มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

หลงเหยียนแปลงกายเป็นร่างขนาดใหญ่จับปากยาวๆของมันทันที ระเบิดแรงจากภายในที่มหาศาลคล้ายฟ้าดินสั่นสะเทือนเช่นนั้น

“ไปตายเสีย!”

“พรืด!”

หลงเหยียนฉีกร่างของหมาป่าสมุทรที่ยาวสามเมตรร่างขนาดใหญ่ถูกฉีกกลายเป็นสองส่วน

ครั้งนี้หลงเหยียนอาศัยจังหวะตอนที่ดูดเลือดของมันขณะที่มันกำลังตกใจกลัวเพราะไม่รู้ว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้นและกำลังผวาอย่างที่สุดหลงเหยียนก็ฆ่ามันตายแล้ว

จากนั้นหลงเหยียนก็เหวี่ยงศพที่แยกเป็นสองส่วนออกไปโครม... เหวี่ยงขึ้นไปบนบก

เลือดเนื้อท่วมไหลนองหลงเหยียนไม่กล้าชักช้ารีบดูดโลหิตที่เหลือเข้าไปในหินวิเศษแล้วหลอมกลายเป็นพลังปราณ

เพิ่งใช้พลังปราณไปมากมายกลับได้พลังปราณจากเลือดเหล่านี้มาเติมเต็มไม่เพียงเท่านี้ ที่เหลือยังมีอีกมากหลงเหยียนจึงต้องใช้กายสุริยะมาหลอมให้มันบริสุทธิ์

โลหิตปริมาณมหาศาลเกรงว่าเขาคงใช้ไม่หมดหลงเหยียนเก็บเลือดเข้าสู่หินวิเศษ กลัวว่าหากครั้งหน้าเจอปีศาจอสูรอีกพลังปราณของเขาจะไม่เพียงพอ

หินวิเศษก็เสมือนช่องเก็บพลังขนาดใหญ่

พลังปราณที่เพิ่มขึ้นมหาศาลทำให้หลงเหยียนรับรู้ได้ถึงจุดสูงสุดของขั้นพลัง...

“อะไรกัน หรือพลังข้าจะเลื่อนขึ้นไปถึงชีพมังกรขั้นที่หกแล้ว?” หลงเหยียนไม่รีรอ รีบนั่งขัดสมาธิร่างกายขนาดใหญ่ก็แปลงกายกลับมาเป็นเช่นเดิม

หลงเหยียนหลับตาลงเริ่มควบคุมพลังปราณในร่างกาย ปล่อยให้มันไหลเวียนไปตามธรรมชาติเริ่มก่อตัวเป็นเส้นเล็กๆ ไหลเวียนไปทั่ว พลังปราณที่อยู่ในกายเขากำลังแปรปรวนหมุนวนเป็นหลุมดำทันที

ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆร่างกายหลงเหยียนเริ่มร้อนระอุ เขากัดฟันแน่น ในที่สุดก็คำรามออกมาพลังปราณเหล่านั้นพุ่งเข้าไปหาเส้นพลังที่หกทันที

แต่สิ่งที่ทำให้หลงเหยียนตกใจมากก็คือสรรพคุณหลังจากหลอมโสมจักรพรรดิมังกรนั้นมิอาจเปิดรอยเชื่อมภายในร่างกายได้บัดนี้ทั้งหมดถูกเปิดออกแล้วพลังปราณเป็นเหมือนอนาคอนดาที่มาพร้อมพลังเลือดบ้าคลั่งทำลายประตูเข้าสู่เส้นพลังขั้นที่หก

เส้นพลังของเขาถูกเติมเต็มภายในเวลาอันสั้นทั้งยังถูกขยายใหญ่กว่าเดิมมากโข ไม่เพียงเท่านั้นพลังปราณด้านหลังยังไหลเข้ามาอีกจำนวนมาก ครั้งนี้หลงเหยียนลืมตาขึ้นร่างกายที่เต็มไปด้วยพลังทะลุทะลวงเพิ่มขึ้นมาก

มือทั้งสองข้างประสานกันสัมผัสได้ถึงการระเบิดของห้วงอากาศ...

หลงเหยียนตกใจ“หรือนี่ก็คือพละกำลังของชีพมังกรขั้นที่หก?”

พลังปราณเวียนกลับมาหลงเหยียนใช้พลังสร้างความมั่นคงของระดับพลังอีกครั้งในที่สุดเขาก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วคำรามเสียงดัง!

“แข่งขันล่าสัตว์ ข้ามาแล้ว... เซียวปิงมั่ว เจ้ารอข้าก่อนเถิด”

หลงเหยียนคำรามแล้วหันไปมองศพของหมาป่าสมุทรที่ถูกตนฉีกเป็นสองชิ้นกลับทำให้หลงเหยียนตกใจมากกว่าเดิมเวลานี้ ราชสีห์หิรัณย์ที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใดกำลังอ้าปากกว้างของมันฉีกกินเนื้อของหมาป่าสมุทร

“หา... เกิดอะไรขึ้น? ชาติที่แล้วเจ้าเป็นวิญญาณตายโหงหรืออย่างไร?”ไม่นานก็หิวเช่นนี้เสียแล้ว? หลงเหยียนสงสัยว่ากระเพาะของมันทำมาจากอะไรเหตุใดเหมือนหลุมที่ลึกไม่มีที่สิ้นสุด

มองมันกลืนกินหมาป่าสมุทรจู่ๆ หลงเหยียนก็นึกถึงเรื่องหนึ่งเพราะตอนนี้พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งของหลงเหยียนสัมผัสได้ว่าเจ้านี่กำลังแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆแถมระยะเวลาในการฟื้นตัวยังเร็วมาก เพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้นจากพลังระดับทองคำขั้นที่สี่ก็เลื่อนขึ้นมาถึงขั้นที่ห้าแล้ว

“นี่มันเรื่องอะไรกันหรือระยะเวลาในการเลื่อนระดับพลังของสัตว์เทพเร็วแบบนี้อยู่แล้วหรือเมื่อเทียบกับตนถือว่าเร็วกว่ายิ่งนัก”

ไม่นานหลงเหยียนก็ตระหนักเรื่องหนึ่งตอนที่สังหารนกสายฟ้า หลงเหยียนมัวแต่ประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของตนกลับลืมลูกแก้วปีศาจของมันไปเสียได้ ครั้งนี้ก็เช่นกันลูกแก้วปีศาจของหมาป่าสมุทรก็ถูกราชสีห์หิรัณย์กลืนไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“ดูเหมือนมันต้องมีแผนการร้ายแน่ หากไม่ใช่พลังวิญญาณข้าสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเข้าคงถูกตบตาแบบนี้ต่อไปเป็นแน่” หลงเหยียนคิดเช่นนั้นเหงื่อก็ท่วมตัว

หลงเหยียนเข้าใกล้มันราชสีห์หิรัณย์เงยหน้าขึ้นมองไปทางหลงเหยียน “แหะๆๆ พี่เหยียน จะ...จะปล่อยศพนี้ไปแบบสูญเปล่าก็คงไม่ดีใช่หรือไม่ ข้าเลยต้องกินมันเข้าไป”

“สิงโตน้อย ดูเหมือนพละกำลังของเจ้าแกร่งขึ้นนะ”หลงเหยียนพูดด้วยเสียงราบเรียบ

เมื่อหลงเหยียนพูดเช่นนั้นราชสีห์หิรัณย์ร่างชะงักไป

“อ้อ เรื่องนี้ท่านก็ดูออกด้วยเหรอ แหะๆๆ!”ราชสีห์หิรัณย์พูดจบก็ยื่นนิ้วใหญ่ๆ ออกมา เป็นการชื่นชม

“พี่เหยียน ความจริงข้าอยากมอบลูกแก้วปีศาจให้ท่านตั้งแต่แรกแล้วข้าไม่ได้อยากปิดบังท่านจริงข้ากลัวท่านแล้ว”

“ระหว่างสัตว์เทพกับปีศาจอสูร หลังจากพวกมันตายแล้วพวกเราสามารถดูดผลึกวิญญาณของพวกมันได้ความจริงลูกแก้วปีศาจมิได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของแกนผลึกวิญญาณเลยสักนิด”

หลงเหยียนยื่นมือไปรับลูกแก้วปีศาจแล้วมองมันรู้สึกวางใจลงบ้าง ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ดูเหมือนตนจะคิดมากเกินไปแล้ว

“นึกไม่ถึงว่าพลังของเจ้าจะเลื่อนขึ้นเร็วเพียงนี้คาดว่าหลังจากวันนี้พวกเราจะอยู่ในระดับเดียวกันแล้ว วางใจเถิด หากข้ามีกินไหนเลยจะลืมส่วนของเจ้า”

เขาละความระวังตัวจากมันลงเล็กน้อยจะว่าไป ครั้งนี้มันต้องขอบคุณหลงเหยียนถึงจะถูก...

มองวงล้อมสมดุลหลงเหยียนไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้ทำมาจากอะไรกันแน่ถึงสามารถควบคุมสัตว์เทพอย่างราชสีห์หิรัณย์ได้อีกทั้งยังใช้พลังปราณควบคุมในการหดตัวและขยายตัวของมันได้เช่นกันหากมิใช่เพราะของสิ่งนี้ หลงเหยียนคงไม่กล้าเก็บราชสีห์หิรัณย์ไว้ข้างกาย

“ตอนนี้ต่อให้ข้าไม่แปลงกาย อาศัยพลังขั้นที่หก ข้าก็สามารถล้มเซียวปิงมั่วได้แล้วบวกกับกายสุริยะ ความน่ากลัวของหมัดมายาแปดทิศ ต่อให้เจอเซียวเชียนมั่วข้าอาจไม่แพ้ให้เขาก็ได้”

“ชีพมังกรขั้นที่แปด หากข้าแปลงกาย พลังปราณเพิ่มขึ้นสิบเท่าคิดว่าข้าคงไม่ต้องกลัวเขาแล้ว” ถ้าไม่จำเป็น หลงเหยียนไม่มีทางแปลงกายแน่นอน

อีกหน่อยมีโอกาสหลงเหยียนต้องดูดปีศาจอสูรที่แข็งแกร่งกว่านี้ ต้องแปลงกายให้สมบูรณ์แบบให้ได้ตอนนี้ธาตุพลังที่ช่วยเขาแปลงกายมาจากนกสายฟ้าทั้งนั้น

“จริงด้วย ข้ายังมีเรื่องอยากถามเจ้า ระหว่างปีศาจอสูรเป็นไปได้หรือไม่ว่าการดูดกลืนธาตุพลังของฝ่ายตรงข้ามก็ทำให้กายธาตุพลังเราเปลี่ยนไปตามในเมื่อโลกนี้กว้างใหญ่ มีเรื่องประหลาดมากมาย”

ราชสีห์หิรัณย์พยักหน้า“แน่นอนว่าต้องมีอยู่แล้วความจริงคนอย่างพวกท่านหลอมกายฝึกวิชาโดยอาศัยวิญญาณยุทธ์จากนั้นก็กลายมาเป็นพลังวิญญาณ ส่วนปีศาจอสูรและสัตว์เทพอย่างพวกเราอาศัยวิญญาณยุทธ์ที่พวกท่านพูดถึงถึงกระนั้นบางคนเกิดมาก็ไร้วิญญาณยุทธ์ กลับอยากฝึกเป็นผู้แข็งแกร่งบางครั้งอาจอาศัยวิญญาณสัตว์อสูรอื่นๆ มาเติมเต็มวิญญาณยุทธ์ของตนเมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเช่นกันแต่คนพวกนั้นล้วนเป็นคนชะตาชีวิตแปรเปลี่ยนเท่านั้นถึงทำเรื่องเช่นนั้นได้หาไม่แล้ว ด้วยวิธีของคนอย่างพวกท่านไหนเลยจะทำขั้นตอนพวกนั้นสำเร็จ”

“แต่ปีศาจอสูรที่แข็งแกร่งส่วนหนึ่งสามารถทำเช่นนั้นได้คนสืบทอดวิญญาณสัตว์ถูกเรียกว่าผู้ฝึกยุทธ์อสูรแต่ข้าไม่เคยเห็นคนที่หลังจากเปลี่ยนแปลงแล้วระดับพลังเพิ่มขึ้นมากเป็นสิบเท่าเหมือนท่านมาก่อนมากสุดพลังก็เพิ่มขึ้นแค่หนึ่งหรือสองเท่าตัว”

--------------------