รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 45: มิติฮินดู - เมื่อพระเจ้ามีหลายองค์

แสงสว่างจากประตูมิติค่อยๆ จางหายไป ภาคินลืมตาขึ้นมา และต้องอ้าปากค้างด้วยความงดงาม

พวกเขายืนอยู่ตรงหน้าวัดที่สวยงามที่สุดที่เขาเคยเห็น หอคอยสูงตระหง่าน แกะสลักรูปเทพเจ้านับพันองค์ ทุกรูปมีสีสันสดใส ทอง แดง ฟ้า เขียว แสงแดดส่องผ่านหอคอยทำให้เรืองรอบ กลิ่นธูปหอมและดอกมะลิอบอวลไปทั่ว

"ที่นี่..." ภาคินพูดเบาๆ "สวยจริงๆ ครับ"

"นี่คือวัดศรีรังคนาถา" หมอศักดิ์อ่านป้าย "วัดฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในมิตินี้"

มายามองรอบๆ "เทพเจ้าเยอะจังเลย มีกี่องค์นะ?"

วีระนับ "1... 2... 3... เอ้า มันมีเป็นร้อยเป็นพันเลย! จำยัง��ง?!"

ภาคินมองรูปปั้นเทพเจ้าองค์หนึ่ง มี 4 แขน ผิวสีฟ้า ถือหอก "นี่ใครครับ?"

"พระวิษณุ" กาเบรียลตอบ "เทวดาผู้พิทักษ์"

ภาคินชี้ไปอีกรูป มีหัวช้าง "แล้วนี่ครับ?"

"พระคเณศ เทพแห่งปัญญา"

ภาคินชี้ไปอีก "นี่ล่ะ?"

"พระพรหมา ผู้สร้าง"

"แล้วนี่?"

"พระศิวะ ผู้ทำลาย"

ภาคินหน้าสับสน "เอ่อ... พระเจ้ามีเยอะจังเลยครับ แล้วใครเป็นพระเจ้าจริงๆ?"

ทุกคนหัวเราะ

ลูซิเฟอร์ยิ้มเบาๆ "นี่คือคำถามที่ดี คำถามที่ข้าเองก็เคยสงสัย"

ทันใดนั้น มีชายสวมผ้าส้มเดินเข้ามา เขามีเครายาว ตาใจดี "สวัสดี นักเดินทางจากต่างมิติ"

ภาคินไหว้แบบไทยๆ "สวัสดีครับ!"

ชายคนนั้นหัวเราะ "ท่านไม่ต้องไหว้หรอก แค่พนมมือก็พอ" เขาพนมมือ "ข้าชื่อสวามีรามา ผู้ดูแลวัดแห่งนี้"

ภาคินทำตาม พนมมือ "ผมชื่อภาคิน มาจากดาว Kepler-442b ผมกำลังหาคำตอบว่า พระเจ้าคืออะไรครับ"

"อ๋อ!" สวามีรามายิ้มกว้าง "คำถามที่ดีมาก! และเจ้ามาถูกที่แล้ว"

"ผมมีคำถามครับ" ภาคินชี้ไปที่รูปปั้นต่างๆ "ทำไมที่นี่มีพระเจ้าเยอะจัง? แล้วใครเป็นพระเจ้าจริงๆ?"

สวามีรามาหัวเราะ "นี่คือคำถามที่คนมักสับสน แต่คำตอบง่ายนิดเดียว"

"ง่ายหรือครับ?" ภาคินเอียงหัว

"ใช่ ฟังนะ" สวามีรามาชี้ไปที่แม่น้ำ "เจ้าเห็นแม่น้ำนั้นไหม?"

"เห็นครับ"

"น้ำในแม่น้ำนั้น เป็นน้ำเดียวกัน แต่เมื่อเจ้าตักขึ้นมาใส่ขัน บ้างก็ขันทอง บ้างก็ขันเงิน บ้างก็ขันดิน แต่น้ำข้างในมันเป็นน้ำเดียวกัน"

ภาคินคิด "หมายความว่า... พระเจ้าทุกองค์คือพระเจ้าองค์เดียวกันหรือครับ?"

"ใช่แล้ว!" สวามีรามายิ้ม "Brahman คือพระเจ้าสูงสุด แต่มีหลายรูปแบบ หลายองค์ เพื่อให้คนเข้าใจง่าย คนบางคนต้องการความรัก ก็บูชาพระกฤษณะ คนต้องการปัญญา ก็บูชาพระคเณศ แต่ท้ายที่สุด ทุกอย่างคือหนึ่งเดียว"

มายาพยักหน้า "คล้ายกับว่า พระเจ้ามีหลายหน้า แต่เป็นพระเจ้าองค์เดียวกัน"

"ถูกต้อง!" สวามีรามากล่าว

ภาคินยิ้ม "เข้าใจแล้วครับ! เหมือนน้ำในดาว Kepler-442b เรามีน้ำหลายแหล่ง แต่เป็นน้ำเดียวกัน!"

วีระหัวเราะ "เห้ย! อุปมานี้ดีนะ!"

"เจ้ามาหากุญแจมิติใช่ไหม?" สวามีรามาถาม

"ครับ! เพื่อช่วยคุณมายา แฟนผมครับ!" ภาคินจับมือมายา

สวามีรามามองพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยน "ความรักของเจ้าทั้งคู่... มันบริสุทธิ์มาก"

"ขอบคุณครับ" ภาคินยิ้ม

"แต่การได้กุญแจมิตินั้นไม่ง่าย" สวามีรามาชี้ไปที่หอคอยสูงที่สุด "เจ้าต้องผ่านการทดสอบ 3 ข้อ: ความเข้าใจ ความเมตตา และความเป็นหนึ่งเดียว"

"เริ่มเลยครับ!" ภาคินพร้อม

ทันใดนั้น ท้องฟ้ามืดลง

เสียงคำรามดังสนั่น

ทุกคนหันไปมอง

เงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นในท้องฟ้า มันมีปีก เกล็ด หางยาว ตาสีแดงก่ำ

"มังกร!" วีระตะโกน

"ไม่ใช่" หมอศักดิ์สั่นเทา "มันคือ... Malakor!"

Malakor คำรามดังสนั่น "ภาคิน! มนุษย์ต่างดาวผู้น่ารำคาญ! ข้าตามเจ้ามาตลอด!"

มิคาเอลชักดาบออก "ทุกคน ระวัง!"

กาเบรียลยืนข้างหน้า "Malakor ผู้ทรยศ! เจ้าไม่ควรตื่น!"

Malakor หัวเราะเสียงดัง "7 วันแล้ว! ข้าตื่นแล้ว! และข้าจะทำลายทุกมิติ!"

ลูซิเฟอร์ก้าวไปข้างหน้า "ข้าจะไม่ยอม!"

"ลูซิเฟอร์!" Malakor แสยะ "ปีศาจที่กลับใจ! น่าขัน! เจ้าคิดว่าเจ้ากลับมาเป็นคนดีได้หรือ?!"

"ได้!" ลูซิเฟอร์ตะโกน "เพราะภาคินทำให้ข้าเห็น! ความดีไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นการเลือก! และข้าเลือกที่จะดี!"

Malakor โกรธจัด พ่นไฟออกมา!

แรงระเบิดสะเทือนพื้น!

มายาสะดุด กำลังจะล้ม—

"คุณมายา!" ภาคินพุ่งไป

ในพริบตา ภาคินคว้าเอวมายาไว้ทันเวลา ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน

แต่แรงโมเมนตัมทำให้พวกเขาล้มลงบนพื้นหญ้า!

ภาคินอยู่ข้างล่าง มายาล้มทับ

ใบหน้าใกล้กันมากจนจมูกแทบชน

สบตากัน

เวลาหยุดนิ่ง

ท่ามกลางความโกลาหลรอบๆ เสียงระเบิด เสียงคำราม

แต่ในช่วงเวลานั้น มีแค่พวกเขาสองคน

"คุณ... ไม่เป็นไรหรือครับ?" ภาคินกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกัน

มายาพยักหน้าไม่ออก หัวใจเต้นแรงเกินไป

ใบหน้าใกล้กันมากจนแทบ... แทบ...

"ขอโทษนะครับ... ผม..." ภาคินจะลุกขึ้น

แต่มายาจับแขนเขาไว้ "ขอบคุณ... ที่คว้าฉันไว้"

พวกเขามองตากันอีกครั้ง

ใกล้กันจนแทบจะจูบ

"ภาคิน!" วีระตะโกน "ไปเร็ว! Malakor กำลังมา!"

ทั้งคู่ต่างตกใจ ลุกขึ้นรีบๆ หน้าแดงเป็นไฟ

ลูซิเฟอร์กระโดดหลบ

มิคาเอลบินขึ้นไป ฟันด้วยดาบเปลวเพลิง แต่ Malakor ปัดออก

สงครามใหญ่เริ่มต้นขึ้น

ท่ามกลางความวุ่นวาย ภาคินจับมือมายา "เราต้องรีบหากุญแจมิติ!"

"แต่พวกเขาจะไม่เป็นไรหรือคะ?" มายากังวล

"ไม่เป็นไรครับ" สวามีรามากล่าว "เจ้าทำภารกิจของเจ้าไป ข้าจะช่วย"

สวามีรามายกมือขึ้น เริ่มสวดมนต์ "Om Namah Shivaya..."

แสงสว่างพุ่งออกมาจากวัด รูปปั้นเทพเจ้าทุกองค์เรืองแสง

พระวิษณุ พระศิวะ พระพรหมา พระคเณศ ทุกองค์เคลื่อนไหว!

"ว้าว!" วีระตะโกน "เทพเจ้ามีชีวิต!"

เทพเจ้าทั้งหมดรวมตัวกัน สู้กับ Malakor

ภาคิน มายา วีระ และหมอศักดิ์วิ่งเข้าไปในวัด

การทดสอบข้อที่ 1: ความเข้าใจ

พวกเขาเข้าไปในห้องกลมๆ กลางห้องมีรูปปั้นพระพรหมา มี 4 หน้า มองไปทุกทิศ

"นี่คือการทดสอบความเข้าใจ" เสียงของสวามีรามาก้อง "พระพรหมามี 4 หน้า เห็นทุกทิศ เพราะความจริงไม่ได้มีแค่มุมเดียว เจ้าเข้าใจไหม?"

ภาคินคิด "ครับ... หมายความว่า ทุกคนมีมุมมองต่างกัน ถูกไหมครับ?"

"ถูกต้อง แต่ลึกกว่านั้น" เสียงกล่าว "เจ้าจะต้องดูทุกมุมมองพร้อมกัน"

ทันใดนั้น ห้องเปลี่ยนไป

ภาคินเห็นตัวเองในหลายสถานการณ์พร้อมกัน:

มุมมองที่ 1: เขาเห็นมหาทวาตอนเด็ก ถูกขาย ร้องไห้ ถูกทำร้าย

มุมมองที่ 2: เขาเห็นมหาทวาตอนโต ถูกหลอก โกรธแค้น ต้องการแก้แค้น

มุมมองที่ 3: เขาเห็นมหาทวาตอนนี้ ทำร้ายคนอื่น สร้างความเจ็บปวด

มุมมองที่ 4: เขาเห็นตัวเอง พยายามช่วย พยายามเปลี่ยนใจมหาทวา

"ผมเข้าใจแล้วครับ" ภาคินพูดเบาๆ "มหาทวาไม่ได้เป็นคนชั่วตั้งแต่เกิด เขาเป็นแบบนี้เพราะถูกทำให้เป็นแบบนี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า สิ่งที่เขาทำถูก"

"แล้วเจ้าจะทำยังไง?"

"ผมจะหยุดเขา" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะให้โอกาสเขาด้วย เหมือนที่ผมให้โอกาสลูซิเฟอร์"

แสงสว่างพุ่งออกมา

"เจ้าผ่านแล้ว"

การทดสอบข้อที่ 2: ความเมตตา

ห้องถัดไปมีรูปปั้นพระอวโลกิเตศวร พระโพธิสัตว์แห่งความเมตตา มี 1,000 แขน

"นี่คือการทดสอบความเมตตา" เสียงกล่าว "พระอวโลกิเตศวรมี 1,000 แขน เพื่อช่วยเหลือทุกคน แม้คนที่ไม่สมควรได้รับ เจ้าสามารถทำได้ไหม?"

ทันใดนั้น ภาคินเห็น...

มหาทวายืนอยู่ตรงหน้า บาดเจ็บ โดดเดี่ยว

"ช่วยข้าด้วย" มหาทวาพูดเบาๆ

ภาคินลังเล มหาทวาคือคนที่สาปมายา คนที่ทำร้ายทุกคน

แต่เขาก็เป็นแค่... คน

"ผม..." ภาคินก้าวไปข้างหน้า "ผมจะช่วยคุณครับ แม้คุณจะทำร้ายผม ผมก็จะช่วย เพราะนั่นคือความเมตตา"

เขายื่นมือออกไป

มหาทวาจับมือเขา

แล้วทุกอย่างก็หายไป

"เจ้าผ่านแล้ว" เสียงกล่าว "ความเมตตาไม่ได้เลือกคน แต่เลือกที่จะดี"

การทดสอบข้อที่ 3: ความเป็นหนึ่งเดียว

ห้องสุดท้ายมีรูปปั้นพระศิวะกำลังเต้นรำ "Nataraja" เต้นรำแห่งการสร้างและการทำลาย

"นี่คือการทดสอบสุดท้าย" เสียงกล่าว "ความเป็นหนึ่งเดียว พระศิวะเต้นรำ สร้างและทำลายพร้อมกัน เพราะทุกอย่างคือวงจร เจ้าเข้าใจไหม?"

ทันใดนั้น ภาคินรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณถูกดึงออกจากร่างกาย

เขาลอยขึ้นไป

และเขาเห็น...

ทุกอย่าง

เขาเห็นตัวเองบนดาว Kepler-442b

เขาเห็นพ่อ แม่ น้องไลรา

เขาเห็นมายา วีระ หมอศักดิ์

เขาเห็นกาเบรียล ลูซิเฟอร์ มิคาเอล

เขาเห็นมหาทวา Malakor

เขาเห็น... ทุกคนในทุกมิติ

และเขาเข้าใจแล้ว

ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน

ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของทั้งหมด

ไม่มีใครแยกกัน

"ทุกอย่างคือหนึ่งเดียว..." ภาคินกระซิบ

ในขณะนั้น กลิ่นหนึ่งลอยมา...

กลิ่นดอกมะลิ

กลิ่นที่คุ้นเคย

มันทำให้เขานึกถึง...

วันที่แม่ใส่ดอกมะลิในผม

เมื่อตอนเขาอายุ 5 ขวบ แม่พาเขาไปงานเทศกาล พ่อซื้อดอกมะลิมาให้ แม่ใส่ในผมภาคิน

"ภาคิน" แม่พูด "ดอกไม้นี้มีกลิ่นหอม แต่มันจะเหี่ยวเฉา เหมือนชีวิต สวยแต่ไม่นาน ดังนั้น เราต้องทำให้ทุกวันมีค่า"

"ทำยังไงครับแม่?"

"รักคนที่เรารัก ให้เวลาเขา" แม่ยิ้ม "ทุกวินาทีมีค่า ลูก"

น้ำตาไหลพรากจากดวงตาภาคิน

"แม่..." เขากระซิบ "ผมเข้าใจแล้ว ผมจะใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า ผมจะรักทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน หรือแม้แต่ศัตรู เพราะทุกอย่างคือหนึ่งเดียว"

แสงสว่างพุ่งออกมาจากภาคิน

เขากลับสู่ร่างกาย

"เจ้าผ่านทั้ง 3 ข้อแล้ว" เสียงกล่าว "เจ้าเข้าใจความจริง"

กุญแจมิติสีทองปรากฏขึ้น ลอยมาที่มือภาคิน มันอุ่น เต้นเหมือนมีชีวิต

"กุญแจมิติ" สวามีรามาปรากฏตัว "มันจะเปิดประตูไปทุกมิติ ไปทุกเวลา รักษามันไว้ให้ดี"

"ขอบคุณครับ" ภาคินพนมมือ

มายากอดภาคิน "คุณภาคิน... ฉันภูมิใจในคุณมาก"

"เราทำได้ด้วยกันครับ" ภาคินจูบหน้าผากมายา

วีระหัวเราะ "เย้! ได้แล้ว 4 ชิ้น! เหลืออีก 3 ชิ้น!"

หมอศักดิ์พยักหน้า "แต่เหลือเวลาอีก 4 วัน เราต้องรีบ"

พวกเขาวิ่งออกมาข้างนอก

แต่...

ทุกอย่างพังพินาศ

วัดถูกทำลาย รูปปั้นเทพเจ้าล้มลง ไฟลุกไหม้ทั่ว

กาเบรียลนอนบาดเจ็บหนัก

มิคาเอลยืนต่อสู้อยู่ ปีกหัก

ลูซิเฟอร์บาดเจ็บ ทำได้แค่ยืน

และ Malakor...

เขายืนอยู่ตรงหน้า ยิ้มชั่วร้าย

และเขาจับมายาไว้!

"ภาคิน!" มายาตะโกน

"คุณมายา!" ภาคินวิ่งไป

แต่ Malakor ยกมือขึ้น พลังมืดกั้นภาคิน

"อยากได้เธอคืนหรือ?" Malakor หัวเราะ "เอารีโมตมาแลก!"

"ไม่!" ภาคินตะโกน

"เลือกเลย" Malakor กล่าว "รีโมต หรือ แฟนของเจ้า?"

มายาร้องไห้ "คุณภาคิน... อย่าให้... ใช้รีโมตไปช่วยทุกคน..."

"ไม่!" ภาคินสั่น "ผมจะไม่ทิ้งคุณ!"

"เลือกเลย!" Malakor ตะโกน "หรือข้าจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้!"

มหาทวาปรากฏตัวข้างๆ Malakor "เลือกซะ ภาคิน มนุษย์ต่างดาวผู้โง่เขลา!"

ภาคินมือสั่น เขาถือรีโมต ถือกุญแจมิติ ถือสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ 4 ชิ้น

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด...

คือมายา

"ผม..." ภาคินพูดเสียงสั่น

วีระจับไหล่ภาคิน "นาย... อย่านะ..."

หมอศักดิ์เงียบ

กาเบรียลพยายามลุกขึ้น "ภาคิน... อย่าทำ..."

ลูซิเฟอร์ก้าวมาข้างหน้า "ข้าจะไป ข้าจะแลกชีวิตข้ากับเธอ"

"ไม่!" ภาคินตะโกน "คุณลูซิเฟอร์ไม่ต้อง"

"แล้วเจ้าจะทำยังไง?" ลูซิเฟอร์ถาม

ภาคินมองมายา น้ำตาไหล

"ผมรักคุณ" เขาพูด

"ฉันก็รักคุณ" มายาร้องไห้

"ผมรักคุณมากกว่าชีวิต" ภาคินกล่าว "มากกว่าทุกอย่าง"

"แล้วเลือกซะ!" Malakor ตะโกน

ภาคินสูดลมหายใจลึกๆ

แล้วเขายกรีโมตขึ้น

"ผมเลือก..."

ทุกคนกลั้นหายใจ

"...ผมเลือกที่จะ..."

ทันใดนั้น

เสียงหัวเราะดังขึ้น

เสียงที่คุ้นเคย

เสียงของ...

"ไม่ต้องเลือกหรอก"

ทุกคนหันไป

มีคนปรากฏตัวขึ้นจากเงา

ใส่เสื้อคลุมสีดำ

หน้าตาคล้ายภาคิน แต่แก่กว่า มีแผลเป็น

"ใคร... ใครคุณ?!" ภาคินตะโกน

คนนั้นถอดฮู้ดออก

และทุกคนต้องอ้าปากค้าง

เพราะคนนั้น...

คือภาคิน!

แต่จากอนาคต!

"สวัสดี" ภาคินจากอนาคตกล่าว "ผมมาจาก 10 ปีข้างหน้า และผมมาช่วยตัวเอง"

"อะ... อะไรนะ?!" ภาคินปัจจุบันงง

"เดี๋ยวจะอธิบาย" ภาคินอนาคตหันไปหา Malakor "แต่ตอนนี้... ปล่อยมายา!"

Malakor หัวเราะ "ภาคินสองคน? น่าสนุก!"

"ไม่ใช่สองคน" เสียงอีกเสียงดังขึ้น

ภาคินอีกคนปรากฏตัว จากซ้าย!

แล้วอีกคน! จากขวา!

แล้วอีกคน! จากหลัง!

ภาคินจากไทม์ไลน์ต่างๆ 10 คน!

"มีเยอะจัง!" วีระตะโกน

ภาคินอนาคตคนแรกยิ้ม "เรารู้ว่าวันนี้จะเกิดอะไร เพราะเราเคยผ่านมาแล้ว ดังนั้น เรากลับมาช่วยตัวเอง"

"นี่มันยังไง?!" ภาคินปัจจุบันงง

"กุญแจมิติไง" ภาคินอนาคตชี้ "มันเปิดไม่ใช่แค่มิติ แต่เปิดเวลาด้วย! Time Travel!"

มหาทวาโกรธ "นี่มันโกง!"

"ไม่โกงหรอก" ภาคินอนาคตยิ้ม "นี่คือ Checkmate"

ภาคินทั้ง 10 คนยกมือขึ้น

พลังแสงสว่างพุ่งออกมา

Malakor และมหาทวาถูกผลักถอยหลัง

มายาหลุดจากมือ Malakor!

ภาคินปัจจุบันวิ่งไปกอดมายา "คุณมายา!"

"คุณภาคิน!" มายากอดแน่น

Malakor โกรธจัด "นี่ยังไม่จบ! ข้าจะกลับมา! และคราวหน้า ทุกไทม์ไลน์จะถูกทำลาย!"

เขาและมหาทวาหายตัวไปในเงามืด

ภาคินอนาคตทั้ง 10 คนเดินมา

"ภาคิน" คนแรกพูด "จำไว้ เวลานี้สำคัญมาก 4 วันถัดไป เจ้าต้องไปมิติยิว ปารีส และมิติเทวดา"

"ปารีส?!" ภาคินปัจจุบันตะโกน

"ใช่ ที่นั่นมีอะไรรออยู่" ภาคินอนาคตยิ้ม "อะไรที่สวยงามมาก"

"แล้วเรื่องไทม์ไลน์ล่ะ?" ภาคินถาม

"มันซับซ้อน" ภาคินอนาคตกล่าว "แต่จำไว้: ทุกการเลือกสร้างไทม์ไลน์ใหม่ และทุกไทม์ไลน์มีความสำคัญ"

แล้วภาคินอนาคตทั้ง 10 คนก็เริ่มจางหายไป

"รอก่อน!" ภาคินปัจจุบันตะโกน "มายาจะรอดไหม?!"

ภาคินอนาคตหันมายิ้ม

"นั่นขึ้นอยู่กับเจ้า แต่ข้าจะบอกไว้ว่า... มีทางออก"

แล้วทุกคนก็หายไป

ภาคินปัจจุบันยืนอยู่กับมายา มือสั่น

"นี่มัน... Time Travel จริงๆ" เขากระซิบ

มายากอดเขาแน่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะอยู่ข้างคุณ"

ภาคินโอบเธอเข้ามา "คุณมายา... ผมกลัว กลัวว่าจะเสียคุณ"

มายามองขึ้น น้ำตาคลอ "ฉันก็กลัวเหมือนกัน"

ภาคินยกมือขึ้นลูบแก้มเธอ เช็ดน้ำตาให้

ใบหน้าทั้งสองค่อยๆ เข้าใกล้

จมูกเกือบชน

ลมหายใจปะทะกัน

หัวใจเต้นแรง

"ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหน" ภาคินกระซิบ

"ฉันก็จะไม่ไปไหน" มายาพูดเสียงสั่น

ใบหน้าเข้าใกล้... ใกล้กว่าเดิม...

เกือบจะแตะริมฝีปาก

เพียงแค่เซนติเมตรเดียว

หัวใจเต้นจนได้ยินเสียง

เวลาเหมือนช้าลง

"คุณภาคิน..." มายาหลับตา

ภาคินก้มลงช้าๆ

เกือบ... เกือบแล้ว—

"เฮ้! พวกเรา!" วีระตะโกน "ไปกันเถอะ! ไม่มีเวลาแล้ว!"

ทั้งคู่ต่างตกใจ ถอยห่างออก หน้าแดงเป็นไฟ

ภาคินจูบหน้าผากมายาเบาๆ แทน "เดี๋ยวเราคุยกันต่อนะครับ"

มายาพยักหน้า ยังคงหน้าแดงอยู่

วีระเดินมา "โอเค เรื่องนี้มันเริ่มบ้าแล้ว! Time Travel! ภาคินหลายคน!"

หมอศักดิ์พยักหน้า "กุญแจมิติมีพลังมากกว่าที่คิด มันเปิดไม่ใช่แค่มิติ แต่เปิดเวลาด้วย"

กาเบรียลลุกขึ้น บาดเจ็บ "เราต้องรีบ เหลือ 4 วัน"

ลูซิเฟอร์ยิ้ม "ภาคิน เจ้าเก่งจริงๆ ข้าไม่คิดว่าตัวเองจากอนาคตจะมาช่วย"

ภาคินยิ้ม "ผมก็ไม่คิดเหมือนกันครับ"

"แล้วเราไปไหนต่อ?" มายาถาม

ภาคินดูกุญแจมิติ "ปารีส เมืองแห่งความรัก"

มายาตื่นเต้น "ปารีส?! จริงเหรอ?!"

"ครับ!" ภาคินยิ้ม "และผมจะเต้นรำกับคุณที่หอไอเฟล!"

"ใครบอก?!" มายาหน้าแดง

"ผมจากอนาคตครับ" ภาคินหัวเราะ

วีระหัวเราะลั่น "นี่มัน Romantic มากเลย!"

ภาคินกดปุ่มรีโมต ใช้กุญแจมิติเปิดประตู

"ไปกันเถอะ ปารีส!"

ทุกคนกระโดดเข้าไปในประตู

แต่ไม่มีใครสังเกตว่า...

ในเงา

มหาทวาและ Malakor มองอยู่

"ปารีสใช่ไหม?" มหาทวาพูด

"ใช่" Malakor ยิ้มชั่วร้าย "ที่นั่นคือที่ที่มายาจะตาย"

"แล้วภาคินจากอนาคตล่ะ?" มหาทวาถาม

"อย่ากังวล" Malakor กล่าว "ข้ามีแผนแล้ว แผนที่จะทำลายทุกไทม์ไลน์ และครั้งนี้ ไม่มีใครมาช่วยได้"

พวกเขาหัวเราะ

และหายตัวไปในเงามืด

ปารีสกำลังรอ...

แต่อันตรายก็รอเช่นกัน

จบตอนที่ 45

สถิติตอนนี้:สิ่งของที่ได้: 4/7 (โล่ + ไม้ + หินอัญมณี + กุญแจมิติ)เวลาที่เหลือ: 4 วันมิติถัดไป: ปารีส (มิติความทรงจำ/มิติยิว)Memory Absorption: 12 ครั้งProustian Moments: 10 ครั้ง (เพิ่ม: กลิ่นดอกมะลิ → นึกถึงแม่)องค์ประกอบใหม่: Time Travel! ภาคินจากอนาคต!ลุ้นระทึก: มหาทวา + Malakor วางแผนฆ่ามายาที่ปารีส!