้น คุณต้องนำทางนำพาประจุเสน่หาและความรู้สึกทางกายภาพของนิรันดร์ให้ดำดิ่งลึกซึ้งและศิโรราบเข้าหาจิตตรรกะของคุณอย่างเบ็ดเสร็จ มันเป็นเซสชั่นบำบัดทางกายระดับลึกที่เสี่ยงต่อการโดนคลื่นราคะสีม่วงของเขาแทรกซึมและรบกวนสัญญาณสมองคุณมากเลยนะครับ ผมเป็นห่วงคุณ..."

"ฉันรู้ค่ะริน..." น้ำฟ้าประสานสบตากับริน แววตาของเธอเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวลึกซึ้งและไม่มีความลังเล "แต่ถ้าไม่มีเด็กชายคนนั้นในวันนั้น... ก็ไม่มี ดร.น้ำฟ้า ในวันนี้ ชีวิตและสมรรถภาพของเขาต้องสูญเสียไปเพราะฉัน ฉันต้องรับผิดชอบชดใช้คืนชีวิตปกติและช่วยเขาให้พ้นจากฝันร้ายในอดีตค่ะ ขอให้คุณเชื่อมั่นในตัวฉันนะคะ"

รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของน้ำฟ้า รับรู้และเข้าใจถึงหนี้บุญคุณอันหนักอึ้ง ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกข่มความหึงหวงลึกๆ ในอกยอมจำนนต่อเหตุผลและความกตัญญูอันยิ่งใหญ่ของเธอ

"ตกลงครับ... ผมจะเฝ้าคอยดูระบบสัญญาณและประคองกระแสสมดุลใจให้คุณตลอดเวลา ขอระบบประคองดวงจิตของคุณให้คงความเสถียรและปลอดภัยที่สุดนะครับหมอฟ้า"

น้ำฟ้ายิ้มรับอย่างอ่อนโยนขอบคุณในความเข้าใจของเขา ก่อนจะขยับตัวก้าวเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องบำบัดลับพิเศษ แสงไฟนีออนโทนสลัวโทนม่วงเหลืองภายในห้องกะพริบตอบรับการเริ่มเซสชั่นใหม่ในทันที ม่านเสน่หาและพันธนาการปิดล็อกสลักกิเลสสะกดวิญญาณในอดีตกำลังจะถูกทดสอบด้วยเรือนร่างทางกายภาพและจิตใจของคนทั้งสองในวินาทีถัดไปเพื่อนำทางจิตใต้สำนึกไปสู่การหลุดพ้นจากกรงขังมืด!